Kabir

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Kabir (dewanagari संत कबीर, trl. Sant Kabīr) (ur. 1440, zm. 1518) – średniowieczny indyjski mistyk i święty sikhizmu oraz sufizmu, guru zaliczany do hinduistycznej tradycji santów (nirgunistycznej odmiany bhakti).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Benares (Waranasi)[1] w rodzinie muzułmańskiego tkacza. Otrzymawszy widzenie (darśan) w Maghar (rejon Gorakpuru w północnych Indiach), silnie zdeterminowany, zabiegał o nauki u Ramanandy, stając się z czasem jego najbardziej znanym uczniem.

Skupiał się na jednoczeniu religii hinduistycznej i islamskiej. Surowo sprzeciwiał się nietolerancji i konfliktom na tle religijnym. Wśród zwolenników miał zarówno hinduistów jak i muzułmanów.

Przez część wyznawców, zwolenników i uczniów Shirdi Sai Baby, jest uważany za poprzednie wcielenie Sai Baby z Shirdi .

Paramahansa Jogananda w swej książce "Autobiografia Jogina" napisał, że Kabir znał tajną technikę medytacji - krijajogę.

Wpływ[edytuj | edytuj kod]

Nauki Kabira są kultywowane w kilku tradycjach współczesnego hinduizmu ( szczególnie kabirpanth, dadupanth, nirańdźanpanth ) i sikhizmu (jest autorem części nauk księgi Sri Guru Granth Sahib).

Przypisy

  1. Praca zbiorowa: Historia powszechna Tom 7 Od upadku cesarstwa rzymskiego do ekspansji islamu. Karol Wielki. T. 7. Mediaset Group SA, 2007, s. 365. ISBN 978-84-9819-814-0.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]