Kadesz-Barnea

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Zobacz też: Kadesz.
Mapa lokalizacyjna Izraela
Kadesz-Barnea
Kadesz-Barnea
Geographylogo.svg
Położenie na mapie Izraela

Kadesz-Barnea – oaza położona na pustyni Zin, miejsce skrzyżowania kilku dróg z południa na północ. W trakcie wykopalisk archeologicznych w Kadesz-Barnea odkryto twierdzę z X wieku p.n.e. i ślady starożytnego osadnictwa.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Oaza Kadesz-Barnea zlokalizowana była na pustyni Zin[1] – obszarze Judei, najbardziej wysuniętym na południe[2] – stanowiącą północną część Pustyni Arabskiej. Na południu Kadesz-Barnea graniczy z pustynią Paran. Przez oazę w starożytności wiodły szlak z Elatu i centralnego Negewu do Aradu i Hebronu, Droga Szur – szlak z Edomu i Arabah do Egiptu oraz Atarim – droga pomiędzy Kadesz-Barnea a górą Hor[3]. Kadesz-Barnea utożsamiane jest z En el-Kudeirat[1].

Wzmianki w Biblii[edytuj | edytuj kod]

Według Księgi Powtórzonego Prawa (Pwt 1,46) w Kadesz-Barnea obozowali Izraelici w czasie swojego exodusu. Stąd według Księgi Liczb (Lb 13) wysyłali szpiegów do miast kananejskich i prosili o dokonanie sądów Mojżesza i Aarona. Księga Liczb (20,1) podaje, że w tymże czasie zmarła ich siostra Miriam. Według Księgi Liczb (Lb 20,13) Mojżesz zaspokoił pragnienie ludności, uderzając laską o skałę aż wytrysnęła z niej woda, dlatego miejsce to zostało nazwane "wodami Meriba".

Information icon.svg Zobacz też: Refidim.

Z Kadesz-Barnea, jak wzmiankują Księga Liczb (Lb 14,40–45) i Księga Powtórzonego Prawa (Pwt 1,44), Izraelici wyruszali odpowiednio na Amalekitów i Amorytów. Po tym, jak Edomici zabronili im wejścia na swoje terytoria, Mojżesz według Księgi Liczb (Lb 20,16–22,1) poprowadził ludność do Moabu[1].

Badania archeologiczne[edytuj | edytuj kod]

Badanie archeologiczne na wzgórzu Ain el-Qudeirat rozpoczęły się w 1914 roku z inicjatywy Palestyńskiej Fundacji Badawczej. Pierwszą ekspedycją prowadzili Leonard Woolley i Thomas Edward Lawrence. Odnaleziono kazamatowy mur z umocnionymi wieżami z czasów królestwa Judy i ślady osadnictwa z okresu rzymskiego i bizantyjskiego. W 1956 roku wzgórze badał na zlecenie Departamentu Starożytności Mosze Dothan, który określił plan twierdzy i ustalił chronologię zbadanych przez siebie warstw. Najstarszą datował na X wiek p.n.e., twierdzę – na IX wieku p.n.e., tj. czasy panowania Jozafata. Ustalił, że zburzenie twierdzy w VI wieku p.n.e., gdy upadło królestwo Judy, spowodowało przerwę w osadnictwie w Kadesz-Barnea aż okresu perskiego[1].

Szczegółowe badania archeologiczne przeprowadził w latach 1976–1979 Rudolph Cohen. W trzech warstwach odkrył pozostałości trzech twierdz kazamatowych, wznoszonych w tym samym miejscu. Najstarsza z III warstwy powstała na przełomie X i IX wieku p.n.e. Zbudowana została na planie owalu bezpośrednio na skale. Jej układ nie odbiegał w wykonaniu od innych twierdz z tego okresu, rozsianych na pustyni Negew. Mur wynosił 1,5 m grubości. Murowana twierdza z II warstwy datowana jest na przełom VIII i VII wieku p.n.e. Prawdopodobnie powstała na rozkaz Azariasza w ramach jego przygotowań do ekspansji nad Morze Czerwone. Wzniesiona została na planie prostokąta, którego dłuższy bok wynosił 23 m. Lity mur miał 3,6 m grubości. Dodatkowe wzmocnienie stanowiły trzy wieże, zbudowane na trzech bokach. Układ wewnętrzny fortecy świadczy o tym, że pełniła funkcję garnizonu. Przypuszczalnie została zburzona przez Asyryjczyków. Najmłodsza twierdza z I warstwy została zbudowana na przełomie VII i VI wieku p.n.e. – prawdopodobnie w czasach Jozjasza – na planie prostokąta o wymiarach 56×38 m. Wzmocniona była trzema wieżami, z których zachowała się część północno-wschodniej o wysokości 4,3 m. Wieża wzniesiona została na planie prostokąta o bokach 9×8,8 m. W trakcie badań odkryto typową dla regionu ceramikę, ponadto dwa hebrajskie i jeden egipski ostrakon pokryty pismem hieratycznym[4].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Encyklopedia archeologiczna Ziemi Świętej, oprac. A. Negev, s. 227.
  2. Encyklopedia archeologiczna Ziemi Świętej, oprac. A. Negev, s. 453.
  3. Encyklopedia archeologiczna Ziemi Świętej, oprac. A. Negev, s. 49.
  4. Encyklopedia archeologiczna Ziemi Świętej, oprac. A. Negev, s. 228.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]