Karabin przeciwpancerny M1918

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
M1918 (Antitank)
Musee-de-lArmee-IMG 1006.jpg
Dane podstawowe
Państwo  Cesarstwo Niemieckie
Producent Mauser, Oberndorf, Niemcy[1]
Rodzaj karabin przeciwpancerny
Obsługa 2 osoby
Historia
Prototypy 1918
Produkcja seryjna 1918
Dane techniczne
Kaliber 13,25 mm
Nabój 13,25 × 92 mm Mauser
Wymiary
Długość 1670 mm
Masa
broni 16,60 kg
Inne
Prędkość pocz. pocisku 785 m/s
Zasięg max. 3070 m
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Karabin przeciwpancerny M1918 (Antitank) (niem. Mauser Tank-Gewehr M1918) – niemiecki karabin przeciwpancerny z okresu I wojny światowej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W związku z pojawieniem się na froncie I wojny światowej nowego rodzaju broni jakim były czołgi, w Cesarstwie Niemieckim podjęto pracę nad bronią służącą do jej zwalczania.

Na początku 1918 roku w zakładach Mauser-Werke w Oberndorf podjęto pracę nad karabinem, który mógłby służyć do zwalczania czołgów. Projekt takiego karabinu został oparty na karabinie Mauser wz. 98 kal. 7,9 mm. W lutym 1918 roku został opracowany jego prototyp, a już w maju 1918 roku wprowadzono go do seryjnej produkcji, otrzymał wtedy nazwę Mauser Tank-Gewehr M1918. Systematycznie był również wprowadzany do Armii Cesarstwa Niemieckiego.

Jego produkcję zakończono w 1918 roku w związku z rozejmem w Compiègne.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Karabin przeciwpancerny M1918 był karabinem jednostrzałowym, z której ogień prowadzono ze specjalnej podpórki (czasami jako podpórki używano dwójnogu od niemieckiego lekkiego karabinu maszynowego wz. 08/15), opierając kolbę o ramię strzelca.

Do strzelania używano nabojów 13,25 × 92 mm z pociskiem przeciwpancernym z rdzeniem stalowym o masie 51,5 g, elaborowanych 13 g prochu bezdymnego. Pocisk taki z odległości 100 m przebijał tarczę stalową o grubości 25 mm, z odległości 500 m – tarczę o grubości 20 mm, a z 1000 m – tarczę o grubości 15 mm.

Konstrukcja tego karabinu miała szereg wad, a do podstawowych należy zaliczyć: silny odrzut, mała manewrowość i niewielka szybkostrzelność. Niepoprawne oparcie broni mogło być też niebezpieczne dla strzelca, dlatego nazywano go „łamaczem obojczyków”[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Walter Schultz: 1000 ręcznej broni palnej. s. 145.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Walter Schultz: 1000 ręcznej broni palnej. Ożarów Mazowiecki: Wydawnictwo Olesiejuk, 2011, s. 145. ISBN 978-83-7708-745-9.