Karabin maszynowy RPK

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rucznoj Puliemiot Kałasznikowa (RPK)
Machine Gun RPK.jpg
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR
Rodzaj ręczny karabin maszynowy
Historia
Prototypy 1961
Produkcja seryjna 1961 –obecnie
Dane techniczne
Kaliber 7,62 mm
Nabój 7,62 x 39 mm wz. 43
Magazynek bębnowy (75 nabojów)
łukowy (40 nabojów)
Wymiary
Długość 1040 mm (z kolbą stałą lub rozłożoną)
820 mm (z kolbą złożoną)
Długość lufy 591 mm
Długość linii celowniczej 555 mm
Masa
broni 5,0 kg
wyposażenia dodatkowego 0,86 kg (magazynka 40-nab.)
2,14 kg (magazynka 75-nab.)
Inne
Prędkość pocz. pocisku 745 m/s
Szybkostrzelność teoretyczna 600 strz./min
Szybkostrzelność praktyczna 150 strz./min
Zasięg max. 3000 m
Zasięg skuteczny 800 m (do celów naziemnych)
500 m (do samolotów i spadochroniarzy)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

7,62 mm rkm RPK (ros. Ручной Пулемёт Калашникова, РПК) – radziecki ręczny karabin maszynowy kalibru 7,62 x 39 mm, pochodna AKM.

Historia konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Jednocześnie z wprowadzeniem do uzbrojenia uniwersalnego karabinu maszynowego PK/PKS do uzbrojenia przyjęto ręczny karabin maszynowy RPK. Nowy rkm miał być uzbrojeniem tych pododdziałów, dla których PK/PKS był zbyt ciężki (np. spadochroniarzy). Armia Radziecka dysponowała już co prawda odpowiednim rkmem – RPD, ale nie cieszył się on specjalnym uznaniem (problemy z niezawodnością). Ponadto uznano że najlepszym rozwiązaniem będzie broń zasilana z takich samych magazynków jak standardowy karabin AK/AKM.

W Polsce pojawił się w latach 70. XX wieku, zakupiono wówczas około 5 tys. RPK i RPKS. Były używane przez jednostki specjalne i powietrznodesantowe. Dzisiaj niewiele sztuk jest w użyciu w jednostkach powietrznodesantowych, zdecydowana większość pozostaje w magazynach.

Konstrukcje nowego karabinu maszynowego oparto na AKM (unowocześniona wersja AK) dokonując tylko niezbędnych zmian. Na wydłużonej lufie o pogrubionych ściankach zamontowano dwójnóg. Zmieniono kształt kolby, dzięki czemu przy strzelaniu z dwójnogu można ją dodatkowo docisnąć do ramienia ręką. Do nowego rkmu opracowano nowe magazynki: bębnowy (75-nabojowy) i łukowy (40 naboi). Można także korzystać ze standardowych magazynków łukowych (30-nabojowych) karabinu AK. Poza wersją z kolbą stałą opracowano wersję z kolbą składaną RPKS, a także wersję RPKSN wyposażoną w szynę do montażu celowników noktowizyjnych lub optycznych.

Następcą karabinu RPK był 5,45 mm ręczny karabin maszynowy RPK-74.

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Ręczny karabin maszynowy RPK jest zespołową bronią samoczynno-samopowtarzalną. Zasada działania automatyki jest analogiczna jak w AKM. Zasilanie z magazynków (30, 40 i 75 naboi). Mechaniczne przyrządy celownicze składają się z muszki i celownika krzywkowego. Wersja N posiada boczną szynę na której można zamontować celownik optyczny lub nocny.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stanisław Kochański: Broń strzelecka lat osiemdziesiątych. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1985. ISBN 83-11-07784-3.
  • CH. Z długa lufą. „Komandos”. 1996. nr 4(46). s. str. 50-51. ISSN 0867-8669. 
  • Walter Schultz: 1000 ręcznej broni palnej. Ożarów Mazowiecki: Wydawnictwo Olesiejuk, 2011, s. 270. ISBN 978-83-7708-745-9.
  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa 1994: Wydawnictwo „WIS”, s. 194-195. ISBN 83-86028-01-7.