Karol Anders

Z Wikipedii

Karol Anders
pułkownik
Data i miejsce urodzenia	8 września 1893 Błonie (powiat kutnowski)
Data i miejsce śmierci	4 lipca 1971 Penley
Kariera wojskowa
W służbie od	1912
Stanowiska	dowódca 1 Pułku Ułanów Krechowieckich, Dywizja Kawalerii Zaza
Główne wojny i bitwy	I wojna światowa, wojna polsko-bolszewicka, kampania wrześniowa, Bitwa pod Kockiem, 2 Korpus Polski
Odznaczenia

Karol Anders – (ur. 8 września 1893 w Błoniu – zm. 4 lipca 1971 w Penley), dowborczyk, pułkownik kawalerii Wojska Polskiego.

Urodził się 8 września 1893 w Błoniu w powiecie kutnowskim, jako syn Alberta i Elżbiety z Tauchertów. Był bratem generała broni Władysława Andersa i Tadeusza Andersa. Uczęszczał do szkoły realnej w Warszawie, potem od 1908 do Szkoły Handlowej w Kownie.

Jesienią 1912 wstąpił do Armii Imperium Rosyjskiego, jako jednoroczny ochotnik 3 Pułku Ułanów w Wołkowyszkach. W 1913 odbywał praktykę rolną w majątku swego ojca. Po wybuchu I wojny światowej od 1 sierpnia 1914 służył w armii rosyjskiej. Od listopada 1917 w szeregach 1 Pułku Ułanów Krechowieckich w składzie I Korpusu Polskiego w Rosji pod dowództwem gen. Józefa Dowbora–Muśnickiego.

W lipcu 1918 po rozbrojeniu i demobilizacji I Korpusu przybył do Warszawy, skąd 1 września 1918 wyjechał w kieleckie, gdzie wziął udział w formowaniu 1 Pułk Ułanów, a następnie w jego szeregach, w stopniu porucznika kawalerii, walczył na wojnie z bolszewikami. Odznaczył się 29 maja 1920 w szarży pod Wołodarką, gdzie został ciężko ranny. Oraz 17 października 1920 pod Ołyką. Odznaczony za okazane męstwo na polu walki Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. W 1 Pułku Ułanów Krechowieckich służył do końca 1924.

W styczniu 1925 przeniesiony do Obozu Szkolnego Kawalerii w Grudziądzu, a w maju 1928 do 2 Pułku Ułanów Grochowskich w Suwałkach na stanowisko zastępcy dowódcy pułku^[1]. W październiku 1931 r. przeniesiony został na równorzędne stanowisko w 25 Pułku Ułanów Wielkopolskich w Prużanie^[2]. W czerwcu 1933 objął stanowisko rejonowego inspektora koni w Ciechanowie^[3]. W 1938 został mianowany zastępcą dowódcy 1 Pułku Ułanów Krechowieckich w Augustowie.

Podczas kampanii wrześniowej 1939 do 9 września 1939 pełni funkcję zastępcy dowódcy 1 Pułku Ułanów Krechowieckich, a od 9 września – 12 września 1939 dowódcy 2 Pułku Ułanów Grochowskich. Następnie do kapitulacji 6 października 1939 dowódca 1 Pułku Ułanów Krechowieckich. 29 września 1939 zostaje ranny. Po bitwie pod Kockiem znalazł się w niewoli niemieckiej. Przebywał m.in. w obozie w Murnau.

Po odzyskaniu wolności i zakończeniu wojny w maju 1945 wyjechał do Włoch, gdzie wstąpił do II Korpusu Polskiego. Do rozwiązania II Korpusu był zastępcą dowódcy 16 Pomorskiej Brygady Piechoty. Po ewakuacji do Wielkiej Brytanii i rozwiązaniu II korpusu pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii.

Zmarł 4 lipca 1971 w Penley. Pochowany na cmentarzu w Leicester.

[edytuj] Awanse

• rotmistrz – zweryfikowany ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 r. w korpusie oficerów zawodowych kawalerii
• major – 1 grudnia 1924 r. ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 r. i 18 lokatą w korpusie oficerów zawodowych kawalerii
• podpułkownik – 19 marca 1937 r.
• pułkownik – ?

[edytuj] Ordery i odznaczenia

• Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari (nr 4427)
• Krzyż Walecznych – trzykrotnie
• Medal Międzysojuszniczy "Mededaille Interalliee"

Przypisy

[edytuj] Bibliografia