Karol Aleksander Wirtemberski (1896-1964)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Karol Aleksander Wirtemberski (ojciec Odo OSB), niem. Carl Alexander Herzog von Württemberg (Pater Odo OSB) (ur. 12 marca 1896 w Stuttgarcie; zm. 27 grudnia 1964 w Altshausen) – członek rodziny Wirtembergów i mnich benedyktyński. W czasach narodowego socjalizmu i potem angażował się w pomocy dla uchodźców, żydów i jeńców wojennych.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Karol Aleksander był najmłodszym z trzech synów Albrechta księcia Wirtembergii i jego małżonki Małgorzaty Zofii arcyksiężnej Austrii. Wykształcenie otrzymał w domu i w roku 1914 zdał egzamin dojrzałości. W czasie I wojny światowej walczył na froncie zachodnim i we Włoszech. Po rewolucji listopadowej 1918 odszedł jako kapitan z aktywnej służby wojskowej. Kilka miesięcy później wstąpił jako postulant chóru do arcyopactwa św. Marcina w Beuron i w roku 1920 został przyjęty do nowicjatu jako "brat Odo". W lutym 1921 roku złożył śluby i w roku 1926 został wyświęcony na kapłana. Latem 1930 roku ojciec Odo został wysłany do opactwa św. Marcina w Weingarten położonego niedaleko zamku Altshausen, gdzie piastował on nie tylko liczne urzędy w klasztorze, lecz jako misjonarz młodzieżowy angażował się również silnie w katolicką pracę z młodzieżą. Wskutek tego, ale również pod wpływem klerykalno-konserwatywnego katolicyzmu swojej rodziny, trafił on od początku do opozycji wobec narodowego socjalizmu i już w roku 1933 był wielokrotnie przesłuchiwany przez Tajną Policję Państwową.

Początkowo opuścił on Wirtembergię i w roku 1934 wstąpił do niewiele wcześniej założonego badeńskiego opactwa świętego Bartłomieja w Neuburgu, które jednak znajdowało się w kryzysie. Jednak w kwietniu 1930 roku mnich benedyktyński został „na wieczne czasy“ wydalony z Rzeszy Niemieckiej przez Tajną Policję Państwową. Znalazł schronienie w klasztorach w Szwajcarii i we Włoszech. W Szwajcarii założył on Międzynarodową Katolicką Pomoc dla Uchodźców i podróżował po całej Europie. W roku 1936 narodowosocjalistyczny rząd pozbawił ojca Odo obywatelstwa Rzeszy Niemieckiej.

Historyk i archiwista z domu Wirtembergii Eberhard Fritz założył, że opozycja Clausa von Stauffenberga wobec Adolfa Hitlera mogła mieć poparcie rodziny Wirtembergów. Ojciec Stauffenberga znał osobiście ojca Odo i wiedział o jego niechęci wobec nazistów oraz o że jego działalności w ramach pomocy dla uchodźców.[1]

Kiedy w roku 1940 rząd szwajcarski oświadczył, że nie może już zagwarantować bezpieczeństwa ojca benedyktyna, zdecydował się on na emigrację do Stanów Zjednoczonych. Musiał zniszczyć wszystkie swoje dokumenty osobiste, tak że jego działalności w ramach pomocy dla uchodźców prawie nie można już dziś szczegółowo odtworzyć. Od roku 1941 ojciec Odo mieszkał w Waszyngtonie, w Dystrykcie Kolumbii i nadal rozbudowywał swoją Międzynarodową Pomoc dla Uchodźców. Pomagał również prześladowanym żydom w emigracji z Rzeszy Niemieckiej i z terenów okupowanych. Ponadto od roku 1943 angażował się w duszpasterską opiekę nad niemieckimi jeńcami wojennymi w obozach amerykańskich. Po zakończeniu drugiej wojny światowej ojciec Odo założył „Central European Rehabilitation Association, Inc.“ (CERA), której celem było wysyłanie żywności, odzieży, lekarstw i innych potrzebnych artykułów do zniszczonej przez wojnę Centralnej Europy. Pozyskiwał na ten cel znaczne ofiary. Po rozwiązaniu organizacji CERA, która spełniła swoje zadanie, ojciec wrócił w roku 1949 do Niemiec i ponownie wstąpił do opactwa świętego Bartłomieja w Neuburgu. Ze względu na chorobę serca musiał w roku 1952 zakończyć życie w klasztorze i powrócić do zamku swojej rodziny w Altshausen. Tam spędził ostatnie lata swego życia. Zgodnie ze swoją ostatnią wolą ojciec Odo został po śmierci pochowany na cmentarzu opactwa św. Marcina w Weingarten.

