Kakure-kirishitan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kakure-kirishitan
Klasyfikacja systematyczna wyznania
Chrześcijaństwo
Ustrój kościelny kongregacjonalizm
Zasięg geograficzny Japonia
Maryja w postaci przypominającej boginię Kannon, czczona przez kakure-kirishitan. Kamuflaż miał służyć ukryciu wiary chrześcijańskiej.

Kakure-kirishitan (jap. 隠れキリシタン ukryci chrześcijanie?) – chrześcijańska wspólnota religijna powstała w XVII wieku w Japonii, która do XIX wieku działała w ukryciu.

Kościół nie posiadał hierarchii duchownej. Miał charakter Kościoła katakumbowego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Rozwój i powstanie Kościoła kakure-kirishitan związany był z wydaniem przez władze japońskie w 1614 r. zakazu praktykowania chrześcijaństwa oraz z wydaleniem misjonarzy europejskich. Wygnanie duchownych katolickich oraz przymus przyjęcia przez katolików buddyzmu lub shintō spowodował, że część z nich, chcąc uniknąć prześladowań, zaczęła kryć się ze swoją religią, publicznie uczestnicząc w obrzędach jednej z religii, na której wyznawanie państwo zezwalało, natomiast duchowo i skrycie celebrowali obrzędy i modlitwy chrześcijańskie. Taka praktyka często prowadziła do synkretyzmu religijnego.

Rozwój ukrytego chrześcijaństwa wśród japońskich katolików nastąpił po 1629 r., gdy zaczęły się prześladowania religijne oraz przymusowe nawracanie wiernych na religie tolerowane. Wprowadzono nadzór policyjny nad rodzinami o korzeniach chrześcijańskich, wprowadzono karę śmierci dla opornych, którzy publicznie nie wyrzekli się swojej wiary. Nakazano im uczestniczenie w ceremonii fumi-e polegającej na niszczeniu i profanowaniu chrześcijańskich symboli religijnych. Wszystkie te obostrzenia i kary zmusiły chrześcijan japońskich do zejścia do podziemia.

Ruch kakure-kirishitan wyszedł z podziemia po 1868 r. Doczekali się oni jednak tolerancji religijnej dopiero w 1889 r. Większość członków wspólnoty w XIX wieku przyłączyła się ponownie do Kościoła rzymskokatolickiego. Część jednak postanowiła dalej praktykować swoje tradycje i utworzyła niezależną wspólnotę z pogranicza chrześcijaństwa hanare-kirishitan. Grupa ta nadal celebruje stare zwyczaje i izoluje się od reszty japońskich chrześcijan.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Chrześcijanie kakure-kirishitan byli zorganizowani w tajne stowarzyszenia mon, którymi z braku osób duchownych przewodniczyli świeccy przywódcy noszący tytuł ujiyaku lub chōkata. Urząd tych zwierzchników Kościoła był dziedziczny i posiadali oni największą wiedzę w sprawach wiary. Do ich kompetencji należało przestrzeganie kalendarza liturgicznego oraz znajomość doktryny i modlitw po łacinie. W przypadku, gdy wspólnota kakure-kirishitan była niewielka na jej czele stał mizukata czyli człowiek wybrany przez społeczność do przeprowadzania sakramentu chrztu. Wspólnoty kakure-kirishitan posiadały poza tym oshiekata - osobę, która codziennie odmawiała modlitwy i przewodniczyła nabożeństwom oraz katechetów, których zadaniem było nauczanie katechizmu.

Obrzędy religijne kakure-kirishitan były połączeniem obrzędów buddyjskich i chrześcijańskich. Publicznie celebrowano nabożeństwa przed wizerunkami bóstw japońskich, ale skrycie za nimi ukrywano obrazy świętych katolickich lub krzyże. Modlono się do nich po cichu lub w myślach recytując po łacinie: Ojcze nasz lub modlitwy skierowane do Matki Boskiej. Praktykowano wyznanie winy przed innymi współwyznawcami, co miało zapewnić rozgrzeszenie.

Brak przewodnictwa duchowego osób gruntownie wykształconych teologicznie i wyłącznie ustny przekaz prawd religijnych doprowadził do znacznych zmian w postrzeganiu doktryny katolickiej i ostatecznie do powstania nowego wyznania. Jedynym tekstem pisanym, który zachowuje wierzenia kakure jest zbiór 10 manuskryptów Tenchi hajimari no koto (jap. 天地始之事 O początkach nieba i ziemi?).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]