Karabin Fiodorowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Automat Fiodorowa (Aвтомат Фёдорова)
Fedorov avtomat.jpg
Dane podstawowe
Państwo  Rosja
 ZSRR
Rodzaj karabin automatyczny
Historia
Prototypy 19131916
Produkcja seryjna 19191925
Wyprodukowano ok. 3200 egz.
Dane techniczne
Kaliber 6,5 mm
Nabój 6,5 x 50 mm SR
Wymiary
Długość 1045 mm
Długość lufy 520 mm
Masa
broni 4,4 kg (bez magazynka)
Inne
Prędkość pocz. pocisku 660 m/s
Szybkostrzelność teoretyczna 600 strz./min
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Fedorov Mechanism Schematic.svg

Karabin Fiodorowa (znany też jako karabin wz. 16 lub automat Fiodorowa) – rosyjski karabin automatyczny skonstruowany w końcowym okresie I wojny światowej przez Władimira Fiodorowa.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Karabin Fiodorowa wz. 1916 był udoskonaloną wersją karabinu wz. 1912 (wyprodukowanego w krótkiej serii i testowanego w warunkach bojowych). Podstawową zmiana w stosunku do wz. 1912 była zmiana naboju. Nietypowy, opracowany specjalnie dla tej broni nabój 6,5 mm zastąpiono japońskim nabojem 6,5 x 50 mm SR Arisaka. Duże ilości tej amunicji zostały w czasie I wojny światowej zakupione wraz z karabinami Arisaka Meiji 30-Shiki w Japonii. Już po Rewolucji Październikowej Fiodorow próbował stworzyć kompletny system broni w skład którego miał wejść karabin wz. 1916 oraz ręczny i ciężki karabin maszynowy strzelające amunicją 6,5 mm i mające wiele podzespołów wspólnych.

Produkcję karabinu Fiodorowa wz. 1916 zakończono w 1925 roku. W tym samym roku wycofano go z uzbrojenia jako broń strzelającą nietypową amunicją. Zmagazynowane karabiny Fiodorowa ponownie trafiły w ręce żołnierzy Armii Czerwonej na przełomie 1939 i 1940 roku w czasie wojny zimowej. Przyczyną uzbrojenia żołnierzy w broń magazynowaną od 14 lat był brak pistoletów maszynowych. W latach 1935 – 1939 w ZSRR wyprodukowano około 4000 egzemplarzy pistoletów maszynowych PPD, zbyt mało jak na potrzeby armii walczącej z oddziałami fińskimi wyposażonymi w duże ilości pistoletów maszynowych Suomi.

Po wznowieniu w 1940 roku produkcji PPD karabiny wz. 1916 ponownie zmagazynowano. Ponieważ strzelały one japońskim nabojem 6,5 x 50 mm SR w latach 40. XX wieku nieznana ich liczba została przekazana oddziałom chińskich komunistów walczących z Japończykami.

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Karabin wz. 1916 był indywidualną bronią samoczynno-samopowtarzalną. Zasada działania oparta o krótki odrzut lufy. Ryglowanie zamka ryglami wahliwymi. Mechanizm spustowy kurkowy umożliwia strzelanie ogniem pojedynczym i seriami. Zasilanie z magazynków łukowych o pojemności 25 naboi. Otwarte przyrządy celownicze składały się z muszki i celownika krzywiznowego ze szczerbiną. Kolba drewniana stała, połączona z łożem.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

1. Encyklopedia Techniki Wojskowej, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej 1987. ISBN 83-11-07275-2
2. Zygmunt Czarnotta, Zbigniew Muszyński, Wojna zimowa, Wydawnictwo Altair 1994, ISBN 83-86217-03-0
3. Szczepan Twardoch, Muzeum Wojska w Pekinie, Strzał 11/2004. ISSN 1644-4906