Kanguroszczur

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kanguroszczur
Bettongia penicillata[1]
Gray, 1837
Kanguroszczur
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada ssaki niższe
Nadrząd torbacze
Rząd dwuprzodozębowce
Rodzina kanguroszczurowate
Rodzaj Bettongia
Gatunek kanguroszczur
Synonimy
  • B. ogilbyi (Waterhouse, 1841)
  • B. francisca Finlayson, 1957
  • N. gouldii Waterhouse, 1845
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 CR pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Żółtym kolorem zaznaczono dawny, a czerwonym obecny zasięg występowania gatunku

Kanguroszczur[3] (Bettongia penicillata) – ssak z rodziny kanguroszczurowatych[4] wyróżniający się nietypowymi dla torbaczy preferencjami pokarmowymi.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Kanguroszczur występował niegdyś licznie na całym południu Australii, dziś zamieszkuje tylko małe regiony na południowym zachodzie Australii Zachodniej. Reintrodukowany w Australii Południowej. Introdukowany na kilku wyspach na południe od kontynentu. Wykazuje przystosowania do życia w różnych środowiskach.

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała mieści się w przedziale 30–38 cm, długość ogona 29–36 cm, masa ciała 1–1,6 kg. Sierść płowoszara, brzuch białawy. Kończyny tylne silniej rozwinięte od przednich, nie są jednak tak silnie zróżnicowane, jak u innych przedstawicieli kangurowatych. Ogon częściowo chwytny.

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Torbacz ten poza okresem rozrodu jest samotnikiem. Prowadzi nocny tryb życia. W ciągu dnia skrywa się w gnieździe i zaciekle broni otoczenia swojej kryjówki, ale na żerowisku toleruje inne kanguroszczury. Budowę gniazda zaczyna od wygrzebania w krzewiastych zaroślach płytkiego dołka w ziemi. Potem pyskiem i przednimi łapami zbiera trawę, suche liście i rozdrobnioną korę drzew. Na koniec przyciska ten ładunek do brzucha przytrzymując chwytnym ogonem i zanosi do gniazda.

Ciąża trwa 21 dni. Samica rodzi jedno młode, które przebywa w torbie lęgowej matki przez blisko 100 dni. Młode towarzyszy matce i ssie mleko do czasu pojawienia się kolejnego zarodka.

Kanguroszczur żywi się głównie grzybami wykopanymi z ziemi. Dietę uzupełnia bulwami, nasionami, owadami i żywicą. Nie zjada zielonych części roślin. Może obywać się bez wody. Żyje 4-6 lat.

Przypisy

  1. Bettongia penicillata, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Bettongia penicillata. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. Kazimierz Kowalski (redaktor naukowy), Adam Krzanowski, Henryk Kubiak, G. Rzebik-Kowalska, L. Sych: Mały słownik zoologiczny: Ssaki. Wyd. IV. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991. ISBN 83-214-0637-8.
  4. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Bettongia penicillata. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 27 lutego 2014]


Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Kazimierz Kowalski: Ssaki, zarys teriologii. Warszawa: PWN, 1971.
  2. Mały słownik zoologiczny: ssaki. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1978.
  3. Zwierzęta : encyklopedia ilustrowana. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005. ISBN 83-01-14344-4.
  4. Bettongia penicillata (ang.). (On-line), Animal Diversity Web, 1999. [dostęp 13 kwietnia 2008].