Kaolinit

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kaolinit
Mineraly.sk - kaolinit.jpg
przykłady Kaolinitu
przykłady Kaolinitu
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny zasadowy krzemian glinu
(Al4[Si4O10](OH)8)
Twardość w skali Mohsa 2–2,5
Przełam praktycznie niewidoczny
Łupliwość doskonała, jednokierunkowa
Pokrój kryształu łuseczkowy, płytkowy
Układ krystalograficzny trójskośny lub jednoskośny
Gęstość minerału 2,58 – 2,61 g/cm³
Właściwości optyczne
Barwa biały, zielony, szary, żółtawy, brunatny
Rysa biała
Połysk matowy, perłowy, tłusty
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Kaolinit – bardzo pospolity i szeroko rozpowszechniony minerał z gromady krzemianów, zaliczany do minerałów ilastych (grupa kaolinitu).

Jego nazwa pochodzi od miejscowości Gaoling w Chinach (nazwa miejscowości oznacza "Wysoki Pagórek") , gdzie znajdują się duże i od dawna znane złoża tego minerału.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Tworzy małe kryształy o pokroju tabliczkowym, blaszkowym - blaszki heksagonalne; zrosty robakowate. Przeważnie występuje w skupieniach ziemistych; zbitych i skrytokrystalicznych. Jego monomineralne nagromadzenia tworzą skałę zwaną kaolinem. Jest giętki, miękki, przeświecający. Agregaty kaolinitu rozcierają się w palcach; w dotyku dają wrażenie suchych i nieco tłustych, czasami szorstkich bądź śliskich.

Kaolinit sam nie jest ogniotrwały, tracąc bowiem wodę w stosunkowo niskiej temperaturze przestaje być już kaolinitem. Jednym z produktów jego rozpadu jest mullit - minerał, który w skorupie ziemskiej znaleziono tylko raz (na wyspie Mull u wybrzeży Szkocji), natomiast w produktach ceramicznych powstający bardzo często. Mullit jest minerałem wytrzymującym temperatury do 1800 stopni C.

Kaolinit jest składnikiem kaolinu, miękkiej plastycznej skały, jednego z najważniejszych surowców ceramiki szlachetnej. Kaolin stosuje się w stanie surowym lub uszlachetnionym. Na jego przydatność wpływa biała barwa, drobnokrystaliczność, zdolność do przechodzenia w stan zawiesiny, niska twardość, obojętność chemiczna, powszechność występowania i niska cena surowca. Kaolin stanowi 40 - 65% masy do produkcji porcelany, fajansu, szamotowych materiałów ogniotrwałych oraz jako wypełniacz do papieru i gumy.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Produkt wietrzenia glinokrzemianów, zwłaszcza skaleni. Składnik kaolinów, glin ogniotrwałych i ceramicznych oraz iłów kaolinitowych.

Miejsca występowania: Chiny, USA, Niemcy, Czechy, Wielka Brytania, Włochy, Ukraina, Rosja.

Polska - Główny składnik karbońskich górno- i dolnośląskich łupków ogniotrwałych oraz glin ogniotrwałych z okolic Strzegomia. Najważniejsze złoża kaolinu związane są z granitami i gnejsami Dolnego Śląska.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • Podstawowy surowiec przemysłu ceramiki szlachetnej (porcelana, porcelit, fajans)
  • do produkcji materiałów izolacyjnych i ogniotrwałych,
  • używany do produkcji gumy, papieru, farb, kosmetyków,
  • znajduje zastosowanie w medycynie.
  • w przemyśle farmaceutycznym używa się go jako adsorbentu i masy wypełniającej, ma jednocześnie właściwości wiązania kwasów, buforowania odczynu i stabilizowania emulsji.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]