Karakara białobrzucha

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Karakara białobrzucha
Ibycter americanus[1]
(Boddaert, 1783)
Karakara białobrzucha
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada neognatyczne
Rząd sokołowe
Rodzina sokołowate
Podrodzina sokoły
Plemię Polyborini
Rodzaj Ibycter[2]
Vieillot, 1816
Gatunek karakara białobrzucha
Synonimy
  • Falco americanus Boddaert, 1783
  • Daptrius americanus (Boddaert, 1783)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Karakara białobrzucha (Ibycter americanus) – gatunek ptaka z rodziny sokołowatych (Falconidae).

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Umieszcza się go w monotypowym rodzaju Ibycter lub czasem w Daptrius do którego należy też karakara czarna.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Spotyka się ją w Boliwii, Brazylii, Kolumbii, Kostaryce, Salwadorze, Ekwadorze, Gujanie Francuskiej, Gwatemali, Gujanie, Hondurasie, Meksyku, Nikaragui, Panamie, Peru, Surinamie i Wenezueli. Nie odnotowano prób migracji tych ptaków. Naturalny siedliskiem kakakary białobrzuchej są subtropikalne lub tropikalne wilgotne niziny i subtropikalne lub tropikalne wilgotne lasy mgliste oraz ich obrzeża, lokalne plantacje. Występuje do 1500 m n.p.m.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

To ptaki średniej wielkości i o szczupłej sylwetce, choć nie zwracające na siebie uwagi pięknym upierzeniem. Mają dość długie skrzydła i ogon, który na końcu jest zaokrąglony. Mała głowa ma w części twarzowej nieopierzone fragmenty. Posiadają mały dziób, który jest lekko zakrzywiony. Nogi są krótkie.

Ma 43-56 cm długości i 96-124 cm rozpiętości skrzydeł, co dorównuje wymiarowi u myszołowa. Dymorfizm płciowy niewielki, samce osiągają 96% wielkości samicy, mają 318-418 cm długości skrzydeł (samice 331-420 mm), ważą 510-570g (560-770g).

Podobnie jak pozostali przedstawiciele Polyborinae, nie ma też różnic między płciami jeśli chodzi o ubarwienie. Dorosłe ptaki mają niemal jednolicie na całym ciele czarne mieniące się pióra. Jedynie w dolnej części brzucha, a także w tylnej części pokryw skrzydłowych widać ostro kontrastujące białe upierzenie, po bokach głowy przerywane czernią. Niepokryte piórami części na głowie i szyi są czerwone i niebiesko-szare, podobnie jak woskówka. Nogi są pomarańczowo-czerwone, pazury czarne. Dziób żółto-szary z bardziej beżowymi akcentami. Tęczówka jest czerwonawo-brązowy. Młode ptaki są bardzo podobne do osobników dorosłych. Ogólnie upierzenie jest mniej błyskotliwe, twarz blada. Tęczówka ma brązową barwę.

Wydaje bardzo głośne i hałaśliwe "ah-ah-uuh". W jednym czasie wtóruje temu wiele osobników z kolonii. Potrafi zapamiętywać i imitować głosy papug ar.

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Prowadzi osobliwą dietę jak na karakarę, żywi się głównie owadami społecznymi – larwami oraz jajami pszczół i os (podbiera je z wiszących na drzewach gniazd). Badania przeprowadzone w Gujanie Francuskiej ujawniły, że stanowią one 74% pożywienia tych ptaków, a atakowane gniazda miały zwykle poniżej 20 cm średnicy. Dzięki swym zakrzywionym dziobom wkładają głowę do otworu, a następnie niszczą je swym grzebieniem i wyjmują ofiary. Dorosłe błonkoskrzydłe nie są w stanie ich dotkliwie użądlić, co jak się uważa, ptak zawdzięcza wydzielanemu związkowi chemicznemu o funkcji odstraszacza. Chwyta jednak również dorosłe owady, gąsienice, stawonogi, owoce i jagody, a nawet jaja i żółwie.

Pożywienia szuka kolonijnie w dolnych partiach koron drzew i niżej. Jeden lub dwa ptaki, gdy reszta żeruje, pełni rolę strażników ostrzegających przed niebezpieczeństwem. Karakary często przebywają w mieszanych stadach z papugami, tukanami, dzięciołami itp.

Okres lęgowy[edytuj | edytuj kod]

Wie zachowań związanych z rozrodem nie jest znanych. Zaloty przypominają te obecne u innych ptaków drapieżnych, np. kołowanie w powietrzu nad lęgowiskiem lub wspólne przeloty. Gniazda znajduje się w drzewach o gęstej koronie, w szczelinach kory, na wysokości około 22 metrów.

Okres lęgowy u ptaków żyjących w Panamie rozpoczyna się na początku maja, a w Kolumbii w połowie lipca. W gnieździe znajdywano zazwyczaj 2-3 jaj. W południowo-zachodniej Brazylii już w styczniu znaleziono gniazdo z pisklętami. Gniazda są bronione przez kilku członków grupy, a pisklęta są karmione przez różne ptaki należące do kolonii.

Ochrona[edytuj | edytuj kod]

Wyginięcie karakary białobrzuchej z wielu obszarów Ameryki Środkowej jest skutkiem niszczenia lasów pierwotnych, choć zauważono zanik gatunku nawet w nietkniętych kompleksach leśnych. Szacowana liczebność wynosi ponad 100 000 osobników.

Wyginięcie gatunków z niemal wszystkich Ameryka Środkowa jest przede wszystkim z powodu zniszczenia lasów pierwotnych w tej dziedzinie. gatunków także zniknął z obszarów, gdzie las był nietknięty. Prawdopodobnie do gry w spadku gatunków, w związku z tym złożone struktury społecznej i najwyraźniej bardzo niskie reprodukcyjnego rolę. IUCN zaklasyfikował karakarę białobruchą w 2008 r. z powodu nadal bardzo szerokiego areału występowania, na 8.100 000 km², jako ptaka wymagającego najmniejszej troski.

Przypisy

  1. Ibycter americanus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Ibycter. w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 2011-04-02]
  3. Ibycter americanus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Ibycter americanus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2012-09-02]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]