Karabin Tor
| Tor | |
 |
|
| Jeden z dwóch modeli 12,7-mm wkbw WKW (kryptonim Wilk) | |
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  Polska |
| Producent | Zakłady Mechaniczne "Tarnów" S.A. |
| Rodzaj | wielkokalibrowy karabin wyborowy |
| Historia | |
| Prototypy | 2002 |
| Produkcja seryjna | 2005 – do chwili obecnej |
| Wyprodukowano | prototyp + 40 egz. (do końca 2009 r.) |
| Dane techniczne | |
| Nabój | 12,7 x 99 mm NATO (.50 BMG) |
| Wymiary | |
| Długość | 1350 mm |
| Długość lufy | 880 mm |
| Masa | |
| broni | 16,1 kg (bez amunicji) |
| Inne | |
| Prędkość pocz. pocisku | 890 m/s |
| Energia pocz. pocisku | 17 000 J |
| Zasięg skuteczny | ok. 2000 m |
Tor (WKW Wilk) – polski powtarzalny wielkokalibrowy karabin wyborowy.
Spis treści |
[edytuj] Historia
Pod koniec 1999 roku podjęto decyzję o wprowadzeniu do uzbrojenia Wojska Polskiego wielkokalibrowego karabinu wyborowego. Nowa broń miała powstać w Ośrodku Badawczo-Rozwojowym Sprzętu Mechanicznego w Tarnowie. W lutym 2000 roku zatwierdzono założenia taktyczno-techniczne nowego karabinu.
Pracami prowadzonymi w OBRSM Tarnów kierował Aleksander Leżucha. Po analizie rozwiązań zastosowanych w istniejących na świecie jednostkach broni tej klasy uznano że wymagania polskiej armii najlepiej spełni powtarzalny karabin w układzie bullpup. Projektowany karabin otrzymał też roboczą nazwę Wielkokalibrowy Karabin Wyborowy Wilk (WKW Wilk).
Modelowy egzemplarz nowego karabinu był gotowy w 2002 roku. W tym samym roku przeprowadzono pierwsze próby nowej broni. W ich wyniku dokonano zmian kształtu rygli (zwiększono ich powierzchnię przylegania, zmieniono kształt tylnej podpory, wydłużono poduszkę podpoliczkową (bakę), oraz przeniesiono skrzydełko bezpiecznika na lewą stronę broni.
W następnych latach odbywały się kolejne serie testów WKW Wilk i trwało doskonalenie tej broni. W 2005 roku na zamówienie MON miało powstać pierwsze 10 egzemplarzy seryjnych WKW Wilk. W związku z planowanym przyjęciem do uzbrojenia karabin otrzymał także nową nazwę Tor.
W 2008 roku MON zakupił w ZM Tarnów kolejną partię 30 wkbw Tor.[1]
[edytuj] Zobacz też
[edytuj] Bibliografia
- Tadeusz Świętek, Ryszard Woźniak. Wilk do niszczenia sprzętu. „Komandos”. 2004. nr 1. ISSN 0867-8669.
- Grzegorz Hołdanowicz. Wilk dojrzewa. „Raport-wto”. 2004. nr 4. S. s. 26,28. ISSN 1479-270X.
- Bogusław Politowski. Szkoła duchów. „Polska zbrojna”. 2007. nr 6. ISSN 0867-4523.
Przypisy
|
||||||||||||||||||||||||||||||||
