Karabin maszynowy wz. 1

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy ciężkiego karabinu maszynowego. Zobacz też: inne karabiny maszynowe o tym oznaczeniu.
wz. 1
Japanesetype1heavymachinegun.JPG
Dane podstawowe
Państwo  Japonia
Rodzaj ciężki karabin maszynowy
Historia
Produkcja seryjna 1941-1945
Dane techniczne
Kaliber 7,7 mm
Nabój 7,7 × 58 mm
Wymiary
Długość 1077 mm
Długość lufy 589 mm
Masa
broni 36,8 kg (na podstawie)
karabinu właściwego 15,5 kg
Inne
Prędkość pocz. pocisku 770 m/s
Szybkostrzelność teoretyczna 550 strz./min
Szybkostrzelność praktyczna 200 strz./min
Zasięg max. 4500 m
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Karabin maszynowy wz. 1 (jap. 一式重機関銃 isshiki jū-kikanjū?) –japoński ciężki karabin maszynowy z okresu II wojny światowej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1939 roku do uzbrojenia Cesarskiej Armii Japońskiej przyjęto ciężki karabin maszynowy wz. 99 (wersja cekaemu wz. 92 zasilana amunicją 7,7 x 58 mm). Jednak była to konstrukcja przestarzała, niewiele różniąca się od karabinu maszynowego Typ 3 Taishō z 1914 roku. Największą wadą karabinu wz. 99 była masa wynosząca 55 kg, o 17 kg większa niż amerykańskiego Browninga M1919.

W 1941 roku rozpoczęto produkcję nowego karabinu maszynowego wz. 1. W stosunku do poprzednich modeli masę obniżono do 37 kg. Niższa masa była przede wszystkim zasługą nowej lufy. Była ona krótsza od lufy karabinu maszynowego 99 shiki i miała żebra przyśpieszające chłodzenie o znacznie mniejszej średnicy. Pomimo mniejszej masy i powierzchni, dzięki stosunkowo niskiej szybkostrzelności karabinu maszynowego wz. 1 nie ulegała przegrzewaniu w czasie strzelania.

Karabin maszynowy wz. 1 był produkowany do końca wojny i był jednym z podstawowych wzorów broni maszynowej armii japońskiej. Jego największą wadą była skłonność do zacięć w przypadku strzelania gorszej jakości amunicją. Po drugiej wojnie światowej był używany w czasie wojny domowej w Chinach i wojny koreańskiej.

Opis techniczny[edytuj | edytuj kod]

Ciężki karabin maszynowy wz. 1 był zespołową bronią samoczynną. Zasada działania oparta o odprowadzanie gazów prochowych przez boczny otwór w lufie. Ryglowanie ryglem wahliwym. Mechanizm spustowy umożliwiał tylko ogień ciągły. Zasilanie taśmowe (taśma sztywna, trzydziestonabojowa). Lufa niewymienna, chłodzona powietrzem, z żebrami przyspieszającymi chłodzenie, zakończona tłumikiem płomieni. Podstawa trójnożna (umożliwiała prowadzenie ognia przeciwlotniczego). Nogi podstawy wyposażone w obejmy (wkładano w nie drążki ułatwiające przenoszenie karabinu).