Karl Philipp Schwarzenberg

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Karl Philipp Schwarzenberg
Pomnik księcia w Wiedniu

Karl Philipp Schwarzenberg (ur. 18 kwietnia 1771 w Wiedniu, zm. 15 października 1820 w Lipsku) – książę, austriacki feldmarszałek, dyplomata.

Do wojska wstąpił w roku 1787 i juz rok później walczył w wojnie z Turcją wraz z Poniatowskim (który uratował mu życie w bitwie pod Šabaczem). Brał udział w wojnie Pierwszej Koalicji przeciwko rewolucyjnej Francji (1792-1797), w 1796 r. został generałem majorem. W wojnie Drugiej Koalicji odznaczył się w 1800 r. pod Hohenlinden, gdzie osłaniał wycofujące się wojska austriackie. Był jednym z niewielu, którym udało się zbiec wraz z oddziałami po przegranej przez Austriaków bitwie pod Ulmem w 1805 roku.

W 1808 r. był ambasadorem w Rosji, przekonał cara Aleksandra I aby opóźnił rosyjskie poparcie dla Francji w 1809 roku. Gdy Austria wywołała wojnę Francji był w 1809 r. współautorem początkowych sukcesów, potem walczył w przegranej bitwie pod Wagram. Po zawarciu pokoju w 1810 r. został ambasadorem w Paryżu, negocjował małżeństwo Napoleona z córką cesarza austriackiego Franciszka IMarią Ludwiką. W 1812 roku na rozkaz Napoleona uczestniczył w wyprawie na Moskwę jako dowódca austriackiego korpusu posiłkowego. W czasie działań wojennych pozostał jednak bierny, a nawet umożliwił współdziałanie Rosji z Prusami. Był przywódcą frakcji domagającej się wznowienia przez Austrię wojny przeciwko Francji; po przyłączeniu się Austrii do koalicji antynapoleońskiej w 1813 roku jako naczelny dowódca zjednoczonych sił odniósł zwycięstwo w wielkiej „bitwie narodów” pod Lipskiem, która była drugim (po Moskwie) upadkiem Napoleona (w niej to poległ książę Józef Poniatowski). Następnie przewodził operacjom sojuszników we Francji i brał udział w okupacji Paryża w 1814 roku. Uczestniczył w rokowaniach kongresu wiedeńskiego w 1815 r. W 1817 roku przeżył wylew krwi do mózgu.