Karetta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Karetta
Caretta caretta[1]
(Linnaeus, 1758)
Karetta
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada gady
Rząd żółwie
Podrząd żółwie skrytoszyjne
Rodzina żółwie morskie
Rodzaj Caretta
Gatunek karetta
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 EN pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Karetta (Caretta caretta) – gatunek gada z rodziny żółwi morskich, jedyny przedstawiciel rodzaju Caretta Rafinesque, 1814.

Opis 
Głowa pokryta regularnie rozmieszczonymi tarczkami. Szczęki podobne do ptasiego dzioba. Karapaks ma 5 par rogowych tarcz żebrowych czym różni się od innych gatunków żółwi mających 4 pary). Kończyny przekształcone w płaskie i szerokie wiosła na przednich krawędziach mają po 2 pazury. Karapaks jest w różnych odcieniach brązu a plastron jest żółtawy.
Rozmiary 
Karapaks ma 120 cm długości
Masa ciała do ok. 100 kg, ale znane są osobniki o wadze 500 kg.
Pokarm 
Głównie ryby i inne małe zwierzęta morskie jak gąbki, meduzy, kraby, małże, kałamarnice i ostrygi. Dzięki potężnym szczękom radzą sobie z twardymi skorupami swoich ofiar. Sporadycznie jedzą glony i inne rośliny tj. trawa morska.[potrzebne źródło]
Rozmnażanie 
Raz w roku samice wychodzą na ląd, aby złożyć ok. 150 jaj do wykopanych przez siebie dołków[3]. Inni autorzy twierdzą iż jaja mogą być składane od 1 do 8 razy w ciągu roku w liczbie około 120 jaj[4].
Występowanie 
Ciepłe morza i oceany, a głównie ciepłe strefy Oceanu Atlantyckiego, Pacyfiku, i Oceanu Indyjskiego. Można je również spotkać w Morzu Śródziemnym, gdzie jako jedyne żółwie morskie rozmnażają się. Żółwie te były spotykane również daleko na północy powyżej 70°N, na Morzu Barentsa. W 1964 roku obserwowano je koło Murmańska[5].

Przypisy

  1. Caretta caretta w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Caretta caretta. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. Włodzimierz Juszczyk: Gady i płazy. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1986, s. 91. ISBN 83-214-0464-2.
  4. Robert A. Stebbins: A field guide to western reptiles and amphibians. Boston: Houghton Mifflin, 2003, s. 258. ISBN 0-395-98272-3.
  5. Natalia B. Ananjeva, Nikolai L. Orlov, Roman G. Khalikov, Ilya S. Darevsky, Sergei A. Ryabov, Andrei Barabanov: The Reptiles of Northern Eurasia: Taxonomic Diversity, Distribution, Conservation Status (Faunistica). Pensoft Pub, s. 16. ISBN 978-954-642-269-9.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Natalia B. Ananjeva, Nikolai L. Orlov, Roman G. Khalikov, Ilya S. Darevsky, Sergei A. Ryabov, The Reptiles of Northern Eurasia: Taxonomic Diversity, Distribution, Conservation Status (Faunistica), Pensoft Pub, Sofia, 2006, ISBN 978-954-642-269-9.
  2. Hanna Dobrowolska: Gady. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1981. ISBN 83-01-00957-8.
  3. Włodzimierz Juszczyk: Gady i płazy. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1986, s. 91. ISBN 83-214-0464-2.