Karabin Ljungman m/42

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Automatgevär m/42
Rifle Ljungman AG42.jpg
Dane podstawowe
Państwo  Szwecja
Producent C.J. Ljungmans Verstader AB
Rodzaj karabin samopowtarzalny
Historia
Prototypy 1941
Produkcja seryjna 1942 – Lata 50. XX wieku
Dane techniczne
Kaliber 6,5 mm
Nabój 6,5 × 55 mm
Wymiary
Długość 1214 mm
Masa
broni 4,71 kg (karabin niezaładowany)
lufy 622 mm
Inne
Zasięg skuteczny ~700 m
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Automatgevär m/42 - szwedzki karabin samopowtarzalny.

Historia konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Pod koniec lat trzydziestych rozpoczął się proces modernizacji armii szwedzkiej. Proces ten uległ przyśpieszeniu po wybuchu drugiej wojny światowej. Między innymi podjęto decyzję o zastąpieniu karabinów powtarzalnych m/96 karabinami samopowtarzalnymi.

Do uzbrojenia postanowiono przyjąć karabin skonstruowany w 1941 roku przez Erika Eklunda. Produkcję karabinu przyjętego do uzbrojenia jako Automatgevär m/42 (Ag m/42) rozpoczęto w 1942 roku w zakładach C.J. Ljungmans Verstader AB. Karabin Ag m/42 był pierwszą konstrukcją działającą na zasadzie odprowadzania gazów prochowych w której zastosowano bezpośrednie doprowadzenie gazów prochowych na suwadło.

Od 1953 roku wyprodukowane karabiny zmodernizowano. Nowa wersja m/42B wyposażona była w umieszczony za oknem wyrzutowym odbijacz zapobiegający wyrzucaniu łusek w kierunku twarzy strzelającego.

Produkcję karabinu Ag m/42 wstrzymano we wczesnych latach pięćdziesiątych. Dokumentację techniczną i oprzyrządowanie służące do produkcji sprzedano do Egiptu (Ag m/42 był tam produkowany jako Hakim).

Karabin Ag m/42 został zastąpiony przez karabin automatyczny Ak4 (licencyjny G3).

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Karabin Ljungman m/42 był indywidualną bronią samopowtarzalną. Zasada działania oparta o wykorzystanie energii gazów prochowych odprowadzanych przez boczny otwór lufy (układ bez tłoka gazowego, z bezpośrednim oddziaływaniem gazów prochowych na suwadło). Zamek ryglowany przez przekoszenie. Mechanizm spustowy tylko do ognia pojedynczego. Zasilanie z magazynków o pojemności 10 naboi (możliwość doładowywania magazynka z łódek. Przyrządy celownicze składały się z muszki (w osłonie pierścieniowej) i celownika regulowanego o nastawach od 100 do 700 m (co 100 metrów). Bezpiecznik na tyle komory zamkowej. Pod lufą podstawa bagnetu nożowego.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]