Karabin Fiodorowa
| Automat Fiodorowa (Aвтомат Фёдорова) | |
 |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  Rosja ZSRR |
| Rodzaj | karabin automatyczny |
| Historia | |
| Prototypy | 1913 – 1916 |
| Produkcja seryjna | 1919 – 1925 |
| Wyprodukowano | ok. 3200 egz. |
| Dane techniczne | |
| Kaliber | 6,5 mm |
| Nabój | 6,5 x 50 mm SR |
| Wymiary | |
| Długość | 1045 mm |
| Długość lufy | 520 mm |
| Masa | |
| broni | 4,4 kg (bez magazynka) |
| Inne | |
| Prędkość pocz. pocisku | 660 m/s |
| Szybkostrzelność teoretyczna | 600 strz./min |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Karabin Fiodorowa (znany też jako karabin wz. 16 lub automat Fiodorowa) – rosyjski karabin automatyczny skonstruowany w końcowym okresie I wojny światowej przez Władimira Fiodorowa.
Historia [edytuj]
Karabin Fiodorowa wz. 1916 był udoskonaloną wersją karabinu wz. 1912 (wyprodukowanego w krótkiej serii i testowanego w warunkach bojowych). Podstawową zmiana w stosunku do wz. 1912 była zmiana naboju. Nietypowy, opracowany specjalnie dla tej broni nabój 6,5 mm zastąpiono japońskim nabojem 6,5 x 50 mm SR Arisaka. Duże ilości tej amunicji zostały w czasie I wojny światowej zakupione wraz z karabinami Arisaka Meiji 30-Shiki w Japonii. Już po Rewolucji Październikowej Fiodorow próbował stworzyć kompletny system broni w skład którego miał wejść karabin wz. 1916 oraz ręczny i ciężki karabin maszynowy strzelające amunicją 6,5 mm i mające wiele podzespołów wspólnych.
Produkcję karabinu Fiodorowa wz. 1916 zakończono w 1925 roku. W tym samym roku wycofano go z uzbrojenia jako broń strzelającą nietypową amunicją. Zmagazynowane karabiny Fiodorowa ponownie trafiły w ręce żołnierzy Armii Czerwonej na przełomie 1939 i 1940 roku w czasie wojny zimowej. Przyczyną uzbrojenia żołnierzy w broń magazynowaną od 14 lat był brak pistoletów maszynowych. W latach 1935 – 1939 w ZSRR wyprodukowano około 4000 egzemplarzy pistoletów maszynowych PPD, zbyt mało jak na potrzeby armii walczącej z oddziałami fińskimi wyposażonymi w duże ilości pistoletów maszynowych Suomi.
Po wznowieniu w 1940 roku produkcji PPD karabiny wz. 1916 ponownie zmagazynowano. Ponieważ strzelały one japońskim nabojem 6,5 x 50 mm SR w latach 40. XX wieku nieznana ich liczba została przekazana oddziałom chińskich komunistów walczących z Japończykami.
Opis konstrukcji [edytuj]
Karabin wz. 1916 był indywidualną bronią samoczynno-samopowtarzalną. Zasada działania oparta o krótki odrzut lufy. Ryglowanie zamka ryglami wahliwymi. Mechanizm spustowy kurkowy umożliwia strzelanie ogniem pojedynczym i seriami. Zasilanie z magazynków łukowych o pojemności 25 naboi. Otwarte przyrządy celownicze składały się z muszki i celownika krzywiznowego ze szczerbiną. Kolba drewniana stała, połączona z łożem.
Bibliografia [edytuj]
1. Encyklopedia Techniki Wojskowej, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej 1987. ISBN 83-11-07275-2
2. Zygmunt Czarnotta, Zbigniew Muszyński, Wojna zimowa, Wydawnictwo Altair 1994, ISBN 83-86217-03-0
3. Szczepan Twardoch, Muzeum Wojska w Pekinie, Strzał 11/2004. ISSN 1644-4906
|
||||||||||||||||||||
