Karabin przeciwpancerny wz. 97
 |
Ten artykuł od 2011-04 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Możliwe, że ten artykuł w całości albo w części zawiera informacje nieprawdziwe. Informacje bez źródeł w każdej chwili mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Pomóż Wikipedii i dodaj przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
| Karabin przeciwpancerny wz. 97 | |
 |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo | Japonia |
| Rodzaj | samopowtarzalny karabin przeciwpancerny |
| Historia | |
| Prototypy | lata 20. XX wieku – 1937 |
| Produkcja seryjna | 1937 – ?? |
| Wyprodukowano | ok. 400 egz. |
| Dane techniczne | |
| Kaliber | 20 mm |
| Nabój | 20 × 125 mm |
| Magazynek | pudełkowy, 7-nab. |
| Wymiary | |
| Długość | 2100 mm |
| Długość lufy | 1200 mm |
| Masa | |
| broni | 51,75 kg (na stanowisku bojowym) 67,5 kg (w położeniu transportowym) |
| Inne | |
| Prędkość pocz. pocisku | 793 m/s |
| Energia pocz. pocisku | 47 000 J |
| Szybkostrzelność praktyczna | 12 strz./min |
| Przebijalność pancerza | 30 mm (z odległości 350 m) 20 mm (z odległości 700 m) |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Karabin przeciwpancerny wz. 97 (jap. 九七式自動砲 kyū-nana-shiki jidōhō?) – japoński samopowtarzalny karabin przeciwpancerny używany w czasie II wojny światowej.
W drugiej połowie lat trzydziestych w Japonii rozpoczęto prace nad karabinem przeciwpancernym. W odróżnieniu od innych konstrukcji tego rodzaju broni, miała to być broń samopowtarzalna, o kalibrze 20 mm (pocisk o masie 162 g).
Efektem tych prac był wprowadzony do uzbrojenia w 1937 roku karabin przeciwpancerny wz. 97. W momencie przyjęcia do uzbrojenia była to bardzo skuteczna broń, pozwalająca zwalczać czołgi lekkie i samochody pancerne, a przy użyciu amunicji zapalającej i odłamkowej także cele nieopancerzone i stanowiska piechoty. Największą wadą nowej broni była duża masa i wymiary. Karabin był przenoszony przez cztery osoby. W tym celu mocowano do karabinu specjalne uchwyty zwiększające masę broni w położeniu transportowym do 67,5 kg. Grupa czterech osób z karabinem wz. 97 stanowiła duży, przyciągający uwagę cel, co sprawiało że próba przenoszenia tej broni w czasie walki groziła dużymi stratami.
Inną wadą było wyposażenie wszystkich rodzajów pocisków przeznaczonych dla karabinu przeciwpancernego wz. 97 w smugacze. Ciągnąca się za wystrzelonym pociskiem kolorowa smuga ułatwiała trafienie celu, ale jednocześnie demaskowała stanowisko broni.
Karabin przeciwpancerny wz. 97, podobnie jak inne typy tego rodzaju broni, szybko stał się bronią przestarzałą. W starciu z amerykańskimi czołgami M4 Sherman obsługi karabinów przeciwpancernych nie miały żadnych szans na sukces. Natomiast do końca wojny karabiny przeciwpancerne wz. 97 mogły skutecznie zwalczać lżej opancerzone pojazdy takie jak amfibie LVT Amtrac.
Skomplikowana konstrukcja karabinu wz. 97 sprawiła, że nie była to broń produkowana masowo. Prawdopodobnie wyprodukowano około 400 sztuk.
Na podstawie wz. 97 opracowano działka lotnicze Ho-1 i Ho-3.
Opis techniczny [edytuj]
Karabin przeciwpancerny wz. 97 był bronią samopowtarzalną o automatyce uruchamianej dzięki odprowadzaniu części gazów prochowych przez boczny otwór lufy, zasilaną z magazynka pudełkowego o pojemności 7 nabojów, zakładanego od góry. Karabin był wyposażony w dwójnóg i tylną podpórkę pod kolbą.
|
|||||||||||||||||
