Kakadu ognistoczuba

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kakadu ognistoczuba
Cacatua leadbeateri[1]
(Vigors, 1831)
Kakadu ognistoczuba
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Infragromada neognatyczne
Rząd papugowe
Rodzina kakaduowate
Rodzaj Cacatua
Gatunek kakadu ognistoczuba
Synonimy
  • Lophochroa leadbeateri (Vigors, 1831)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Najstarsza żyjąca w niewoli kakadu ognistoczuba, nosząca imię Cookie

Kakadu ognistoczuba (Cacatua leadbeateri) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny kakaduowatych (Cacatuidae). Występuje w Australii. Niezagrożona wyginięciem.

Nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Nazwa gatunkowa leadbeateri upamiętnia Benjamina Leadbeatera, brytyjskiego naturalistę, ornitologia oraz taksydermistę[3]. Przez Aborygenów zamieszkujących górskie tereny zachodniej Australii była nazywana Jak-kul-yak-kul, zaś osadnicy mieszkający przy Swan River nazywali ją Pink Cockatoo; inna angielska nazwa to Leadbeater's Cockatoo[4].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Wierzch głowy, grzbiet, skrzydła, ogon i pokrywy podogonowe białe. Czoło, boki głowy, szyja, pierś oraz brzuch różowe, najjaśniejszy odcień na bokach ciała oraz u nasady sterówek. Pióra czuba u nasady cynobrowe, w środku długości przebiega przez nie żółty pas lub plama, na końcu białe. Dziób o barwie rogu. Nogi i stopy ciemnoszare. Dookoła oka naga, szara skóra. Tęczówki brązowe. Samicę wyróżnia jedynie mniej intensywna barwa upierzenia[5]. U przedstawicieli podgatunku mollis nie jest obecna barwa żółta w czubie[6].

Całkowita długość ciała około 40,6 cm, w tym dzioba 3,3 cm i ogona 16 cm; skrzydło 27,9 cm, skok 2,4 cm[5].

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Kakadu ognistoczuba zasiedla według podgatunku[7]:

  • C. l. mollis (Mathews, 1912) - centralna i południowo-zachodnia Australia
  • C. l. leadbeateri (Vigors, 1831) - wschodnio-centralna Australia

Preferuje tereny suche lub półsuche z zadrzewieniami drzew z rodzajów Callitris, Allocasuarina i Eucalyptus[6]. Omija tereny bliskie morza, lecz chętnie przebywa w nadrzecznych zaroślach eukaliptusów[4].

Behawior[edytuj | edytuj kod]

Terytorium wynosi około 2 km². W trakcie sezonu lęgowego żyjąca na nim para nie dopuszcza innych osobników, lecz poza nim grupy tych ptaków przebywają razem niezależnie od terytoriów. Jedna grupa kakadu ognistoczubych liczy 10 do 50 osobników, większe stada formują się w otoczeniu dużych źródeł pożywienia. Poza okresem lęgowym stada tych ptaków wspólnie nocują. Pożywienie stanowią głównie ziarna przedstawicieli dyniowatych określanych w języku angielskim wspólnym mianem melon i nasiona sosen; prócz tego zjada inną materię roślinną, nasiona traw i bezkręgowce znalezione w szczelinach gałęzi[6].

Lęgi[edytuj | edytuj kod]

Okres lęgowy trwa od sierpnia do października. Gniazdo mieści się w dziupli. Może być używane przez kilka lat z rzędu przez tą samą parę. Wyściółkę stanowią wióry drewniane. Gniazda oddalone są od siebie o 1-2 kilometry. Samica składa 2-5 jaj w odstępach 2-3 dniowych. Mają wymiary około 40,0 x 29,5 mm[8]. Inkubacja trwa 23-24 dni, wysiadują oba ptaki z pary. Młode pozostają w gnieździe około dwóch miesięcy, po kolejnym są w pełni opierzone, lecz przebywają w grupie rodzinne i są nadal karmione przez rodziców[6].

Kakadu ognistoczuba nazwana Cookie, mieszkająca w Brookfield Zoo, w czerwcu 2013 skończyła 80 lat[9].

Przypisy

  1. Cacatua leadbeateri w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Cacatua leadbeateri. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. James A. Jobling: Helm Dictionary of Scientific Bird Names. Christopher Helm Publishers Ltd, 2009, s. 230 i. ISBN 1408125013.
  4. 4,0 4,1 John Gould: Handbook to the Birds of Australia. T. 2. 1865, s. 5-6.
  5. 5,0 5,1 T. Salvadori: Catalogue of the Birds in the British Museum. T. 20. Psittaci. 1891, s. 123-124.
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 Nicole Bouglouan: Pink Cockatoo. Oiseaux-Birds, 21 czerwca 2013.
  7. Frank Gill, David Donsker: Family Cacatuidae (ang.). IOC World Bird List: Version 4.1. [dostęp 2014-04-08].
  8. Major Mitchell's Cockatoo. Parrots Encyclopedia. [dostęp 14 października 2013].
  9. Cookie Cockatoo 80th Birthday Celebration. YouTube. [dostęp 15 grudnia 2013].