Karmnik rozesłany

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Karmnik rozesłany
Illustration Sagina procumbens0.jpg
Systematyka[1].
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Rząd goździkowce
Rodzina goździkowate
Rodzaj karmnik
Gatunek karmnik rozesłany
Nazwa systematyczna
Sagina procumbens L.
Sp. pl. 1:128. 1753
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Odmiana ozdobna 'Aurea'
Liście o orzęsionych brzegach

Karmnik rozesłany (Sagina procumbens L.) – gatunek rośliny należący do rodziny goździkowatych. Występuje w Europie, Azji i Afryce Północnej[2]. W Polsce pospolity. Jest również uprawiany.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Jedna z mniejszych naszych roślin krajowych. Roślina darniowa tworząca zwarte kępy o wysokości kilku cm.
Łodyga
Pokładająca się, o długości do 10 cm. U nasady zakorzenia się.
Liście
Bardzo krótkie, wąskie, zakończone ością. Na brzegach orzęsione.
Kwiaty
Drobne, białe, o stępionych działkach. Składają się z kielicha, 4 działek, 4 płatków korony i 4 słupków. Wyrastają na szypułkach odgiętych na końcu. Płatki korony dużo krótsze od kielicha.
Owoc
Torebka dłuższa od kielicha.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Jest uprawiany jako roślina ozdobna. Uprawia się zarówno formę typową, jak i odmiany, najczęściej kultywar 'Aurea' o żółtozielonych pędach. Dzięki swojej poduszkowatej formie roślina jest dekoracyjna przez cały czas. Odmiana 'Aurea' kwitnie mniej obficie od typowej formy, ale daje ciekawe zestawienia kolorystyczne z innymi roślinami. Nadaje się do ogrodów skalnych i do obsadzania murków. Wymaga stałej wilgotności i podlewania, gdy gleba jest zbyt sucha.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Caryophyllales (ang.). Angiosperm Phylogeny Website, 2001–. [dostęp 2009-10-07].
  2. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-02-05].
  3. Włodzimierz Tymrakiewicz: Atlas chwastów. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1976, s. 96, 104.
  4. Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Jakub Mowszowicz: Flora jesienna. Przewodnik do oznaczania dziko rosnących jesiennych pospolitych roślin zielnych. Warszawa: WSiP, 1986. ISBN 83-02-00607-6.
  2. Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
  3. Miłowit Boguszewicz, Piotr Banaszczak: Katalog roślin II : drzewa, krzewy, byliny polecane przez Związek Szkółkarzy Polskich. Warszawa: Agencja Promocji Zieleni. Związek Szkółkarzy Polskich, 2003. ISBN 83-912272-3-5.