Karkonoski Park Narodowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Karkonoski Park Narodowy
Część Rezerwatu Biosfery UNESCO Karkonosze/Krkonoše
Karkonoski Park Narodowy.svg
Logo parku
Położenie woj. dolnośląskie
Data utworzenia 16 stycznia 1959
Powierzchnia
- leśna
- uprawna
- wodna
55,8 km²
39,24 km²
4,41 km²
0,24 km²
Pow. ochrony
- ścisłej
- częściowej
- krajobrazu

17,26 km²
37,97 km²
0,61 km²
Powierzchnia otuliny 112,66 km²
Długość szlaków turystycznych 137,5 km[1]
Odwiedzających rocznie około 2 mln
Siedziba Jelenia Góra (Sobieszów)
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Karkonoski Park Narodowy
Karkonoski Park Narodowy
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Karkonoski Park Narodowy
Karkonoski Park Narodowy
Ziemia 50°46′00″N 15°39′00″E/50,766667 15,650000Na mapach: 50°46′00″N 15°39′00″E/50,766667 15,650000
Strona internetowa parku
Portal Portal Ochrona środowiska
logo parku (stare)
logo parku stare

Karkonoski Park Narodowy, utworzony 16 stycznia 1959 roku, jest jednym z 23 parków narodowych na terenie Polski.

Park znajduje się w południowo-zachodniej części kraju przy granicy państwowej z Czechami. Obejmuje 5575 ha, w tym 1718 ha w obszarach ochrony ścisłej. Park Narodowy obejmuje także dwie eksklawy na Pogórzu Karkonoskim: góra Chojnik (80 ha) oraz wodospad Szklarki (55 ha). Pow. otuliny Parku wynosi 11 266 ha.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Przyrodnicze walory Karkonoszy, a więc ich budowa geologiczna, doskonale widoczne elementy rzeźby lodowcowej, świat roślinny i zwierzęcy sprawiły, że już w 1910 roku powstało w Karkonoszach stanowisko komisarza ochrony przyrody, a w roku 1927 powołano straż górską[2]. W 1933 roku utworzono w nich pierwsze rezerwaty przyrody obejmujące kotły polodowcowe i wiele pomników przyrody, głównie skałek.

Po II wojnie światowej utrzymano część rezerwatów, później (w roku 1959) utworzono park narodowy o pow. 5562 ha[3].

W 1963 roku utworzono czeski Krkonošský národní park (KRNAP) o powierzchni 38,5 tys. ha, z czego około 7,5 tys. ha znajduje się w rezerwatach.

W 1992 roku Karkonoski Park Narodowy wraz z czeskim Krkonošským národním parkiem stał się częścią przygranicznego Rezerwatu Biosfery UNESCO Karkonosze/Krkonoše (MAB) o powierzchni ponad 60 tys. ha.

Wodospad Szklarki
Widok ze Szrenicy w stronę wschodnią
Skałki w Karkonoskim Parku Narodowym
Schronisko Szrenica w Karkonoskim Parku Narodowym

W dniu 10 września 2010 r. w Szklarskiej Porębie podczas konferencji „Georóżnorodność Karkonoszy dla rozwoju regionu”, organizowanej przez Karkonoskie Centrum Edukacji Ekologicznej Karkonoskiego Parku Narodowego, Główny Geolog Kraju Henryk Jacek Jezierski podpisał nadanie obszarowi Karkonoskiego Parku Narodowego wraz z otuliną, statusu Geoparku Krajowego.

Przyroda nieożywiona[edytuj | edytuj kod]

W parku ochronie podlegają najcenniejsze przyrodniczo i najpiękniejsze krajobrazowo tereny: torfowiska wysokie, zarośla kosówki, gołoborza, kotły polodowcowe - wypełnione niekiedy stawami, zbiorowiska traworośli, ziołorośli, borówczysk.

Flora i fauna[edytuj | edytuj kod]

W Parku występuje ponad tysiąc gatunków roślin oraz wiele gatunków zwierząt leśnych (ok. 40 gatunków ssaków, m.in. bobry, sarny, lisy oraz 16 gatunków nietoperzy). Ciekawostką Parku jest muflon introdukowany na początku XX wieku z Korsyki. Ponadto żyje tu 90 gatunków ptaków, między innymi włochatka, sóweczka, cietrzew, głuszec, drozd obrożny, płochacz halny.

Rośliny endemiczne:

Lasy[edytuj | edytuj kod]

Poza obszarami ochrony ścisłej wyznaczono także rozległą na 11 265 ha strefę ochronną, która obejmuje niższą i wyższą strefę lasów.

Lasy parku wykazują zróżnicowanie pionowe. W pasach dolnym i górnym (zwanych reglami) występują przede wszystkim świerki i buki oraz w mniejszej ilości: modrzewie, jawory, lipy, jarzębiny, jodły. Wyróżnia się tu również piętro kosodrzewiny, a powyżej sferę alpejskich roślin skalnych.

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

Wstęp na teren KPN jest płatny. Park posiada 112 km szlaków turystycznych pieszych, są także szlaki narciarskie, w tym 17 km nartostrad [4]. Część szlaków pieszych udostępniono dla rowerzystów. W szczytowe partie prowadzą dwie kolejki liniowe, zimą zaś funkcjonuje 10 wyciągów dla narciarzy [5].

Przypisy

  1. Zarządzenie Nr 9/2009 Dyrektora KPN z dnia 10 czerwca 2009 roku w sprawie udostępniania KPN w celach turystycznych, rekreacyjnych i sportowych
  2. Przyroda w Karkonoszach [1] [dostęp 22.07.2013]
  3. Stefan Macko: Świat roślin Karkonoskiego Parku Narodowego, Wrocławskie Towarzystwo Naukowe, 1970, s. 37
  4. Ryszard Mochola: Karkonoski Park Narodowy, W: Paweł Mierzejewski (red.): Karkonosze, Wyd. Uniwersytetu Wrocławskiego, 2005, strona 16
  5. Ryszard Mochola: Karkonoski Park Narodowy, W: Paweł Mierzejewski (red.): Karkonosze, Wyd. Uniwersytetu Wrocławskiego, 2005, strona 16

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Raj A.: Karkonoski Park Narodowy, Agencja Fotograficzno-Wydawnica Mazury na zlecenie KPN, 2008, ISBN 83-86565-32-2

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons