Kałamarz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Kałamarz (od łac. calamarius, naczynie do przechowywania piór pisarskich; calamus – oznacza trzcinę) – naczynie na pióra pisarskie lub atrament, stosowane powszechnie przed wynalezieniem pióra wiecznego.

Kałamarz szkolny

Pojawiły się w użyciu kiedy tylko ludzie nauczyli się pisać piórem. Początkowo były to małe pojemniki z przykrywkami, szklane, mosiężne, porcelanowe o różnych kształtach. Zanim wynaleziono szczelne nakrętki, te kałamarze, które trzeba było przenosić, zamykano przy pomocy śruby[1]. Był przedmiotem niezbędnym w domu, w urzędzie i szkole. Przed rozpowszechnieniem się długopisów pisano wiecznym piórem, a wcześniej obsadką ze stalówką zanurzaną w atramencie. W szkołach ważną sprawą było zabezpieczenie kałamarzy przed rozlewaniem atramentu. Ten trudny problem rozwiązano w prosty sposób. W blacie każdego stolika był wykonany otwór (o średnicy 45 mm) i do tego otworu wkładano kałamarz. Na fotografii obok typowy kałamarz szkolny jaki był używany do końca lat 60.

Przypisy

  1. Małgorzata Szubert: Leksykon rzeczy minionych i przemijających. Warszawa: Muza SA, 2003. ISBN 83-7319-138-0.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]