Kabardyjczycy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kabardyjczycy

Kabardyjczycy (samonazwanie: адыгэ, ros. кабардинцы) - mieszkańcy Kabardo-Bałkarii (Rosja) (ok. 400 tys. - lata 90. XX wieku). Język kabardyński i czerkieski z rodziny kaukaskiej. Od czasów najazdów tureckich wyznają islam sunnicki, z wyjątkiem niewielkiej grupy prawosławnych "Kabardyjczyków mozdokskich"[1].

Historycznie tradycyjnymi zajęciami były uprawa zbóż, pasterstwo. Zachowała się tradycja rozstrzygania spraw na zebraniach starszyzny, przetrwały pozostałości więzi rodowych, w tym krwawej zemsty. Podstawą utrzymania była uprawa zbóż i warzyw, sadownictwo, hodowla, znani zwłaszcza z hodowli koni. Bogaty folklor: pieśni i epos nartyjski (opisujący niezwykłe przygody bohaterów - Nartów), częściowo zbieżny z mitologią grecką - np. bohater Sosruko (kab. Сосрукъуэ), który wykradł ogień i dał go ludziom (por. Prometeusz).

Nazwa własna Czerkiesów i Kabardyjczyków to Adygowie (kab. адыгэ, adyge). W XIX wieku ich populacja została zdziesiątkowana w wyniku ludobójstwa dokonanego przez Rosję[2].

Przypisy

  1. Maciej Falkowski: Kabardyjczycy (Adyge). Kaukaz.net.
  2. Adam Balcer: Ludobójstwo Czerkiesów. Ale Historia, 2013.