Kantor

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Śpiewacy katedry wileńskiej

Kantor – osoba kierująca wykonywaniem muzyki we wspólnocie religijnej.

W Kościołach ewangelickich historycznie do obowiązków kantora należało m.in. akompaniowanie zborowi, wykonywanie partii solowych, nauczanie muzyki członków kapeli oraz pisanie utworów muzycznych (np. kantat) na święta religijne. Jednym z bardziej znanych kantorów był Jan Sebastian Bach, pracujący w Lipsku, czy Georg Philipp Telemann, pracujący w Hamburgu.

Urząd kantora do dziś funkcjonuje w Kościołach ewangelickich - oznacza osobę stojącą na czele kantoratu i odpowiedzialną za całokształt muzyki wykonywanej w parafii. W Polsce termin ten coraz częściej jest zastępowany sformułowaniem "dyrektor muzyczny", gdyż z tradycji semantycznych wynika mylne w tym przypadku utożsamianie kantora tylko ze śpiewakiem, podczas gdy jest nim najczęściej organista.

W Kościele rzymskokatolickim współcześnie kantor kieruje śpiewem wiernych, intonuje podczas nabożeństw pieśni i często śpiewa psalmy. W liturgice zaciera się już nieco pojęcie psałterzysty, gdyż coraz częściej psałterzysta nazywany jest kantorem.

W judaizmie kantor był ważną postacią, uświetniającą obrzędy religijne. Powstawały nawet specjalne szkoły kantorów, a sam zawód cieszył się dużym szacunkiem.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]