Karabin maszynowy RPK
| Rucznoj Puliemiot Kałasznikowa (RPK) | |
 |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  ZSRR |
| Rodzaj | ręczny karabin maszynowy |
| Historia | |
| Prototypy | 1961 |
| Produkcja seryjna | 1961 –obecnie |
| Dane techniczne | |
| Kaliber | 7,62 mm |
| Nabój | 7,62 x 39 mm wz. 43 |
| Magazynek | bębnowy (75 nabojów) łukowy (40 nabojów) |
| Wymiary | |
| Długość | 1040 mm (z kolbą stałą lub rozłożoną) 820 mm (z kolbą złożoną) |
| Długość lufy | 591 mm |
| Długość linii celowniczej | 555 mm |
| Masa | |
| broni | 5,0 kg |
| wyposażenia dodatkowego | 0,86 kg (magazynka 40-nab.) 2,14 kg (magazynka 75-nab.) |
| Inne | |
| Prędkość pocz. pocisku | 745 m/s |
| Szybkostrzelność teoretyczna | 600 strz./min |
| Szybkostrzelność praktyczna | 150 strz./min |
| Zasięg max. | 3000 m |
| Zasięg skuteczny | 800 m (do celów naziemnych) 500 m (do samolotów i spadochroniarzy) |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
7,62 mm rkm RPK (ros. Ручной Пулемёт Калашникова, РПК) – radziecki ręczny karabin maszynowy kalibru 7,62 x 39 mm, pochodna AKM.
Historia konstrukcji [edytuj]
Jednocześnie z wprowadzeniem do uzbrojenia uniwersalnego karabinu maszynowego PK/PKS do uzbrojenia przyjęto ręczny karabin maszynowy RPK. Nowy rkm miał być uzbrojeniem tych pododdziałów dla których PK/PKS był zbyt ciężki (np. spadochroniarzy). Armia Radziecka dysponowała już co prawda odpowiednim rkmem – RPD, ale nie cieszył się on specjalnym uznaniem (problemy z niezawodnością). Ponadto uznano że najlepszym rozwiązaniem będzie broń zasilana z takich samych magazynków jak standardowy karabin AK/AKM.
Konstrukcje nowego karabinu maszynowego oparto na AKM (unowocześniona wersja AK) dokonując tylko niezbędnych zmian. Na wydłużonej lufie o pogrubionych ściankach zamontowano dwójnóg. Zmieniono kształt kolby, dzięki czemu przy strzelaniu z dwójnogu można ją dodatkowo docisnąć do ramienia ręką. Do nowego rkmu opracowano nowe magazynki: bębnowy (75 nabojowy) i łukowy (40 naboi). Można także korzystać ze standardowych magazynków łukowych (30 nabojowych) karabinu AK. Poza wersją z kolbą stałą opracowano wersję z kolbą składaną RPKS, a także wersję RPKSN wyposażoną w szynę do montażu celowników noktowizyjnych lub optycznych.
Następcą karabinu RPK był 5,45 mm ręczny karabin maszynowy RPK-74.
Opis konstrukcji [edytuj]
Ręczny karabin maszynowy RPK jest zespołową bronią samoczynno-samopowtarzalną. Zasada działania automatyki jest analogiczna jak w AKM. Zasilanie z magazynków (30, 40 i 75 naboi). Mechaniczne przyrządy celownicze składają się z muszki i celownika krzywkowego. Wersja N posiada boczną szynę na której można zamontować celownik optyczny lub nocny.
Bibliografia [edytuj]
- Stanisław Kochański: Broń strzelecka lat osiemdziesiątych. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1985. ISBN 83-11-07784-3.
- CH. Z długa lufą. „Komandos”. 1996. nr 4(46). s. str. 50-51. ISSN 0867-8669.
- Walter Schultz: 1000 ręcznej broni palnej. Ożarów Mazowiecki: Wydawnictwo Olesiejuk, 2011, s. 270. ISBN 978-83-7708-745-9.
- Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa 1994: Wydawnictwo „WIS”, s. 194-195. ISBN 83-86028-01-7.
