Karl Lachmann

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Karl Lachmann

Karl Lachmann (ur. 4 marca 1793 w Brunszwiku, zm. 13 marca 1851 w Berlinie) – niemiecki filolog i krytyk.

Studiował w Lipsku i Getyndze. Brał udział w kampanii 1815 r. W roku 1818 wykładał filologię na uniwersytecie w Królewcu, a od 1825 w Berlinie.

Lachmann położył niemałe zasługi w dziedzinie filologii klasycznej i staroniemieckiej. Jest twórcą współczesnej krytyki tekstu.

Najdonioślejsze znaczenie miały jego badania nad Nibelungami (Zu den Nibelungen und zur Klage, Berlin, 1836) i nad Homerem (Betrachtungen uber die Ilias, Berlin, 1847).

Do zakresu filologii klasycznej należą jego prace:

  • De Choreis systematis tragicorum Graecorum libri quatuor (Berlin, 1819);
  • De mensura tragoediarum (Berlin, 1822);
  • wyd. Katulla (1829), Tybulla (1829), Genezjusza (1834), Terencjana Maura, Lukrecjusza itd.

Literaturę staroniemiecką omówił w publikacjach:

  • Ueber althochdeutsche Betonung und Yerskuust (1831);
  • Ueber Singen und Sagen (1833);
  • Ueber den Eingang des Parcival (1835)

Prace drukowane były w Abhandlungen Berlińskiej Akademii Nauk.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]