Kardynałowie z nominacji Innocentego VIII

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

W ciągu ośmiu lat pontyfikatu Innocenty VIII mianował ośmiu kardynałów na jednym konsystorzu celebrowanym 9 marca 1489. Dwie z tych nominacji zostały opublikowane dopiero w okresie sediswakancji po jego śmierci:

Konsystorz 9 marca 1489[edytuj | edytuj kod]

Nominacje jawne[edytuj | edytuj kod]

Kościoły tytularne zostały nadane 23 marca 1489:

  1. Lorenzo Cibo de Mari, bratanek papieża i arcybiskup Benewentu – kardynał prezbiter S. Susanna, następnie kardynał prezbiter S. Cecilia (1490), kardynał prezbiter S. Marco (1496), kardynał biskup Albano (14 maja 1501) i kardynał biskup Palestriny (29 listopada 1503), zm. 21 grudnia 1503
  2. Ardicino della Porta, biskup Alerii i papieski sekretarz ds. kontaktów z ambasadorami królów i książąt – kardynał prezbiter Ss. Giovanni e Paolo, zm. 4 lutego 1493
  3. Antoniotto Pallavicini, papieski datariusz i biskup Orense – kardynał prezbiter S. Anastasia, następnie kardynał prezbiter S. Prassede (31 sierpnia 1492), kardynał biskup Tusculum (10 kwietnia 1503), kardynał biskup Palestriny (22 grudnia 1503), zm. 10 września 1507
  4. André d'Espinay, arcybiskup Bordeaux – kardynał prezbiter Ss. Silvestro e Martino, zm. 10 listopada 1500
  5. Pierre d'Aubusson OSIoHieros, wielki mistrz joannitów na Rodos – kardynał diakon S. Adriano, zm. 3 lipca 1503

Promocje sekretne[edytuj | edytuj kod]

Ogłoszona 26 marca 1492[edytuj | edytuj kod]

  1. Giovanni de' Medici, protonotariusz apostolski, syn władcy Florencji Wawrzyńca Wspaniałego, komendatariusz opactwa Monte Cassino (in pectore, publikacja 26 marca 1492) – kardynał diakon S. Maria in Domnica, od 11 marca 1513 papież Leon X, zm. 1 grudnia 1521

Ogłoszona 26 lipca 1492 (w trakcie sediswakancji)[edytuj | edytuj kod]

  1. Federico di Sanseverino, protonotariusz apostolski – kardynał diakon S. Teodoro (tytuł nadany 31 sierpnia 1492[1]), następnie kardynał diakon S. Angelo (17 marca 1511); deponowany z urzędu i ekskomunikowany 24 października 1511, zrehabilitowany jako kardynał diakon S. Angelo[2] 27 czerwca 1513, zm. 7 sierpnia 1516

Ogłoszona 3 sierpnia 1492 (w trakcie sediswakancji)[edytuj | edytuj kod]

  1. Maffeo Gherardi OSBCam, patriarcha Wenecji – kardynał prezbiter Ss. Sergio e Bacco (tytuł nadany prawdopodobnie 31 sierpnia 1492)[3], zm. 14 września 1492

Przypisy

  1. Wedle relacji Michele Ferno kardynał Sanseverino wszedł na konklawe 1492 jako kardynał diakon bez kościoła tytularnego. Prawdopodobnie otrzymał go dopiero na pierwszym konsystorzu Aleksandra VI, który odbył się 31 sierpnia 1492, tym bardziej, że z pewnością uczestniczył w tym konsystorzu, zob. L. von Pastor, History of the Popes, vol. V, Londyn 1901, s. 539-540.
  2. Po ekskomunikowaniu Federico Sanseverino papież Juliusz II nadał diakonię S. Angelo kardynałowi Matthäus Lang von Wellenburg. Po rehabilitacji Sanseverino przez Leona X w 1513 obaj kardynałowie występują w źródłach jako kardynałowie-diakoni de S. Angeli.
  3. Michele Ferno podaje, że kardynał Gherardi wszedł na konklawe 1492 jako kardynał bez kościoła tytularnego. Następnie otrzymał kościół tytularny Ss. Sergio e Bacco, zob. Thomas Ripoll (red.), Bullarium ordinis praedicatorum, tom 4, Rzym 1732, s. 191.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]