Karabin samopowtarzalny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Karabin samopowtarzalnykarabin, w którym po strzale następuje automatyczne przeładowanie, posiadający mechanizm spustowy umożliwiający strzelanie ogniem pojedynczym.

Zasada działania automatyki najczęściej oparta na odprowadzaniu gazów prochowych przez boczny otwór lufy, ale są także konstrukcje z zamkiem półswobodnym lub działające na zasadzie krótkiego odrzutu lufy (np. karabin Johnson Type R). Pierwsze karabiny samopowtarzalne skonstruowano na przełomie XIX i XX wieku. Nie były to konstrukcje zbyt udane, były drogie i wymagały starannej obsługi. Z tych powodów nie były zbyt popularne. Dopiero przed i w trakcie II wojny światowej pojawiły się udane konstrukcje karabinów samopowtarzalnych (np. M1 Garand, SKS, Samozariadka, G41), jednak dość szybko zostały wyparte przez karabiny i karabinki automatyczne mogące strzelać także seriami (FN FAL, AK).

Obecnie produkowane karabiny samopowtarzalne to najczęściej karabiny wyborowe (SWD) lub produkowane na rynek cywilny wersje karabinów automatycznych pozbawione możliwości strzelania seriami.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1994, s. 96. ISBN 83-86028-01-7.