Kaj Munk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kaj Munk

Kaj Harald Leininger Munk (znany jako Kaj Munk) (ur. 13 stycznia 1898 Lolland, zm. 4 stycznia 1944 Hørbylunde) – duński dramatopisarz oraz pastor Kościoła luterańskiego. Zamordowany przez Gestapo.

Urodził się jako Kaj Harald Leininger Petersen na wyspie Lolland w Danii. Po śmierci ojca zmienił nazwisko na Munk. Od 1924 był wikarym w Vedersø, zachodnia Jutlandia.

Autor dramatów osnutych na kanwie wydarzeń historycznych. Wraz z rozwojem warsztatu pisarskiego pojawiły się w jego sztukach wątki filozoficzne, polityczne i teologiczne. W jego twórczości widać było fascynacje bohaterami o silnych charakterach, mocno angażujących się po stronie wyznawanych ideałów.

Przeciwnik faszyzmu. W 1938 roku ogłosił w gazecie Jyllands-Posten list otwarty do Benito Mussoliniego, w którym krytykował go za prześladowanie Żydów. W czasie okupacji Danii przez Niemcy ostro sprzeciwił się Północnemu dyktatorowi jak nazywał Adolfa Hitlera. Został zaaresztowany przez Gestapo. Zginął 4 stycznia 1944 w Hørbylunde koło Silkeborga.

Jest swoistym paradoksem, że Munk, który był prawicowym i antydemokratycznym pisarzem, do historii literatury duńskiej przeszedł jako antynazistowski męczennik.

Dramaty[edytuj | edytuj kod]

  • Pilatus (1917),
  • Ordet (1925),
  • En Idealist (1928) Idealista,
  • I Brændingen (1929),
  • Cant (1931),
  • De Udvalgte (1933),
  • Sejren (1936),
  • Han sidder ved Smeltediglen (1938),
  • Egelykke (1940),
  • Niels Ebbesen (1942),
  • Før Cannae (1943).