Karabin maszynowy DT

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Karabin maszynowy DT
DT tank machine gun TBiU 11.jpg
7,62 mm czołgowy karabin maszynowy DT
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR
Dane techniczne
Kaliber 7,62 mm
Nabój nabój karabinowy Mosina
Wymiary
Długość 1138 mm
Długość lufy 605 mm
Masa
broni 10 kg. (z magazynkiem bez nabojów)
11,4 kg. (z nabojami)
Inne
Prędkość pocz. pocisku 840 m/s.
Szybkostrzelność teoretyczna 600 strz./min.
Szybkostrzelność praktyczna 100-120 strz./min.

Karabin maszynowy DT – 7,62 mm czołgowy karabin maszynowy konstrukcji radzieckiej.

Konstruktorem karabinu był Wasilij Diegtiariow. Prawie na każdym radzieckim czołgu i transporterze opancerzonym w latach II wojny światowej znajdowały się obok armat karabiny maszynowe typu DT, który jest skrótem nazwy “Diektiariewa Tankowoj”. Przystosowany do nabojów karabinowych Mosina. Broń ta została skonstruowana w latach 1927-1929 na bazie ręcznego karabinu maszynowego DP i wprowadzona do uzbrojenia Armii Radzieckiej w 1929. Zasadniczo różniła się od pierwowzoru głównie budową elementów zewnętrznych związanych z odmiennymi warunkami użycia. Zamiast stałej kolby zamontowano wysuwaną kolbę metalową, usunięto osłonę lufy i tłumik płomienia. Umocowany był w specjalnym jarzmie kulistym konstrukcji Gieorgija Szpagina pozwalającym na prowadzenie ognia we wszystkich płaszczyznach (w pionowej w granicach 20°, a w poziomie 30°). Zasilany był 63 nabojowym magazynkiem dyskowym w którym naboje ułożone były dośrodkowo w trzech warstwach. W czołgu T-34 znajdowało się 58 takich magazynków. Posiadał celownik przeziernikowy. Mógł być używany jako ręczny karabin maszynowy po wymontowaniu go z czołgu. Jego zmodernizowaną wersję oznaczono DTM.

W karabiny DT były wyposażone m.in. czołgi: T-60, T-70, KW-1, T34/76, T-34/85 oraz IS-2.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1994. ISBN 83-86028-01-7.