Kaława

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kaława
Zabudowania wsi
Zabudowania wsi
Państwo  Polska
Województwo lubuskie
Powiat międzyrzecki
Gmina Międzyrzecz
Sołectwo Kaława
Liczba ludności (2007) 377[1]
Strefa numeracyjna (+48) 95
Kod pocztowy 66-305
Tablice rejestracyjne FMI
SIMC 0184023
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubuskiego
Kaława
Kaława
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kaława
Kaława
Ziemia 52°22′N 15°31′E/52,366667 15,516667Na mapach: 52°22′N 15°31′E/52,366667 15,516667
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Kaława (niem. Kalau) – wieś sołecka w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie międzyrzeckim, w gminie Międzyrzecz, przy drodze krajowej nr 3E65 .

W latach 1945-54 siedziba gminy Kaława. W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gorzowskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Miejscowość o średniowiecznej metryce, wzmiankowana w 1257 r. jako własność klasztoru Cystersów z Gościkowa (Paradyża). Kościół istniał tu już w 2 połowie XIII w., była to budowla murowana, prawdopodobnie utrzymana w stylu gotyckim. Podczas potopu szwedzkiego w 1655 r. kościół został złupiony i spalony przez Szwedów, odbudowany w latach 1668-1669 spłonął w 1733 r. Świątynia została odbudowana w stylu barokowym z inicjatywy opata paradyskiego Józefa Górczyńskiego. W 1796 r. dobra kościelne zostały przejęte przez państwo pruskie. W 1860 r., po kolejnym pożarze wyremontowano kościół i wymieniono jego wyposażenie. W 1909 r. wybudowano linię kolejową z Międzyrzecza do Toporowa. W latach trzydziestych XX w. obok Kaławy wzniesiono umocnienia centralnej części Międzyrzeckiego Rejonu Umocnionego, które przełamane zostały w nocy z 29 na 30 stycznia 1945 r. w sąsiednim Pniewie.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[2]:

  • kościół parafialny pod wezwaniem św. Mikołaja, murowany z lat 1668-1699, przebudowany w XIX wieku
  • obiekty Międzyrzeckiego Rejonu Umocnionego, z lat 1934-45, dec. → Międzyrzecz, Centralny Odcinek MRU:
    • schrony bojowe: PzW nr: 716; 716 a; 719; 720
    • cztery kopuły pozoracyjne
    • stanowisko bojowe nr 717 w grupie warownej Scharnhorst, murowane z 1939 roku

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Gmina Międzyrzecz w liczbach. Gmina Międzyrzecz. [dostęp 2011-10-16]. s. 1.
  2. Rejestr zabytków nieruchomych woj. lubuskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 27.1.13]. s. 23-24.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jarosław Lewczuk, Błażej Skaziński, Bożena Grabowska: Zabytki północnej części województwa lubuskiego. Gorzów Wlkp.: WUOZ, 2004. ISBN 83-921289-0-7.
  • Artur Kubasik, Bogusław Świtała, Igor Jakubowicz: Obiekty sakralne powiatu międzyrzeckiego = Sakralobjekte des Kreises Międzyrzecz. Bydgoszcz: Pomorska Oficyna Wydawniczo-Reklamowa, 2001, s. 14. ISBN 83-88091-32-8.