Karabinek MSBS

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Modułowy System Broni Strzeleckiej kalibru 5,56 mm Radon / RAWAT
MSBS-5,56.jpg
Dane podstawowe
Państwo  Polska
Producent Fabryka Broni "Łucznik" – Radom Sp. z o.o. / WAT (instytucje opracowujące broń)
Rodzaj karabin szturmowy
Historia
Prototypy od 2007
Produkcja seryjna od czerwca 2014
Dane techniczne
Kaliber 5,56 mm
Nabój 5,56 × 45 mm
Magazynek 30 nab. zgodny z normą STANAG 4179
Wymiary
Długość 720/980 mm (bezkolbowy/klasyczny układ broni, kolba wsunięta)
Szerokość 65 mm
Długość lufy 406 mm (dla karabinka podstawowego)
Masa
broni 3,4/3,7 kg (bezkolbowy/ klasyczny układ broni)
Inne
Szybkostrzelność teoretyczna 700-750 strz/min.
Szybkostrzelność praktyczna 90-100 strz./min.
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Modułowy System Broni Strzeleckiej kalibru 5,56 mm (MSBS-5,56)programy badawczo-rozwojowe z docelowym wdrożeniem modułowej broni strzeleckiej, które doprowadziły do powstania demonstratorów technologii i prototypów polskiego karabinka automatycznego, opartego na bazie wspólnej komory zamkowej dla układów klasycznego i bezkolbowego. Docelowo ma ta broń zastąpić AKM, AKMS, RPK i uzupełnić karabinek wz. 96 Beryl. Programy związane z MSBS-5,56 są prowadzone w ramach przyszłego polskiego "żołnierza przyszłości" – indywidualnego systemu walki Tytan.

Historia konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Program budowy (PBR/15-224/2007/WAT) rozpoczęto 4 grudnia 2007 i początkowo miał być realizowany do 3 grudnia 2010. Mają zostać opracowane dwie linie broni: karabinka w układzie klasycznym i bezkolbowym (Bullpup). Elementem wspólnym ma być komora zamkowa[1]. Program jest rozwijany przez konsorcjum, w którego skład wchodzi Grupa Bumar (Bumar Żołnierz) reprezentowane przez Fabrykę Broni „Łucznik” w Radomiu oraz Zakład Konstrukcji Specjalnych Instytutu Techniki Uzbrojenia Wydziału Mechatroniki Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie. 15 grudnia 2009 r.[2] pokazano publicznie dwa pierwsze, działające (strzelające) demonstratory technologii.

Wiosną 2010 r. jedno z polskich czasopism strzeleckich we współpracy z "Łucznikiem" rozpisało konkurs na nazwę nowej broni. Zwycięska nazwa to Radon, a pomysłodawca został nagrodzony wycieczką po FB "Łucznik". Prawdopodobnie po przyjęciu broni powstałej w ramach programu MSBS-5,56 do uzbrojenia, SZ RP – tak samo, jak w przypadku innej broni strzeleckiej (Tor, Bor, Glauberyt, Beryl), nada własną desygnatę wybranej konstrukcji.

3 sierpnia 2010 r.[3] zaprezentowano nową koncepcję funkcjonalno-ergonomiczną karabinków MSBS opracowaną przez zespół w składzie Adam Gawron (kierownik), Bartosz Stefaniak, Grzegorz Misiołek, Maciej Sajdak [3][4].

Nowy kształt zewnętrzny dwóch wersji konstrukcyjnych karabinka zaprezentowano na XVIII Międzynarodowej Konferencji Naukowo-Technicznej Uzbrojenie 2011 w Pułtusku[5].

14 sierpnia 2012 r., w przeddzień Święta Wojska Polskiego zaprezentowano publicznie kolbową wersję kbk Radon vel RAWAT[6][7].

5 marca 2014 roku na internetowym portalu Polska Zbrojna w artykule pt. "Nowa fabryka broni otwarta w Radomiu" traktującym o otwarciu nowej fabryki broni pojawiła się informacja, że w połowie roku w nowych pomieszczeniach ma ruszyć produkcja modułowego systemu broni strzeleckiej MSBS-5,56, nad którym Fabryka Broni „Łucznik” pracuje wspólnie z Wojskową Akademią Techniczną. Podkreślono, że istnieje 6 wersji karabinka w systemie kolbowym i 5 w bezkolbowym[8]. 21 marca 2014 r. pierwszy raz pokazano wariant bezkolbowy oznaczany przez WAT i FB jako MSBS-5,56B.

