Kaligrafia japońska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kaligrafia Musō Soseki (1275-1351, japoński kaligraf i poeta. Znaki "別無工夫".

Kaligrafia japońska (jap. 書道 shodō?, dosł. "droga pisma") - ogólna nazwa kaligrafii, obejmująca kilka stylów pisma w języku japońskim, wywodząca się z kaligrafii chińskiej.

Z racji tego, że pismo japońskie pochodzi od pisma chińskiego przez długi czas, w IV wieku n.e. najsłynniejszym kaligrafem w Japonii był Chińczyk Wang Xizhi. Jednak po powstaniu hiragany i katakany Japończycy wytworzyli swój własny styl.

Przybory do pisania to:

  • pędzel (jap. fude?);
  • tusz (jap. sumi?);
  • kamień do rozcierania tuszu (jap. suzuri?);
  • naczynie z wodą do rozpuszczania tuszu (jap. 水入れ mizu-ire?);
  • papier (jap. 和紙 washi?);
  • podkładka pod papier z miękkiego materiału (jap. 下敷き shitajiki?);
  • podłużny, wąski ciężarek dociskający papier (jap. 文鎮 bunchin?).

Podstawowe style to: pismo pieczęciowe (jap. 篆書 tensho?) (chin. 篆書 zhuànshū), pismo kancelaryjne (jap. 隸書 reisho?) (chin. 隸書 lìshū), pismo wzorcowe (jap. 楷書 kaisho?) (chin. 楷書 kǎishū), pismo bieżące (jap. 行書 gyōsho?) (chin. 行書 xíngshū); i pismo trawiaste (jap. 草書 sōsho?) (chin. 草書 cǎoshū).

Galeria[edytuj | edytuj kod]

1
Tusz do kaligrafii
2
Pędzel
3
Kamień do rozcierania tuszu


Zobacz też[edytuj | edytuj kod]