Karabin Ljungman m/42
| Automatgevär m/42 | |
 |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  Szwecja |
| Producent | C.J. Ljungmans Verstader AB |
| Rodzaj | karabin samopowtarzalny |
| Historia | |
| Prototypy | 1941 |
| Produkcja seryjna | 1942 – Lata 50. XX wieku |
| Dane techniczne | |
| Kaliber | 6,5 mm |
| Nabój | 6,5 × 55 mm |
| Wymiary | |
| Długość | 1214 mm |
| Masa | |
| broni | 4,71 kg (karabin niezaładowany) |
| lufy | 622 mm |
| Inne | |
| Zasięg skuteczny | ~700 m |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Automatgevär m/42 - szwedzki karabin samopowtarzalny.
Historia konstrukcji [edytuj]
Pod koniec lat trzydziestych rozpoczął się proces modernizacji armii szwedzkiej. Proces ten uległ przyśpieszeniu po wybuchu drugiej wojny światowej. Między innymi podjęto decyzję o zastąpieniu karabinów powtarzalnych m/96 karabinami samopowtarzalnymi.
Do uzbrojenia postanowiono przyjąć karabin skonstruowany w 1941 roku przez Erika Eklunda. Produkcję karabinu przyjętego do uzbrojenia jako Automatgevär m/42 (Ag m/42) rozpoczęto w 1942 roku w zakładach C.J. Ljungmans Verstader AB. Karabin Ag m/42 był pierwszą konstrukcją działającą na zasadzie odprowadzania gazów prochowych w której zastosowano bezpośrednie doprowadzenie gazów prochowych na suwadło.
Od 1953 roku wyprodukowane karabiny zmodernizowano. Nowa wersja m/42B wyposażona była w umieszczony za oknem wyrzutowym odbijacz zapobiegający wyrzucaniu łusek w kierunku twarzy strzelającego.
Produkcję karabinu Ag m/42 wstrzymano we wczesnych latach pięćdziesiątych. Dokumentację techniczną i oprzyrządowanie służące do produkcji sprzedano do Egiptu (Ag m/42 był tam produkowany jako Hakim).
Karabin Ag m/42 został zastąpiony przez karabin automatyczny Ak4 (licencyjny G3).
Opis konstrukcji [edytuj]
Karabin Ljungman m/42 był indywidualną bronią samopowtarzalną. Zasada działania oparta o wykorzystanie energii gazów prochowych odprowadzanych przez boczny otwór lufy (układ bez tłoka gazowego, z bezpośrednim oddziaływaniem gazów prochowych na suwadło). Zamek ryglowany przez przekoszenie. Mechanizm spustowy tylko do ognia pojedynczego. Zasilanie z magazynków o pojemności 10 naboi (możliwość doładowywania magazynka z łódek. Przyrządy celownicze składały się z muszki (w osłonie pierścieniowej) i celownika regulowanego o nastawach od 100 do 700 m (co 100 metrów). Bezpiecznik na tyle komory zamkowej. Pod lufą podstawa bagnetu nożowego.
