Kabiné Komara

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kabiné Komara
Data urodzenia 1950
Gwinea Premier Gwinei
Przynależność polityczna niezależny
Okres urzędowania od 30 grudnia 2008
do 26 stycznia 2010
Poprzednik Ahmed Tidiane Souaré
Następca Jean-Marie Doré

Kabiné Komara (ur. 1950), gwinejski polityk, premier Gwinei od 30 grudnia 2008 do 26 stycznia 2010.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Kabiné Komara urodził w Górnej Gwinei w grupie językowej Maninka. W 1973 ukończył zarządzanie w École supérieure d'administration w Konakry. Komara studiował również w École des hautes études commerciales (HEC) w Paryżu, École supérieure de commerce de Rennes w Rennes, a także ekonomię na Uniwersytecie Kolorado w USA oraz zarządzanie i bankowość na Uniwersytecie Amerykańskim w Kairze.

Karierę zawodową rozpoczynał w latach 70. XX w., pracując w gwinejskim banku centralnym w czasie rządów prezydenta Ahmeda Sekou Touré. W 1975 zaczął pracę w sektorze prywatnym, w firmie Friguia zajmującej się produkcją aluminium w mieście Fria.W latach 1984-1986 pełnił funkcję dyrektora ds. personelu w Gwinejskiej Kompanii Boksytów (CBG, Compagnie des Bauxites de Guinée). W 1986 zaczął pracę w Ministerstwie Planowania po przejęciu władzy przez prezydenta Lansanę Conté[1].

W 1990 wszedł w skład Przejściowego Komitetu na rzecz Odnowy Narodowej (CTRN), tymczasowego rządu składającego się z urzędników cywilnych i wojskowych, powołanego przez prezydenta Conté. Był w nim odpowiedzialny za planowanie gospodarcze oraz współpracę[2]. W latach 90. XX w. kontynuował pracę w Ministerstwie Planowania i Ministerstwie Finansów, będąc przedstawicielem kraju w stosunkach z Afrykańskim Bankiem Rozwoju. W latach 1995-2008 Kabiné Komara zajmował stanowisko dyrektora ds. projektów i spraw administracyjnych w Afrykańskim Banku Eksport-Import z siedzibą w Kairze w Egipcie, który od 1994 zajmuje się promocją handlu między państwami afrykańskimi[1].

Kandydatura Komary na stanowisko szefa rządu pojawiła po raz pierwszy się już w lutym 2007 w czasie strajków i demonstracji związków zawodowych przeciw polityce i władzy prezydenta Lansany Conté. Strajki te zakończyły się kompromisem władz z protestującymi, polegającym na wyborze nowego premiera przez prezydenta Conté spośród listy osób zaproponowanych przez związkowców. Na liście tej, pojawiło się nazwisko Komary, jednak premierem został wybrany Lansana Kouyaté[3][4].

Premier[edytuj | edytuj kod]

30 grudnia 2008 Moussa Dadis Camara, przewodniczący Rady Narodowej na rzecz Demokracji i Rozwoju, która dokonała wojskowego zamachu stanu w Gwinei, mianował Kabiné Komarę nowym premierem Gwinei. Informacja o tym została podana do wiadomości poprzez transmisję radiową. Mianowanie cywilnego premiera przez wojskową juntę, było widziane jako próba legitymizacji swojej władzy na arenie międzynarodowej[5]. Komara w swoim oświadczeniu 30 grudnia 2008, zaakceptował objęcie stanowiska i udał się z Kairu do Konakry specjalnym lotem przez Paryż i Dakar[6].

19 stycznia 2010 p.o. prezydenta Sékouba Konaté, po podpisaniu porozumienia w sprawie utworzenia wspólnie z opozycją rządu jedności narodowej, nowym szefem rządu desygnował Jeana-Marie Doré[7], który objął urząd 26 stycznia 2010[8].

Kabiné Komara jest żonaty, ma sześcioro dzieci. Mówi w języku francuskim i angielskim.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Banker Kabine Komara becomes new Guinean PM (ang.). France24, 31 grudnia 2008. [dostęp 2010-03-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-01-01)].
  2. Conseil Transitoire de Redressement National.
  3. "Guinea PM named in strike deal", BBC News, 26 lutego 2007.
  4. "Guinea coup leader names prime minister", International Herald Tribune, 30 grudnia 2008.
  5. "Guinea junta names banker as PM", BBC News, 30 grudnia 2008.
  6. "Arrivée à Conakry par "vol spécial" du nouveau Premier ministre", Jeune Afrique, 30 grudnia 2008.
  7. Opposition chooses veteran activist as PM candidate (ang.). France24, 19 stycznia 2010. [dostęp 2010-01-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-01-21)].
  8. Guinea interim PM Jean Marie Dore takes office (ang.). BBC News, 26 stycznia 2010. [dostęp 2010-02-23].