Karabinek wz. 96 Beryl

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Karabinek szturmowy wz. 96 Beryl
Rifle wz.1996 Beryl.jpg
Dane podstawowe
Państwo  Polska
Producent Fabryka Broni „Łucznik” – Radom Sp. z o.o.
Rodzaj karabin automatyczny
Historia
Prototypy 19951996
Produkcja seryjna 1997 – do chwili obecnej
Wyprodukowano ok. 65000[1]
Dane techniczne
Kaliber 5,56 mm
Nabój 5,56 × 45 mm
Magazynek 30/20 naboi
Wymiary
Długość 943 mm (z kolbą rozłożoną)
Długość lufy 457 mm
Długość linii celowniczej 372 mm
Masa
broni 3,52/3,89 kg (z magazynkiem pustym/załadowanym)
Inne
Prędkość pocz. pocisku 920–940 m/s
Energia pocz. pocisku 1570–1690 J
Szybkostrzelność teoretyczna 700 strz./min
Zasięg max. 600 m
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Żołnierz ze zmodyfikowanym karabinkiem wz. 96 (dodany celownik holograficzny, laserowy, chwyt przedni i poduszka podpoliczkowa)
Zmodernizowany Mini-Beryl
Karabinek wz. 2004

5,56 mm karabinek szturmowy wz. 96 – polski karabinek automatyczny, produkowany przez Fabrykę Broni „Łucznik” – Radom Sp. z o.o. Zastępuje w uzbrojeniu SZ RP karabinki AKM.

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Karabinek wz. 96 Beryl jest indywidualną bronią samoczynno-samopowtarzalną. Zasada działania oparta na wykorzystaniu energii gazów prochowych odprowadzanych przez boczny otwór lufy. Ryglowanie przez obrót zamka w prawo (dwa rygle). Mechanizm spustowy z ogranicznikiem długości serii umożliwia strzelanie ogniem pojedynczym, seriami trzystrzałowymi i ogniem ciągłym. Przełącznik rodzaju ognia po lewej stronie broni. Oddzielna dźwignia bezpiecznika po prawej stronie komory zamkowej. Zasilanie z dwurzędowych magazynków łukowych o pojemności 30 naboi (możliwość użycia magazynków 20-nabojowych). Otwarte przyrządy celownicze składają się z muszki i celownika krzywkowego (ze szczerbiną) o nastawach od 100 do 1000 metrów, nastawa bojowa „S” odpowiada nastawie 440 m. Przyrządy celownicze wyposażone w trytowe źródła światła (do strzelań nocnych). Kolba metalowa składana na prawą stronę komory zamkowej (możliwość strzelania z kolbą złożoną).

Historia konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Po decyzji Rady Ministrów by dążyć do członkostwa Rzeczypospolitej Polskiej w Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego Ministerstwo ON zleciło prace nad nowym karabinkiem na nabój 5,56 mm NATO. Oparto się na konstrukcji wz. 88 i wz. 89. Podstawową różnicą była zmiana kalibru z 5,45 na 5,56 mm. Zmieniono także konstrukcję kolby składanej. Badania serii prototypowej odbyły się na przełomie 1995 i 1996. W 1997 nowe karabinki zostały przyjęte do uzbrojenia jako „5,56 mm karabinek szturmowy kbs wz. 96” i „5,56 mm karabinek krótki wz. 96” (zgodnie z polską nomenklaturą wojskową broń strzelająca nabojem pośrednim jest zawsze określana jako karabinek). Do broni opracowano podstawę umożliwiającą montaż celowników:

  • PCS-6 – noktowizyjny nocny (Wojsko Polskie używało niewielką liczbę tego modelu)
  • CK-3 – kolimatorowy
  • LKA-4 – optyczny
  • CWL-1 – optyczny połączony ze wskaźnikiem laserowym (Wojsko Polskie używało niewielką liczbę tego modelu)

Dodatkowo dzięki szynom STANAG 2324 można instalować urządzenia ułatwiające walkę np. wskaźnik laserowy.

Największą wadą nowo opracowanych karabinków okazało się przystosowanie broni jedynie do standardu amunicyjnego (amunicja 5,56 × 45 mm NATO). Zarówno magazynki, jak i podstawa celownika optycznego modeli bez szyn, nie są zgodne ze STANAG.

W chwili obecnej karabinki Beryl mają szyny, umożliwiające montaż latarek, celowników optycznych. Ministerstwo Obrony Narodowej masowo zakupiło celowniki kolimatorowe przedsiębiorstwa EOTech, oraz podpisano kontrakt na dostawę celowników PCS-5 przedsiębiorstwa PCO[2].

Tak więc jeśli chodzi o celowniki na karabinku Beryl i Mini-Beryl – najczęściej używanym jest obcej produkcji (wbrew informacjom jakie można wyczytać z ofert handlowych FB) importowany EOTech.

Według nieoficjalnych informacji z Ministerstwa Obrony Narodowej, w roku 2002 za każdy egzemplarz Beryla płacono około 600 USD. Według wielu opinii, była to cena zawyżona o około 30%, w tym samym czasie jeden egzemplarz karabinu HK G36 z mechanicznymi przyrządami celowniczymi kosztował około 800 USD.

W 2004 roku zaprezentowano nowy kbk wz. 2004, będący modernizacją karabinu wz. 96.

W 2008 roku MON zakupił w FB Łucznik-Radom 3216 sztuk kbk wz. 96, w tym 35 karabinków szkolnych i 40 przekrojów, płacąc 4200 zł za jeden karabinek. W tym też roku zakupione zostały 552 sztuki kbk wz. 96 Mini-Beryl (3900 zł za sztukę)[3].