Na strzelnicy we wsi Piastów k. Radomia zaprezentowano 21 marca 2014 r. trzy nowości: zmodyfikowane prototypy karabinków MSBS w układzie klasycznym (rozwijane w ramach projektu B+R i wdrożeniowego MSBS finansowanego przez PHO w latach 2011-2014), dwa modele karabinków MSBS-5,56B w układzie bezkolbowym (opracowane w ramach projektu rozwojowego MSBS-5,56, realizowanego przez FB Łucznik i WAT, dofinansowane przez NCBiR ze środków na naukę w latach 2012-2016).

Potencjalny karabin dla BR WP[edytuj | edytuj kod]

1 lipca 2014 zaprezentowano wydłużoną wersję karabinu z bagnetem przygotowaną dla Batalionu Reprezentacyjnego Wojska Polskiego. Być może ta jednostka wojskowa przyjmie go na stan po wycofaniu SKS.

Wersje[edytuj | edytuj kod]

W planie jest zbudowanie pięciu odmian broni:

  • subkarabinka,
  • karabinka podstawowego,
  • karabinka-granatnika,
  • karabinka wyborowego
  • karabinka maszynowego,

z trzema długościami luf:

  • lufa dla standardowego karabinka o długości 406 mm (16 cali),
  • lufa dla subkarabinka o długości 254 mm (10 cali) lub 330 mm (13 cali)
  • lufa dla karabinka wyborowego i karabinka maszynowego o długości 508 mm (20 cali).

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Rodzina karabinków MSBS-5,56 jest (będzie) indywidualną bronią samoczynno-samopowtarzalną. Zasada działania oparta jest na wykorzystaniu energii gazów prochowych odprowadzanych przez boczny otwór lufy, wykorzystuje krótki ruch tłoka gazowego. Broń wyposażona jest w regulator gazowy umożliwiający regulowanie ilości gazów prochowych, które po odprowadzeniu zasilają jej automatykę. Od 2013 roku możliwe są dwa ustawienia: normalna ilość gazów oraz całkowite odcięcie ich dostępu do rury gazowej, przez co po strzale mechanizm broni nie zadziała. Ma to zastosowanie głównie wtedy, gdy żołnierz używa broni z tłumikiem dźwięku, gdyż dźwięk poruszającego się zamka nie zdradzi jego pozycji, a na dodatek cała energia gazów prochowych działa na pocisk co zwiększa moc wystrzału. Ryglowanie przez obrót zamka z siedmioma występami ryglowymi. Mechanizm spustowy uderzeniowy kurkowy, z kurkiem zakrytym, umożliwiający strzelanie ogniem pojedynczym lub ogniem ciągłym.

Zasilanie z dwurzędowych magazynków łukowych o pojemności 30 naboi (możliwość użycia magazynków 20-nabojowych) zgodnych z normą draft STANAG 4179 używanym m.in. w M16. Konstrukcja broni modułowa, mechanizmem centralnym jest monolityczna komora zamkowa, wykonana z duraluminium. Pozostałe moduły to: lufa, suwadło z zamkiem, urządzenie powrotne, kolba i łoże z szyną montażową, komora spustowa z tworzywa sztucznego[9]. W klasycznym układzie, na grzbiecie broni długa szyna do montażu akcesoriów zgodna ze standardem STANAG 2324, w karabinku bezkolbowym dodatkowy chwyt transportowy z szyną STANAG 2324 do zamocowania celownika kolimatorowego, celownika optycznego, noktowizyjnego i termowizyjnego. Dwie dodatkowe szyny mogą być dokręcane w przedniej części łoża, aby umożliwić zastosowanie oświetlenia taktycznego, laserowych wskaźników celu, trzecią szynę można zamocować na wsporniku lufy do mocowania dwójnogów i uchwytów pionowych i składanych oraz innych akcesoriów.

Broń może zostać dostosowana do strzelca praworęcznego lub leworęcznego. Przełącznik rodzaju ognia, zwalniacz zamka i bezpiecznik znajdują się po obu stronach broni. Komora zamkowa ma dwa okna wyrzutowe łusek, po obu stronach broni. Nieużywane okno zasłaniane jest pokrywą, która chroni przed dostawaniem się do środka zanieczyszczeń. Zamek również przestawny, może wyrzucać łuski na prawą lub lewą stronę. Po wystrzeleniu ostatniego naboju zespół ruchomy zostaje zatrzymany w tylnym położeniu na zaczepie uruchamianym przez donośnik magazynka.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]