Kamelia mała
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Kamelia mała | |
|---|---|
 |
|
| Systematyka[1] | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | rośliny |
| Klad | rośliny naczyniowe |
| Klad | rośliny nasienne |
| Klasa | okrytonasienne |
| Klad | klad astrowych |
| Rząd | wrzosowce |
| Rodzina | herbatowate |
| Gatunek | kamelia sazanka |
| Nazwa systematyczna | |
| Camellia sasanqua Thunb. J. A. Murray, Syst. veg. ed. 14:632. 1784 May-Jun |
|
| Synonimy | |
|
Camellia miyagii (Koidz.) Makino & Nemoto, |
|
 Zdjęcia i grafiki w Commons |
|
Kamelia mała, kamelijka (Camellia sasanqua) – gatunek rośliny z rodziny herbatowatych. Pochodzi z Japonii, z wysp Kiusiu i Riukiu[2].
[edytuj] Morfologia
- Pokrój
- Wiecznie zielony krzew o wysokości 3-5 m[3].
- Liście
- Błyszczące na górnej stronie, eliptyczne lub podłużnie eliptyczne o piłkowanych brzegach.
- Kwiaty
- Wyrastają pojedynczo, lub po kilka w kątach liści. Są pachnące, duże (średnica do 7 cm), różowe lub czerwone. Mają 5-7 działkowy kielich, 5-7 płatkową koronę, 1 słupek i liczne pręciki.
- Owoc
- Półkulista lub jajowata torebka z licznymi nasionami.
[edytuj] Zastosowanie
- Roślina ozdobna: W krajach o cieplejszym klimacie (Strefy mrozoodporności 9-11) jest uprawiana jako roślina ogrodowa, rozpina się ją na scianach domów, robi z niej żywopłoty[4]. Na większą skalę uprawiana jest w Indochinach, Japonii, południu Ameryki Północnej i Rosji[3]. U nas czasami uprawiana w szklarniach oraz jako roślina doniczkowa.
- Olej z nasion jest używany jako tłuszcz jadalny oraz do produkcji mydła. Aromatyczne liście są dodawane do niektórych gatunków herbaty[3].
- W warunkach domowych można używać naparów z liści do przemywania ropiejących i trudno gojących się ran, wyprysków, krost, a także do płukania jamy ustnej w jej stanach zapalnych[potrzebne źródło].
Przypisy
- ↑ Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-03-12].
- ↑ 2,0 2,1 Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-07-20].
- ↑ 3,0 3,1 3,2 Zbigniew Podbielkowski: Słownik roślin użytkowych. Warszawa: PWRiL, 1989. ISBN 83-09-00256-4.
- ↑ Geoff Burnie i inni: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.