W 2009 roku do produkcji skierowana została zmodernizowana odmiana karabinka Beryl wyposażona w kolbę o regulowanej długości, półprzezroczyste zielone magazynki z tworzywa sztucznego, ergonomiczny chwyt pistoletowy, chwyt przedni, pas trójpunktowy, powiększone dźwignie manipulatorów oraz zestaw uniwersalnych szyn montażowych[4]. W 2009 roku do Sił Zbrojnych RP mają trafić 6402 sztuki kbs wz. 96 oraz 607 sztuk kbk wz. 96 Mini-Beryl. W 2011 r. na stanie Sił Zbrojnych RP znajdowało się ponad 45 000 karabinków Beryl, co stanowiło ok. połowy ogólnego stanu magazynowego karabinków automatycznych używanych służbowo[5].

Oprócz Polski, 80 karabinków wz. 96 oraz 10 karabinków Mini-Beryl używają od 2000 r. Siły Zbrojne Litwy (przekazane w darze przez Polskę, w tym 10 karabinków z granatnikiem podwieszanym 40 mm Pallad i 10 z celownikiem optycznym PCO). Do 2002/2003 roku stanowiły one podstawowe uzbrojenie jednostki specjalnej SOJ Aitvaras, operującej w Afganistanie[6].

Wersje[edytuj | edytuj kod]

  • karabinek szturmowy wz. 96 Beryl – wersja standardowa
  • 5,56 mm karabinek-granatnik wz. 1974 – zestaw składający się z karabinu wz. 96 i granatnika podwieszanego wz. 74 Pallad
  • karabinek wz. 96 Mini-Beryl – wersja z lufą skróconą do 235 mm. Zakres zmian w stosunku do karabinu jest identyczny jak w przypadku karabinka wz. 88 (nowe urządzenie wylotowe i podstawa celownika). Dla karabinka wz. 96 opracowano krótszy, 20-nabojowy magazynek. W 2005 na zamówienie Żandarmerii Wojskowej powstała nieco zmodyfikowana odmiana Mini-Beryla, w której zmienił się m.in. zespół suwadła z tłokiem, uniwersalna szyna montażowa STANAG 2324, przekrój rury gazowej, urządzenie wylotowe, dodano chwyt przedni z zespołem szyn montażowych i osłony cieplne.
  • Beryl-Sport (wcześniej nazywany Beryl IPSC) – zaprezentowana w 2003 strzelająca wyłącznie ogniem pojedynczym, wersja samopowtarzalna, przeznaczona na rynek cywilny (na potrzeby strzelectwa praktycznego)[7].
  • Beryl Commando (prototyp miał na komorze zamkowej wybitą nazwę Comando)- opracowana w 2006 roku wersja z lufą długości 375 mm (z urządzeniem wylotowym 406 mm). Nie została przyjęta do uzbrojenia SZ RP, ale nadal trwają prace nad jej rozwojem. Pierwsza wersja tej broni poza zmianami związanymi ze skróceniem lufy nie różniła się od kbk wz. 96. Później zaprezentowano prototyp z mechanizmem spustowym pozbawionym ogranicznika długości serii z obustronnym skrzydełkiem przełącznika rodzaju ognia/bezpiecznika. W 2007 roku zaprezentowano kolejną wersję Beryla Commando. Posiada ona mechanizm spustowy z ogranicznikiem długości serii, łoże z trzema szynami STANAG 2324 (do dolnej zamontowano chwyt przedni), długa szyną STANAG 2324 nad pokrywą komory zamkowej i stałą kolbę teleskopową o regulowanej długości[8].

Dane taktyczno-techniczne[edytuj | edytuj kod]

Wzór wz. 96 Beryl wz. 96 Mini-Beryl wz. 2004 Beryl Beryl Commando
Nabój 5,56 × 45 mm NATO 5,56 × 45 mm NATO 5,56 × 45 mm NATO 5,56 × 45 mm NATO
Długość broni z kolbą rozłożoną/złożoną (mm) 943/742 730/525  ??/?? 895/690
Długość lufy (mm) 401(?) 204(?) 426(?) 375
Długość lufy włącznie z urządzeniem wylotowym (mm) 457 235 457(?) 406
Długość linii celowniczej (mm) 372 225 372(?)  ?
Masa z magazynkiem nie załadowanym/załadowanym 3,52/3,89 3,18/3,55  ??/?? 3,35/3,75
Szybkostrzelność teoretyczna (strz./min) 700 700 700 700
Prędkość początkowa pocisku (m/s) 920-940 770 920-940  ?
Energia początkowa pocisku (J) 1570-1690 1186 1570-1690  ?

Przypisy

  1. Remont i modyfikacja Beryli
  2. Produkty – reader – PCO.
  3. Altair – Zakupy Beryli i UKM-2000P.
  4. Remigiusz Wilk: 5000 nowych Beryli dla WP. Altair, 24 września 2009. [dostęp 25 września 2009].
  5. Michał Sitarski, MSBS-5,56 w: „Nowa Technika Wojskowa” 7/2011, s. 32.
  6. Remigiusz Wilk (REMOV), G36K/KV dla Litwy w: Raport WTO nr 12/2007, s. 62.
  7. Specyfikacja producenta.
  8. Remigiusz (REMOV) Wilk. Na chwilę przed MSPO. „Broń i amunicja”. 2007. Nr. 4. s. 16-17. ISSN 1644-339X. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]