Karabin SWT
| SWT-40 | |
 |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  ZSRR |
| Rodzaj | karabin samopowtarzalny |
| Historia | |
| Prototypy | 1940 |
| Produkcja seryjna | 1940-1945 |
| Wyprodukowano | 1,600,000 |
| Dane techniczne | |
| Kaliber | 7,62 mm |
| Nabój | 7,62 × 54 mm R |
| Magazynek | 10 nab.[1] |
| Wymiary | |
| Długość | 1226 mm[1] |
| Długość lufy | 635 mm[1] |
| Masa | |
| broni | 3,9 kg (bez magazynka), 4,51 kg (karabin załadowany) |
| Inne | |
| Prędkość pocz. pocisku | 840 m/s |
| Szybkostrzelność praktyczna | ~25 strz./min |
| Zasięg max. | 1500 m[1] |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
SWT (od ros. Самозарядная винтовка Токарева) – karabin samopowtarzalny skonstruowany w ZSRR.
Spis treści |
[edytuj] Historia
W 1938 roku w ZSRR przeprowadzono konkurs na karabin samopowtarzalny, następcę karabinów powtarzalnych Mosin wz. 1891/30 i niezbyt udanego karabinu automatycznego AWS. Zwycięzcą konkursu został Fiodor Tokariew.
Jego karabin został przyjęty do uzbrojenia w 1938 roku[1]. W następnym roku wyprodukowano krótką serię karabinów oznaczonych jako SWT-38. Były one testowane w warunkach bojowych w czasie wojny zimowej. Efektem testów było wprowadzenie do produkcji w 1940 roku zmodernizowanej wersji karabinu Tokariewa oznaczonej jako SWT-40[1]. Jednocześnie rozpoczęto wytwarzanie snajperskiej wersji SWT-40 wyposażonej w celownik optyczny PU[1].
Produkcja nowego karabinu okazała się znacznie trudniejsza niż starego Mosina, okazało się także że żołnierze Armii Czerwonej wykazują zbyt małą dbałość o broń w rezultacie czego karabiny SWT w ich rękach często się zacinały. W efekcie karabiny SWT stanowiły stosunkowo niewielką część broni długiej używanej przez wojska radzieckie i nigdy nie zastąpiły starszych wzorów.
Po ataku niemieckim na ZSRR w 1941 roku spora ilość SWT dostała się w ręce żołnierzy niemieckich. Otrzymały one oznaczenia Selbstladegewehr 258(r) (SWT-38), Selbstladegewehr 259(r) (SWT-40) i Selbstlade-Zielfernrohrgewehr 260(r) (SWT-40 z celownikiem PU).
W 1942 roku zaprzestano produkcji karabinu SWT-40 w wersji wyborowej.
Produkcję SWT zakończono w 1945, po rozpoczęciu produkcji karabinu samopowtarzalnego SKS.
[edytuj] Opis techniczny
Karabin SWT-40 był bronią samopowtarzalną. Automatyka broni działała na zasadzie odprowadzania gazów prochowych, tłok gazowy o długim skoku, zamek ryglowany przez przekoszenie. Broń strzelała z zamka zamkniętego. Mechanizm spustowy z możliwością strzelania ogniem pojedynczym. Zasilanie z pudełkowych magazynków o pojemności 10 naboi[1]. Przyrządy celownicze składają się z muszki i celownika krzywkowego[1] (ze szczerbinką).
[edytuj] Zobacz też
Przypisy
[edytuj] Bibliografia
- Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1994. ISBN 83-86028-01-7.
|
||||||||||||||||||||
