Kantakuzen (herb szlachecki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Przedstawienia herbu Kantakuzen w heraldyce polskiej
Kantakuzen według Ostrowskiego
Kantakuzen według Ostrowskiego
Herb Kantakuzenów w Rosji, XIX wiek

Kantakuzen – polska i rosyjska rodzina szlachecka pochodzenia rumuńskiego oraz nazwa jej herbu.

Opis herbu[edytuj | edytuj kod]

Juliusz Karol Ostrowski blazonuje herb następująco:

W polu złotym orzeł dwugłowy czarny. Na hełmie mitra książęca.

Najwcześniejsze wzmianki[edytuj | edytuj kod]

Rodzina Kantakuzenów (Cantacuzino) była rodziną władającą w Mołdawii i Wołoszczyźnie w XVII wieku. Jej członkowie uważali się za potomków Kantakuzenów, cesarzy Bizancjum. Wyrazem tego było przyjęcie herbu z dwugłowym orłem. Herb przyniesiony do Polski w XVII wieku. W herbarzach od XVIII wieku. Jako pierwszy opisał go Kasper Niesiecki (bez barw, orzeł na rysunku czarny). W 1636 wzmiankowany jest Emanuel Kantakuzen i jego córka Anna[1]. Emanuel wzmiankowany był w 1654 w połockiem, wyszedł za Marynę z Sielawów, jego córka Anna poślubiła Samuela Kmicica w 1686. Kantakuzenowie osiedli też w Rosji, gdzie brali m.in. udział w walce o niepodległość Grecji (Aleksander i Jerzy-Mikołaj)[2]. Rosyjskiej gałęzi rodziny zatwierdzono w 1865 tytuł książęcy, zaś 2 listopada 1872 herb złożony oraz prawo do drugiego nazwiska Sperański. Herb z 1872 przedstawiał w polu czerwonym orła złotego, mającego na piersi tarczę z herbami Komnenów, Angelosów, Paleologów, Kantakuzenów, Mołdawii i Wołoszczyzny. Herby te oddawały rzekome powiązania Kantakuzenów z innymi rodzinami cesarskimi Bizancjum oraz fakt, że migracja ich przodków do Rosji zachodziła przez kraje multańskie. Na potrzeby zatwierdzenia tytułu i nadania herbu sporządzony został wywód przodków począwszy od Michała Kantakuzena, poprzez władców Mołdawii i Wołoszczyzny w XVII i XVIII wieku aż do członków rodu żyjących w XIX wieku w Rosji[3].

Herbowni[edytuj | edytuj kod]

Herb własny pochodzącej z terenów dzisiejszej Rumunii rodziny Kantakuzen (Cantacuzino).

Wylegitymowały się z nim także rodziny: Andronowicz (1861, gubernia kowieńska)[4] i Łabanowski (lata 1830-66, gubernia kowieńska)[5].

Biorąc pod uwagę fakt, że pierwotnie był to herb własny, oraz z uwagi na nadużycia w czasie legitymacji szlachectwa w zaborze rosyjskim, informacje te brzmią niewiarygodnie.

Przypisy

  1. Kasper Niesiecki: Herbarz polski. T. 5. 1839-1846, s. 32.
  2. Seweryn Uruski: Rodzina. Herbarz szlachty polskiej. T. 6. Warszawa: Gebethner i Wolff, 1907, s. 191.
  3. Руммель В.В, Голубцов В.В.: Родословный сборник русских дворянских фамилий, в двух томах. T. 6. Petersburg: А.С. Суворин, 1886, s. 351-360. (ros.)
  4. Seweryn Uruski: Rodzina. Herbarz szlachty polskiej. T. 1. Warszawa: Gebethner i Wolff, 1907, s. 1291.
  5. Seweryn Uruski: Rodzina. Herbarz szlachty polskiej. T. 9. Warszawa: Gebethner i Wolff, 1907, s. 1291.
Poprzedni

Kaniowski
POL COA blank.svg
Herby ułożone alfabetycznie

Kantakuzen
POL COA blank.svg
Następny

Kapica