Karabin maszynowy Vickers 12,7 mm

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Vickers 12,7 mm[a]
MWP Vickers HMG.JPG
wkm Vickers 12,7 mm w Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie
Dane podstawowe
Państwo  Wielka Brytania
Producent Vickers
Rodzaj wielkokalibrowy karabin maszynowy
Historia
Prototypy 1926
Produkcja seryjna 1926
Wyprodukowano ponad 13,5 tys. wszystkich wersji
Dane techniczne
Kaliber 12,7 mm
Nabój Vickers 12,7 × 81 mm
Taśma nabojowa parciana, 100, 200
Wymiary
Długość 890 mm
Długość lufy 794 mm
Masa
karabinu właściwego 24,5 kg
podstawy 1 170 kg (morska poczwórna laweta Mk III)
lufy 720 mm
Inne
Prędkość pocz. pocisku 768 m/s
Szybkostrzelność teoretyczna 600-700 strz./min
Szybkostrzelność praktyczna 150-200 strz./min
Zasięg max. 4 570 m
Zasięg skuteczny 730 m

Karabin maszynowy Vickers 12,7 mm – powiększona wersja karabinu maszynowego Vickers, używana przez flotę i armię brytyjską w czasie drugiej wojny światowej. Konstrukcją nie różnił się od wersji kalibru 7,7 mm.

Historia powstania[edytuj | edytuj kod]

Konieczność posiadania takiej broni wynikła z doświadczeń pierwszej wojny światowej, która z jednej strony udowodniła znaczenie karabinów maszynowych, a z drugiej pokazała ich niewielką skuteczność przeciwko nowemu wynalazkowi, jakim były czołgi i wozy opancerzone. Szybki rozwój samolotów też wskazywał na konieczność posiadania szybkostrzelnej broni przeciwlotniczej o dużym zasięgu i sile rażenia[1]. Niemieckie eksperymenty z karabinem maszynowym Maxim kal. 13 mm i francuskie z Hotchkissem 13,2 mm, skłoniły armię i flotę brytyjską do skonstruowania własnego odpowiednika.

W tym celu wykorzystano wypróbowaną i niezawodną konstrukcję, jakim był ulepszony przez Vickersa mechanizm km Maxima, który odpowiednio powiększono, by wykorzystał nabój 12,7 × 81 mm[1]. Dla poprawienia chłodzenia, wszystkie Vickersy 12,7 mm miały żebrowaną osłonę chłodnicy lufy[2].

W 1928 admiralicja brytyjska przeprowadziła test karabinów Vickers 12,7 mm i Browning wz. 1924. Amerykański karabin strzelał silniejszym nabojem, ale był cięższy i nieco bardziej zawodny. Ostatecznie zadecydował fakt, że identyczna konstrukcja karabinów Vickers miała ułatwić szkolenie żołnierzy i obsługę broni[1].

Przed drugą wojną światową km Vickers 12,7 mm był podstawową małokalibrową bronią przeciwlotniczą Royal Navy i uzbrojeniem brytyjskich wozów pancernych. Podobnie jak jej mniejszy wariant, broń była niezawodna i solidna, jednak stosunkowo słaby nabój nie miał wystarczającej siły rażenia. W armii lądowej Vickersy stopniowo zastępowano w czołgach przez km-y Besa kal. 15 mm (wozy pancerne np. Guy i czołgi piechoty jak Matilda używały Vickersów najdłużej)[3]. Także z powodu słabej skuteczności RAF zrezygnował z wielkokalibrowych karabinów maszynowych i z km-ów 7,7 mm przeszedł od razu na działka 20 mm HS 404[1].

Modele[edytuj | edytuj kod]

Poczwórnie sprzężone Vickersy MK III na HMS Ashanti

Mark I – wersja rozwojowa, nie produkowana seryjnie. Oficjalne oznaczenie: Gun, Machine, Vickers, .5-inch, Mk. I. Szybkostrzelność ok. 450 strz./min.[2]

Mark II, IV i V – wersje lądowe, przeznaczone dla czołgów i wozów pancernych. Wersja II, z 1932, była pierwszą seryjną, wersja V – finalną, udoskonaloną, o ujednoliconym montażu, umożliwiającym zamienne stosowanie km-ów 7,7 i 12,7 mm. Wprowadzona w 1935, wersja Mk V ważyła 28,9 kg i miała szybkostrzelność ok. 500-600 strz./min.[4] MK V wyprodukowano ok. 1000 sztuk, poprzednich nie więcej niż 100[1].

Mark III – wersja dla floty, zasilana 200-nabojową taśmą w wymiennych bębnach. Najczęściej montowana na poczwórnych lawetach, z karabinami ustawionymi pionowo jeden nad drugim. Większość przedwojennych niszczycieli miała dwa takie zestawy, większe okręty cztery do ośmiu. Montowany także na kutrach torpedowych i artyleryjskich w napędzanych wieżyczkach z jednym lub dwoma karabinami[5]. Royal Navy używała łącznie ponad 12 500 wkm-ów Vickers, jednak ze względu na malejącą skuteczność, stopniowo zastępowała je działkami Oerlikon 20 mm[1].

Uwagi

  1. Dane w infoboksie dla wersji Mk III wg Naval Weapons
Wikimedia Commons

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 Anthony G. Williams: THE .5" VICKERS GUNS AND AMMUNITION (ang.). W: ARTICLES AND RESOURCES ON MILITARY TECHNOLOGY [on-line]. 2005-11-07. [dostęp 2011-01-14].
  2. 2,0 2,1 Richard Fisher: Gun, Machine, Vickers, .5-inch, Mk. I (ang.). W: BRITISH SERVICE VICKERS GUNS [on-line]. 2005. [dostęp 2011-01-14].
  3. Chris Chant: Small Arms. Leicester: Silverdale Books Ltd, 2004, s. 158. ISBN 1-85605-790-9.
  4. Richard Fisher: Gun, Machine, Vickers, .5-inch, Mk. V (ang.). W: BRITISH SERVICE VICKERS GUNS [on-line]. 2005. [dostęp 2011-01-14].
  5. British 0.50"/62 (12.7 mm) Mark III (ang.). W: Naval Weapons [on-line]. 2010-01-27. [dostęp 2011-01-14].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]