Kaliszanie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy stronnictwa politycznego. Zobacz też: Kaliszacy.

Kaliszanie, opozycja kaliskaliberalni politycy pochodzący z zachodnich terenów Królestwa Polskiego, głównie województwa kaliskiego, działający w latach 1820–1831 pod przewodnictwem Bonawentury i Wincentego Niemojowskich, członków Rządu Narodowego utworzonego podczas powstania listopadowego.

Zwolennicy utrzymania politycznego status quo, jakie powstało po kongresie wiedeńskim i utrzymania autonomii Królestwa.

Ugrupowanie zdecydowanie odrzucające nielegalne działania. Celem – postawa legalna, na forum parlamentu, który chętnie chcieli zreformować na modłę francuską, z zasiadaniem posłów według klucza lewica-prawica-centrum. W kwestiach gospodarki opowiadali się za rozwojem i postepem technologicznym, a także za umiarkowanymi reformami agrarnymi – oczynszowaniem chłopów.

Do opozycji kaliskiej należeli m.in.:

W 1831, po upadku powstania listopadowego, przedstawiciele stronnictwa kaliszan założyli w Paryżu Komitet Tymczasowy Emigracji Polskiej, pierwsze ugrupowanie polityczne Wielkiej Emigracji[1].

Przypisy

  1. Władysław Bortnowski: Kaliszanie : kartki z dziejów Królestwa Polskiego. Warszawa: „Książka i Wiedza”, 1976, s. 363.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bernacki W., Liberalizm polski 1815-1939. Studium doktryny politycznej, Kraków 2004
  • Bernacki W., Z dziejów polskiego liberalizmu politycznego, Kraków 1994
  • Bortnowski W., Kaliszanie. Kartki z dziejów Królestwa Polskiego, Warszawa 1976
  • Osiemnaście wieków Kalisza, tom 1–3, red. A. Gieysztor, Kalisz 1960–1962
  • Topolski J., Wielkopolska poprzez wieki, Poznań 1973

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]