Karabin przeciwpancerny M1918
| M1918 (Antitank) | |
 |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  Cesarstwo Niemieckie |
| Producent | Mauser, Oberndorf, Niemcy[1] |
| Rodzaj | karabin przeciwpancerny |
| Obsługa | 2 osoby |
| Historia | |
| Prototypy | 1918 |
| Produkcja seryjna | 1918 |
| Dane techniczne | |
| Kaliber | 13,25 mm |
| Nabój | 13,25 × 92 mm Mauser |
| Wymiary | |
| Długość | 1670 mm |
| Masa | |
| broni | 16,60 kg |
| Inne | |
| Prędkość pocz. pocisku | 785 m/s |
| Zasięg max. | 3070 m |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Karabin przeciwpancerny M1918 (Antitank) (niem. Mauser Tank-Gewehr M1918) – niemiecki karabin przeciwpancerny z okresu I wojny światowej.
Spis treści |
Historia [edytuj]
W związku z pojawieniem się na froncie I wojny światowej nowego rodzaju broni jakim były czołgi, w Cesarstwie Niemieckim podjęto pracę nad bronią służącą do jej zwalczania.
Na początku 1918 roku w zakładach Mauser-Werke w Oberndorf podjęto pracę nad karabinem, który mógłby służyć do zwalczania czołgów. Projekt takiego karabinu został oparty na karabinie Mauser wz. 98 kal. 7,9 mm. W lutym 1918 roku został opracowany jego prototyp, a już w maju 1918 roku wprowadzono go do seryjnej produkcji, otrzymał wtedy nazwę Mauser Tank-Gewehr M1918. Systematycznie był również wprowadzany do Armii Cesarstwa Niemieckiego.
Jego produkcję zakończono w 1918 roku w związku z rozejmem w Compiègne.
Konstrukcja [edytuj]
Karabin przeciwpancerny M1918 był karabinem jednostrzałowym, z której ogień prowadzono ze specjalnej podpórki (czasami jako podpórki używano dwójnogu od niemieckiego lekkiego karabinu maszynowego wz. 08/15), opierając kolbę o ramię strzelca.
Do strzelania używano nabojów 13,25 × 92 mm z pociskiem przeciwpancernym z rdzeniem stalowym o masie 51,5 g, elaborowanych 13 g prochu bezdymnego. Pocisk taki z odległości 100 m przebijał tarczę stalową o grubości 25 mm, z odległości 500 m – tarczę o grubości 20 mm, a z 1000 m – tarczę o grubości 15 mm.
Konstrukcja tego karabinu miała szereg wad, a do podstawowych należy zaliczyć: silny odrzut, mała manewrowość i niewielka szybkostrzelność. Niepoprawne oparcie broni mogło być też niebezpieczne dla strzelca, dlatego nazywano go „łamaczem obojczyków”[1].
Przypisy
Bibliografia [edytuj]
- Walter Schultz: 1000 ręcznej broni palnej. Ożarów Mazowiecki: Wydawnictwo Olesiejuk, 2011, s. 145. ISBN 978-83-7708-745-9.
