Karabin przeciwpancerny M1918

M1918 (Antitank)
Dane podstawowe
Państwo	Cesarstwo Niemieckie
Rodzaj	karabin przeciwpancerny
Obsługa	2 osoby
Historia
Prototypy	1918
Produkcja seryjna	1918
Dane techniczne
Kaliber	13,25 mm
Nabój	13,25 × 92 mm Mauser
Wymiary
Długość	1670 mm
Masa
broni	16,60 kg
Inne
Prędkość pocz. pocisku	785 m/s
Zasięg max.	3070 m

Karabin przeciwpancerny M1918 (Antitank) (niem. Mauser Tank-Gewehr M1918) – niemiecki karabin przeciwpancerny z okresu I wojny światowej.

Historia

W związku z pojawieniem się na froncie I wojny światowej nowego rodzaju broni jakim były czołgi, w Niemczech podjęto pracę nad bronią służącą do jej zwalczania.

Na początku 1918 roku w zakładach Mauser-Werke w Oberndorf podjęto pracę nad karabinem, który mógłby służyć do zwalczania czołgów. Projekt takiego karabinu został oparty na karabinie Mauser wz. 98 kal. 7,9 mm. W lutym 1918 roku został opracowany jego prototyp, a już w maju 1918 roku wprowadzono go do seryjnej produkcji, otrzymał wtedy nazwę Mauser Tank-Gewehr M1918. Systematycznie był również wprowadzany do wojsk niemieckich.

Jego produkcję zakończono w 1918 roku w związku z kapitulacją Niemiec.

Konstrukcja

Karabin przeciwpancerny M1918 był karabinem jednostrzałowym, z której ogień prowadzono ze specjalnej podpórki (czasami jako podpórki używano dwójnogu od niemieckiego lekkiego karabinu maszynowego wz. 08/15), opierając kolbę o ramię strzelca.

Do strzelania używano nabojów 13,25 × 92 mm z pociskiem przeciwpancernym z rdzeniem stalowym o masie 51,5 g, elaborowanych 13 g prochu bezdymnego. Pocisk taki z odległości 100 m przebijał tarczę stalową o grubości 25 mm, z odległości 500 m – tarczę o grubości 20 mm, a z 1000 m – tarczę o grubości 15 mm.

Konstrukcja tego karabinu miała szereg wad, a do podstawowych należy zaliczyć: silny odrzut, mała manewrowość i niewielka szybkostrzelność. Niepoprawne oparcie broni mogło być też niebezpieczne dla strzelca.