Kanguroszczur

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kanguroszczur
Bettongia penicillata[1]
Gray, 1837
Kanguroszczur
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada ssaki niższe
Nadrząd torbacze
Rząd dwuprzodozębowce
Rodzina kanguroszczurowate
Rodzaj Bettongia
Gatunek kanguroszczur
Synonimy
  • B. ogilbyi (Waterhouse, 1841)
  • B. francisca Finlayson, 1957
  • N. gouldii Waterhouse, 1845
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 CR pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Żółtym kolorem zaznaczono dawny, a czerwonym obecny zasięg występowania gatunku
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Kanguroszczur[3] (Bettongia penicillata) – ssak z rodziny kanguroszczurowatych[4] wyróżniający się nietypowymi dla torbaczy preferencjami pokarmowymi.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Kanguroszczur występował niegdyś licznie na całym południu Australii, dziś zamieszkuje tylko małe regiony na południowym zachodzie Australii Zachodniej. Reintrodukowany w Australii Południowej. Introdukowany na kilku wyspach na południe od kontynentu. Wykazuje przystosowania do życia w różnych środowiskach.

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała mieści się w przedziale 30–38 cm, długość ogona 29–36 cm, masa ciała 1–1,6 kg. Sierść płowoszara, brzuch białawy. Kończyny tylne silniej rozwinięte od przednich, nie są jednak tak silnie zróżnicowane, jak u innych przedstawicieli kangurowatych. Ogon częściowo chwytny.

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Torbacz ten poza okresem rozrodu jest samotnikiem. Prowadzi nocny tryb życia. W ciągu dnia skrywa się w gnieździe i zaciekle broni otoczenia swojej kryjówki, ale na żerowisku toleruje inne kanguroszczury. Budowę gniazda zaczyna od wygrzebania w krzewiastych zaroślach płytkiego dołka w ziemi. Potem pyskiem i przednimi łapami zbiera trawę, suche liście i rozdrobnioną korę drzew. Na koniec przyciska ten ładunek do brzucha przytrzymując chwytnym ogonem i zanosi do gniazda.

Ciąża trwa 21 dni. Samica rodzi jedno młode, które przebywa w torbie lęgowej matki przez blisko 100 dni. Młode towarzyszy matce i ssie mleko do czasu pojawienia się kolejnego zarodka.

Kanguroszczur żywi się głównie grzybami wykopanymi z ziemi. Dietę uzupełnia bulwami, nasionami, owadami i żywicą. Nie zjada zielonych części roślin. Może obywać się bez wody. Żyje 4-6 lat.

Przypisy

  1. Bettongia penicillata w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Bettongia penicillata. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. 3,0 3,1 Kazimierz Kowalski (redaktor naukowy), Adam Krzanowski, Henryk Kubiak, G. Rzebik-Kowalska, L. Sych: Mały słownik zoologiczny: Ssaki. Wyd. IV. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991. ISBN 83-214-0637-8.
  4. 4,0 4,1 Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Bettongia penicillata. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 27 lutego 2014]


Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Kazimierz Kowalski: Ssaki, zarys teriologii. Warszawa: PWN, 1971.
  2. Mały słownik zoologiczny: ssaki. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1978.
  3. Zwierzęta : encyklopedia ilustrowana. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005. ISBN 83-01-14344-4.
  4. Bettongia penicillata (ang.). (On-line), Animal Diversity Web, 1999. [dostęp 13 kwietnia 2008].