Karabin maszynowy UB

Uniwersalnyj Bieriezina (UB)
Dane podstawowe
Państwo	ZSRR
Rodzaj	wielkokalibrowy karabin maszynowy
Historia
Prototypy	1939
Dane techniczne
Kaliber	12,7 mm
Nabój	Nabój 12,7 x 107 mm
Masa
karabinu właściwego	21,5 kg
Inne
Prędkość pocz. pocisku	860 m/s
Szybkostrzelność teoretyczna	1000 strz./min

Uniwersalnyj Bieriezina (UB) – radziecki wielkokalibrowy lotniczy karabin maszynowy.

W 1935 roku radziecki konstruktor lotniczej broni strzeleckiej Michaił Jewgieniewicz Bieriezin skonstruował zsynchronizowany karabin maszynowy kalibru 12,7 mm BS (Bieriezina Synchronnyj). W 1939 roku na bazie BS powstał karabin maszynowy UB. Poza drobnymi modyfikacjami podstawową różnicą w stosunku do starszego modelu było powstanie wersji przeznaczonych do montażu w wieżyczkach (UBT), skrzydłach samolotów (UBK) i zsynchronizowanej (UBS). UB wszedł do uzbrojenia w 1941 roku. Gazy prochowe odprowadzane były przez boczny otwór w lufie i miał ryglowanie klinowe.

Wersja UBT montowana była w samolotach szturmowych Ił-2 i Ił-10 oraz bombowcach Tu-2 i Pe-2 stanowiąc uzbrojenie tylnych stanowisk strzeleckich; wersję UBS montowano w samolotach myśliwskich Jak-1M, Jak-3, Jak-9T i Jak-9D. W późniejszych latach opracowano wersję UBK-E montowaną w samolocie MiG-15 UTI.

Bibliografia

• Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej(od połowy XIX wieku). Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1994. ISBN 83-86028-01-7.