Kapitulacja Japonii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Japoński minister spraw zagranicznych Mamoru Shigemitsu podpisuje akt bezwarunkowej kapitulacji
Yoshijirō Umezu podpisuje akt kapitulacji

Kapitulacja Japonii – Latem 1945 roku Japonia była pokonana militarnie. Nadal jednak odmawiała podpisania aktu bezwarunkowej kapitulacji wymaganej przez Deklarację poczdamską. W sierpniu zadano więc Japonii ciosy, które ją do tego zmusiły: 6 sierpnia Stany Zjednoczone zrzuciły pierwszą bombę atomową na Hiroszimę, 8 sierpnia Związek Radziecki wypowiedział wojnę[1] i wkroczył do Mandżurii i 9 sierpnia druga bomba atomowa spadła na Nagasaki. W dniu 14 sierpnia, mimo sprzeciwów ze strony wojskowych, cesarz zdecydował się na "coś, co było nie do pomyślenia"[2]. Tego samego dnia zwołał posiedzenie gabinetu i wygłosił mowę, która jego samego doprowadziła do łez i wywołała szloch na sali. Zażądał przygotowania reskryptu kapitulacyjnego i ofiarował się wygłosić orędzie, aby naród pogodził się z kapitulacją. Tego samego dnia nagrał na płycie przemówienie, które nadano przez radio następnego dnia w południe[3]. Zostało ono wygłoszone formalnym, dworskim (klasycznym) językiem, co przy złej jakości przekazu radiowego spowodowało, że dla zwykłych ludzi było mało zrozumiałe. Cesarz nie odniósł się w nim bezpośrednio do kapitulacji, ale jedynie stwierdził, iż rząd został poinstruowany do przyjęcia warunków Deklaracji poczdamskiej.

Kończący II wojnę światową akt bezwarunkowej kapitulacji[4] Cesarstwa Wielkiej Japonii podpisano 2 września 1945 roku o godzinie 9:00 na pokładzie zakotwiczonego w Zatoce Tokijskiej pancernika USS "Missouri". Podpisy na akcie kapitulacji złożyli gen. Douglas MacArthur jako przedstawiciel całych sił alianckich i minister spraw zagranicznych Japonii Mamoru Shigemitsu wraz z generałem Yoshijirō Umezu, a także przedstawiciele: Stanów Zjednoczonych (admirał Chester Nimitz), Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich (gen. Kuźma Dieriewianko), Chin (gen. Xu Yongchang), Wielkiej Brytanii (adm. Bruce Fraser), Australii (gen. Thomas Blamey), Kanady (płk Lawrence Moore Cosgrave), Francji (gen. Philippe Marie Leclerc), Holandii (admirał Conrad Helfrich) oraz Nowej Zelandii (wicemarszałek Leonard Monk Isitt).

Po kapitulacji Japonia do 28 kwietnia 1952 roku znajdowała się pod okupacją amerykańską.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Soviet Declaration of War on Japan (ang.). Yale Law School. [dostęp 2015-05-19].
  2. J.W. Hall: Japonia od czasów najdawniejszych do dzisiaj. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1979, s. 287. ISBN 83-06-00205-9.
  3. Jolanta Tubielewicz: Historia Japonii. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1984, s. 421-422. ISBN 83-04-01486-6.
  4. Japanese Surrender Documents (ang.). Yale Law School. [dostęp 2015-05-19].