Kara tysiąca cięć

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wykonanie kary tysiąca cięć ok. 1904 roku.

Kara tysiąca cięć (chin. trad. 凌遲, chin. upr. 凌迟, pinyin língchí) – jedna z najbardziej popularnych form egzekucji i jednocześnie publicznej tortury w Chinach, stosowana od roku ok. 900 do jej zniesienia w 1905[1][2]. Polegała na przywiązaniu skazanego do drewnianego pala i metodycznym odcinaniu nożem fragmentów ciała, co mogło trwać nawet cały dzień – do momentu śmierci skazańca. Dodatkowo skazańcowi podawano specjalną mieszankę ziół, która miała wyostrzyć jego zmysły (w tym czucie bólu).

Kara działała na trzech poziomach[1]:

  1. publiczne poniżenie,
  2. długa, męcząca śmierć,
  3. jako kara po śmierci.

Taki rodzaj egzekucji stosowano w przypadkach najpoważniejszych przestępstw (zdrada stanu, zabójstwo rodziców)[1]. Karę tę stosowano również wobec mężczyzn, którzy obcięli sobie warkoczyk będący znakiem lojalności wobec cesarza. Ostatnia egzekucja wykonana przy użyciu tej metody odbyła się 9 kwietnia 1905 roku[3].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Death By A Thousand Cuts’ Photos From Late Qing Dynasty (ang.). chinasmack.com. [dostęp 6 listopada 2011].
  2. 10 Most Torturous Methods of Execution (ang.). www.smashinglists.com. [dostęp 6 listopada 2011].
  3. Timothy Brook, Jérôme Bourgon, Gregory Blue,Historia chińskich tortur, Bellona, 2010, ISBN=978-83-11-11827-0