Kaplica św. Małgorzaty i św. Judyty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kaplica św. Małgorzaty i św. Judyty
Kaplica
Narodowy Instytut Dziedzictwa
Distinctive emblem for cultural property.svg A-92 oraz A-219/M z 10 maja 1974[1]
Kaplica św. Małgorzaty i św. Judyty
Państwo  Polska
Miejscowość Kraków
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Parafia Najświętszego Salwatora
Wezwanie św. Małgorzaty i św. Judyty
Położenie na mapie Krakowa
Mapa lokalizacyjna Krakowa
Kaplica św. Małgorzaty i św. Judyty
Kaplica św. Małgorzaty i św. Judyty
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kaplica św. Małgorzaty i św. Judyty
Kaplica św. Małgorzaty i św. Judyty
Ziemia 50°03′09,2″N 19°54′45,6″E/50,052556 19,912667
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Kaplica św. Małgorzaty i św. Judytybarokowa kaplica na Salwatorze, przy ul. św. Bronisławy 8 w Krakowie. Leży na trasie Małopolskiego Szlaku Architektury Drewnianej.

Powstała w XVII wieku, między 1689 a 1690 rokiem. Została zbudowana na miejscu poprzedniej kaplicy, którą zniszczyły pożary w 1587 i 1656 roku. Inicjatorką budowy była ksieni klasztoru Norbertanek Justyna Oraczewska.

Legenda głosi, że pierwotnie stojąca w tym miejscu kaplica została wzniesiona na fundamentach dawnej pogańskiej gontyny. Wnętrza kaplicy zdobiły niegdyś obrazy przedstawiające sceny z życia bł. Bronisławy i portrety jej przodków[2].

Obecnie istniejący budynek był wielokrotnie remontowany, zachowało się niewiele oryginalnych elementów.

Niedaleko siebie położone są trzy świątynie: św. Małgorzaty, Norbertanek i Najświętszego Salwatora (odległość ok. 100 metrów). Obecnie kaplicę można zwiedzić po mszy, która odprawiana jest raz dziennie w pierwszą i trzecią niedzielę miesiąca od maja do października.

W końcu marca 2008 r. na stoku przed kaplicą od strony ulicy ustawiono pomnik Jana Pawła II.

Budowa i wnętrze kaplicy[edytuj | edytuj kod]

Drewniana, o konstrukcji zrębowej wykonana na centralnym ośmiobocznym planie. Ściany zewnętrzne oszalowane są pionowymi deskami (rekonstrukcja z lat 80. XX. wieku), a dach pokrywa gont. Główne wejście do kaplicy prowadzi przez portal z nadprożem wyciętym w tzw. "ośli grzbiet" i jest ozdobione zabytkowymi okuciami przy drzwiach z XVII wieku.

Wnętrze świątyni podlegało również częstym zmianom, obecnie możemy w niej zobaczyć ołtarz pochodzący z sąsiedniego kościółka Najświętszego Salwatora oraz drugi – z kościółka św. Wojciecha. Natomiast dawne wyposażenie kaplicy przeniesiono w XX wieku do klasztoru Norbertanek, bowiem kaplica nie była wtedy użytkowana.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rożek M. Przewodnik po zabytkach Krakowa, wyd. WAM, Kraków 2000.

Przypisy

  1. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo małopolskie (pol.). 30 września 2014. [dostęp 24 czerwca 2011]. s. 43.
  2. Marek Żukow-Karczewski, Zwierzyniec - nie tylko Emaus, "Echo Krakowa", 17,18,19 III 1989 r., nr 55 (12864).