Kamilla Baar

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kamilla Baar
Kamilla Baar (2011)
Kamilla Baar (2011)
Imię i nazwisko Kamilla Baar
Data
i miejsce urodzenia
6 października 1979
Człuchów
Zawód aktorka
Lata aktywności od 2001
Zespół artystyczny
Teatr Narodowy
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Kamilla Baar w Wikicytatach
Strona internetowa

Kamilla Krystyna Baar (ur. 6 października 1979 w Człuchowie) – polska aktorka filmowa, teatralna i telewizyjna.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Edukacja[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo spędziła w Poznaniu, a następnie w Tychach, gdzie uczęszczała do szkoły podstawowej i średniej. Podczas nauki w tej ostatniej uczyła się też w studium aktorskim w Katowicach prowadzonym przez aktorkę Dorotę Pomykałę[1].

W 2002 ukończyła Akademię Teatralną w Warszawie, do której przyjęto ją za pierwszym podejściem. Na egzaminy do szkoły teatralnej przygotowała 28 tekstów[2]. Wśród nich znalazły się m.in. monolog Hamleta oraz monolog Nataszy ze Skrzywdzonych i poniżonych Dostojewskiego[3].

Teatr[edytuj | edytuj kod]

W teatrze zadebiutowała na scenie warszawskiej Akademii Teatralnej w swoim spektaklu dyplomowym Sen nocy letniej (premiera 19 listopada 2001). Oficjalny debiut teatralny to rola w przedstawieniu Miłość do trzech pomarańczy (premiera 13 lipca 2002). Od 2005 jest aktorką Teatru Narodowego w Warszawie. Współpracuje też z innymi teatrami.

Miała możliwość współpracować z takimi reżyserami jak Tadeusz Bradecki, Jan Englert, Jerzy Jarocki, Maciej Sobociński, Andrzej Strzelecki. Występuje zarówno w repertuarze klasycznym, jak i współczesnym. Sama preferuje role dramatyczne[3].

Pozytywnie oceniono jej rolę w Fedrze (choć sam spektakl niezbyt podobał się krytykom) oraz w Ślubach panieńskich[4], a kreację w Pierwszym razie uznano za wyjątkowo udaną[5].

Film[edytuj | edytuj kod]

Po raz pierwszy przed kamerą stanęła w 2002 na planie telewizyjnego spektaklu Oszuści. W filmie pojawiła się nieco później. Debiutem serialowym była rola Ewy[6] w serialu Na dobre i na złe w 2003. Na dużym ekranie debiutowała w 2004 rolą Magdy w komedii sensacyjnej Vinci Juliusza Machulskiego.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jest córką emerytowanego żołnierza[7] i dyrektorki przedszkola. Ma rodzeństwo – dwóch młodszych braci[7]. Jej pierwszym mężem był aktor Wojciech Solarz. Poznała go podczas egzaminów do szkoły teatralnej w 1998. Ślub wzięli w 2005[3], rozstali się w 2009[8]. 9 stycznia 2011 Baar urodziła syna o imieniu Bruno, którego ojcem jest aktor Wojciech Błach[9].

Spektakle teatralne[edytuj | edytuj kod]

Akademia Teatralna w Warszawie
Studio Teatralne KOŁO w Warszawie
Scena Fundacji Starego Teatru w Krakowie
  • 2003: Norway.today – Julia (reż. M. Sobociński)
Teatr Narodowy w Warszawie
  • 2003, 2005: Piaskownica (w piaskownicy) – Ona (gościnnie; reż. T. Bradecki)
  • 2004: Błądzenie – Modelka, Rena, Zosia (reż. J. Jarocki)
  • 2005: Kosmos – Lulusia (reż. J. Jarocki)
  • 2006: Pierwszy raz – Ona (reż. T. Bradecki)
  • 2006: Fedra – Panope (reż. Maja Kleczewska)
  • 2007: Śluby panieńskieKlara (reż. J. Englert)
  • 2008: Opowiadania dla dzieci Singera (reż. Piotr Cieplak)
  • 2008: Mrok – Marta (reż. Artur Tyszkiewicz)
  • 2009: Tango – Ala (reż. J. Jarocki)
  • 2014: Dowód na istnienie drugiego – Rita Labrosse (reż. M. Wojtyszko)
Teatr Polski w Warszawie
  • 2005: Makbet – Żona Makbeta (reż. Piotr Kruszczyński)
Krakowski Teatr Scena STU
  • 2008: Romeo i Julia – Ostatnia Julia (reż. Agata Duda-Gracz)
Teatr Telewizji

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Polski dubbing[edytuj | edytuj kod]

Nagrody i nominacje[edytuj | edytuj kod]

26 listopada 2012 roku otrzymała nagrodę Złotej Kaczki w kategorii najlepsza aktorka filmów sensacyjnych za rolę w Vincim reż. Juliusza Machulskiego[10]. 6 kwietnia 2013 roku została laureatką nagrody Wiktora w kategorii "Odkrycie telewizyjne roku", m.in. za rolę w serialu Na dobre i na złe[11]. 3 lutego 2014 roku aktorka została nagrodzona Telekamerą 2014 w kategorii Aktorka[12].

Przypisy

  1. R. Gowarzewska-Griessgraber. Świat Kamilli. „Polska Dziennik Zachodni”. 34/2008, 2008-02-09.  [dostęp 2008-04-11].
  2. M. Gawrońska. Tramwaje są lepsze od biblotek. „Dziennik”. 120/2006, 2006-09-08.  [dostęp 2008-04-11].
  3. 3,0 3,1 3,2 L. Śnieg-Czaplewska. "Obyś się zakochał". „Gala”. 36/2007, 2007-09-11.  [dostęp 2008-04-11].
  4. T. Miłkowski. Młodzież wchodzi coraz mocniej. „Przegląd”. 35/2007, 2007-08-27.  [dostęp 2012-02-26].
  5. T. Miłkowski. W teatrach coraz lepiej. „Przegląd”. 36/2006, 2006-09-04.  [dostęp 2012-02-26].
  6. 6,0 6,1 Życiowy wybór (164). W: Odcinki serialu Na dobre i na złe [on-line]. filmpolski.pl. [dostęp 2013-03-29].
  7. 7,0 7,1 Biografia Kamilli Baar w film.onet.pl. onet.pl. [dostęp 2008-04-11].
  8. B. Nowicka. Kamilla Baar. Córeczka tatusia. „Gala”. 15–16/2009.  [dostęp 2009-04-27].
  9. Nasza aktorska para ma syna o nietypowych inicjałach. fakt.pl, 2011-01-11. [dostęp 2011-01-17].
  10. Złote Kaczki 2012
  11. "Wiktory 2012 rozdane", plejada.onet.pl
  12. Telekamery 2014: znamy laureatów! (pol.). film.onet.pl. [dostęp 2014-02-03].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]