Kanguroszczur
| Kanguroszczur | |
| Bettongia penicillata | |
| Gray, 1837 | |
 |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ssaki |
| Podgromada | ssaki żyworodne |
| Infragromada | ssaki niższe |
| Nadrząd | torbacze |
| Rząd | dwuprzodozębowce |
| Rodzina | kanguroszczurowate |
| Rodzaj | Bettongia |
| Gatunek | kanguroszczur |
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[1] | |
 |
|
| Zasięg występowania | |
.PNG) Żółtym kolorem zaznaczono dawny, a czerwonym obecny zasięg występowania gatunku |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Kanguroszczur (Bettongia penicillata) – ssak z rodziny kanguroszczurowatych wyróżniający się nietypowymi dla torbaczy preferencjami pokarmowymi.
Spis treści |
Występowanie [edytuj]
Kanguroszczur występował niegdyś licznie na całym południu Australii, dziś zamieszkuje tylko małe regiony na południowym zachodzie Australii Zachodniej. Reintrodukowany w Australii Południowej. Introdukowany na kilku wyspach na południe od kontynentu. Wykazuje przystosowania do życia w różnych środowiskach.
Wygląd [edytuj]
Długość ciała mieści się w przedziale 30–38 cm, długość ogona 29–36 cm, masa ciała 1–1,6 kg. Sierść płowoszara, brzuch białawy. Kończyny tylne silniej rozwinięte od przednich, nie są jednak tak silnie zróżnicowane, jak u innych przedstawicieli kangurowatych. Ogon częściowo chwytny.
Tryb życia [edytuj]
Torbacz ten poza okresem rozrodu jest samotnikiem. Prowadzi nocny tryb życia. W ciągu dnia skrywa się w gnieździe i zaciekle broni otoczenia swojej kryjówki, ale na żerowisku toleruje inne kanguroszczury. Budowę gniazda zaczyna od wygrzebania w krzewiastych zaroślach płytkiego dołka w ziemi. Potem pyskiem i przednimi łapami zbiera trawę, suche liście i rozdrobnioną korę drzew. Na koniec przyciska ten ładunek do brzucha przytrzymując chwytnym ogonem i zanosi do gniazda.
Ciąża trwa 21 dni. Samica rodzi jedno młode, które przebywa w torbie lęgowej matki przez blisko 100 dni. Młode towarzyszy matce i ssie mleko do czasu pojawienia się kolejnego zarodka.
Kanguroszczur żywi się głównie grzybami wykopanymi z ziemi. Dietę uzupełnia bulwami, nasionami, owadami i żywicą. Nie zjada zielonych części roślin. Może obywać się bez wody. Żyje 4-6 lat.
Przypisy
- ↑ Bettongia penicillata. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
Bibliografia [edytuj]
- Kazimierz Kowalski: Ssaki, zarys teriologii. Warszawa: PWN, 1971.
- Mały słownik zoologiczny: ssaki. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1978.
- Zwierzęta : encyklopedia ilustrowana. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005. ISBN 83-01-14344-4.
- Bettongia penicillata (ang.). (On-line), Animal Diversity Web, 1999. [dostęp 13 kwietnia 2008].
