Karabin przeciwpancerny wz. 97

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Karabin przeciwpancerny wz. 97
AT rifle Type 97 1.JPG
Dane podstawowe
Państwo Japonia
Rodzaj samopowtarzalny karabin przeciwpancerny
Historia
Prototypy lata 20. XX wieku1937
Produkcja seryjna 1937 – ??
Wyprodukowano ok. 400 egz.
Dane techniczne
Kaliber 20 mm
Nabój 20 × 125 mm
Magazynek pudełkowy, 7-nab.
Wymiary
Długość 2100 mm
Długość lufy 1200 mm
Masa
broni 51,75 kg (na stanowisku bojowym)
67,5 kg (w położeniu transportowym)
Inne
Prędkość pocz. pocisku 793 m/s
Energia pocz. pocisku 47 000 J
Szybkostrzelność praktyczna 12 strz./min
Przebijalność pancerza 30 mm (z odległości 350 m)
20 mm (z odległości 700 m)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Karabin przeciwpancerny wz. 97 (jap. 九七式自動砲 kyū-nana-shiki jidōhō?)japoński samopowtarzalny karabin przeciwpancerny używany w czasie II wojny światowej.

W drugiej połowie lat trzydziestych w Japonii rozpoczęto prace nad karabinem przeciwpancernym. W odróżnieniu od innych konstrukcji tego rodzaju broni, miała to być broń samopowtarzalna, o kalibrze 20 mm (pocisk o masie 162 g).

Efektem tych prac był wprowadzony do uzbrojenia w 1937 roku karabin przeciwpancerny wz. 97. W momencie przyjęcia do uzbrojenia była to bardzo skuteczna broń, pozwalająca zwalczać czołgi lekkie i samochody pancerne, a przy użyciu amunicji zapalającej i odłamkowej także cele nieopancerzone i stanowiska piechoty. Największą wadą nowej broni była duża masa i wymiary. Karabin był przenoszony przez cztery osoby. W tym celu mocowano do karabinu specjalne uchwyty zwiększające masę broni w położeniu transportowym do 67,5 kg. Grupa czterech osób z karabinem wz. 97 stanowiła duży, przyciągający uwagę cel, co sprawiało że próba przenoszenia tej broni w czasie walki groziła dużymi stratami.

Inną wadą było wyposażenie wszystkich rodzajów pocisków przeznaczonych dla karabinu przeciwpancernego wz. 97 w smugacze. Ciągnąca się za wystrzelonym pociskiem kolorowa smuga ułatwiała trafienie celu, ale jednocześnie demaskowała stanowisko broni.

Karabin przeciwpancerny wz. 97, podobnie jak inne typy tego rodzaju broni, szybko stał się bronią przestarzałą. W starciu z amerykańskimi czołgami M4 Sherman obsługi karabinów przeciwpancernych nie miały żadnych szans na sukces. Natomiast do końca wojny karabiny przeciwpancerne wz. 97 mogły skutecznie zwalczać lżej opancerzone pojazdy takie jak amfibie LVT Amtrac.

Skomplikowana konstrukcja karabinu wz. 97 sprawiła, że nie była to broń produkowana masowo. Prawdopodobnie wyprodukowano około 400 sztuk.

Na podstawie wz. 97 opracowano działka lotnicze Ho-1 i Ho-3.

Opis techniczny[edytuj | edytuj kod]

Karabin przeciwpancerny wz. 97 był bronią samopowtarzalną o automatyce uruchamianej dzięki odprowadzaniu części gazów prochowych przez boczny otwór lufy, zasilaną z magazynka pudełkowego o pojemności 7 nabojów, zakładanego od góry. Karabin był wyposażony w dwójnóg i tylną podpórkę pod kolbą.