Genealogia[edytuj | edytuj kod]

Prapradziadkowie

książę Wirtemberski
Aleksander Wirtemberski
(1771-1833)
∞ 1798
Antonina Sachsen-Coburg-Saalfeld
(1779-1824)

król Francuzów
Ludwik Filip I Burbon
(1773-1850)
∞1809
Maria Amelia Burbon-Sycylijska
(1782-1866)

książę Cieszyński
Karol Ludwik Habsburg
(1771-1847)
∞1815
Henrietta Nassau-Weilburg
(1797-1829)

król Bawarii
Ludwik I Wittelsbach
(1786-1868)
∞1810
Teresa Wettyn
(1792-1854)

cesarz Austrii
Franciszek II Habsburg
(1768-1835)
∞ 1790
Maria Teresa Burbon-Sycylijska
(1772-1807)

król Bawarii
Maksymilian I Józef Wittelsbach
(1756-1825)
∞ 1797
Karolina Fryderyka Badeńska
(1776-1841)

król Obojga Sycylii
Franciszek I Burbon
(1777-1830)
∞1802
Maria Izabela Burbon
(1789-1848)

książę Cieszyński
Karol Ludwik Habsburg
(1771-1847)
∞1815
Henrietta Nassau-Weilburg
(1797-1829)

Pradziadkowie

książę Wirtemberski
Aleksander Fryderyk Wirtemberski
(1802–1881)
∞ 1837
Maria Orleańska
(1813–1839)

książę Cieszyński
Albrecht Fryderyk Habsburg
(1817-1895)
∞ 1844
Hildegarda Wittelsbach
(1825–1864)

arcyksiążę
Franciszek Karol Habsburg
(1802–1878)
∞ 1824
Zofia Wittelsbach
(1805–1872)

król Obojga Sycylii
Ferdynand II Burbon
(1810-1859)
∞ 1837
Maria Teresa Habsburg
(1816-1867)

Dziadkowie

książę Wirtemberski
Filip Wirtemberski
(1838-1917)
∞ 1865
Maria Teresa Habsburg
(1845-1927)

arcyksiążę
Karol Ludwik Habsburg-Lotaryński
(1833–1896)
∞ 1862
Maria Annunziata Burbon-Sycylijska
(1843-1871)

Rodzice

książę Wirtemberski
Albrecht Wirtemberski
(1865-1939)
∞1893
Małgorzata Zofia Habsburg
(1870-1902)

Karol Aleksander Wirtemberski (1896-1964)

Przypisy

  1. Eberhard Fritz: Das Haus Württemberg und der Nationalsozialismus. Motive des Widerstands gegen Hitler und seine Bewegung. In: Christopher Dowe (Hg.): Adel und Nationalsozialismus im deutschen Südwesten (Stuttgarter Symposion, Band 11). Stuttgart 2007. S. 132-162

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Eberhard Fritz: Das Haus Württemberg und der Nationalsozialismus. Motive des Widerstands gegen Hitler und seine Bewegung. In: Christopher Dowe (Hg.): Adel und Nationalsozialismus im deutschen Südwesten (Stuttgarter Symposion, Band 11). Stuttgart 2007. S. 132-162.
  • Frank Raberg: Biographisches Handbuch der württembergischen Landtagsabgeordneten 1815–1933. Im Auftrag der Kommission für geschichtliche Landeskunde in Baden-Württemberg. Kohlhammer, Stuttgart 2001, ISBN 3-17-016604-2.