Karabin FN F2000

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
FN F2000
FN F2000 S.jpg
FN F2000S (wersja dla armii Słowenii)
Dane podstawowe
Państwo  Belgia
Producent Fabrique Nationale
Rodzaj karabinek szturmowy
Historia
Prototypy ok. 2000
Dane techniczne
Kaliber 5,56 mm
Nabój 5,56 x 45 mm NATO
Wymiary
Długość 694 mm
Długość lufy 400 mm
Masa
broni 3,6 kg (niezaładowanej)
Inne
Prędkość pocz. pocisku 900 m/s (karabinka)

76 m/s (granatnik 40 mm)

Szybkostrzelność teoretyczna 850 strz./min (karabinka)
Zasięg skuteczny 800 m
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

FN F2000belgijski karabinek szturmowy firmy Fabrique Nationale (FN).

Historia konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

System indywidualnej broni strzeleckiej F2000 powstał na przełomie XX i XXI wieku w firmie Fabrique Nationale. Został on po raz pierwszy zaprezentowany na targach IDEX 2001 w Zjednoczonych Emiratach Arabskich. Jest to broń modułowa, zbudowana w układzie bullpup. Podstawowym modułem jest karabinek kal. 5,56 mm. Oryginalnym rozwiązaniem jest usuwanie łusek z komory zamkowej nie bezpośrednio przez okno wyrzutowe, ale do specjalnego kanału biegnącego wzdłuż prawej strony lufy. Dopiero po wystrzeleniu 4-5 pocisków pierwsza łuska wypada przez okno wyrzutowe umieszczone w pobliżu przedniego końca łoża. Takie rozwiązanie sprawia, że jest to pierwszy karabinek w układzie bullpup, który jest równie łatwy w obsłudze dla strzelców prawo- i leworęcznych.

F2000 jest bronią modułową. Do właściwego karabinku można dołączyć od dołu:

  • łoże
  • łoże z integralnym celownikiem laserowym
  • łoże z integralnym oświetleniem taktycznym (silną latarką)
  • łoże z dwójnogiem
  • granatnik FN LG-41 kalibru 40 mm.
  • miotacz FN XM303 (rodzaj markera paintballowego miotającego pociski z gazem łzawiącym, farbą lub gumowych).

Na umieszczonej na wierzchu komory zamkowej szynie Picatinny można umieścić:

  • celownik optyczny 1,5x
  • system kierowania ogniem FCS (celownik optyczny połączony z dalmierzem laserowym i komputerem balistycznym, w przyszłości FCS ma także kontrolować szybkostrzelność broni i długość serii, w zależności od odległości od celu)

W 2004 roku niewielka liczba karabinów F2000 została zakupiona przez armię belgijską. W następnych latach FN F2000 był testowany przez armie kilku krajów, ale długo nie udawało się sprzedać większej liczby tych karabinów. W lipcu 2006 roku ministerstwo obrony Słowenii podjęło decyzję o zakupie 6500 karabinów F2000 i 250 granatników FN LG1 stając się w ten sposób największym odbiorcą tej broni. W armii Słowenii F2000 zastąpią karabiny Zastava M70B (jeden z klonów sowieckiego AKM). Karabiny słoweńskie zostaną wyposażone w nowy typ wspornika z szyną montażową Picatinny. Jako standardowy celownik wybrano szwedzki celownik kolimatorowy firmy Aimpoint.

Niewielka liczba F2000 znajduje się także na uzbrojeniu oddziałów specjalnych armii Belgii (GVP/GSR), Peru (Fuerzas Especiales), Pakistanu, a według niepotwierdzonych informacji także Chile. W 2012r. Libijscy rebelianci przechwycili niewielkie ilości tej broni.[potrzebne źródło] Także jednostka specjalna GROM ma w swoim arsenale małą liczbę karabinków F2000 Tactical[1].

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Karabin F2000 jest indywidualną bronią samoczynno-samopowtarzalną. Zasada działania oparta jest o wykorzystanie energii gazów prochowych odprowadzanych przez boczny otwór lufy. Ryglowanie przez obrót zamka. Mechanizm spustowy umożliwia strzelanie ogniem pojedynczym, seriami trójstrzałowymi i ogniem ciągłym. Przełącznik rodzaju ognia (pełniący także funkcję bezpiecznika) ma postać tarczki umieszczonej poziomo pod spustem. Zasilanie z dwurzędowych magazynków łukowych o pojemności 30 naboi (standardowe magazynki do karabinu M16). Celownik optyczny o powiększeniu 1,5x. Na górnej części celownika optycznego odlane są proste przyrządy celownicze składające się z muszki i szczerbinki, używane w sytuacjach awaryjnych.

Użytkownicy[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Mariusz Cielma: Prezydent u specjalsów (pol.). dziennikzbrojny.pl, 2012-03-10. [dostęp 2012-06-26].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ryszard Woźniak: Najnowsza broń strzelecka w układzie bezkolbowym : pistolety maszynowe, karabinki, strzelby, granatniki – karabinki. Warszawa: Dom Wydawniczy Bellona, 2007, s. 54-57. ISBN 978-83-11-10681-9.