Karol Frycz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Grób Karola Frycza na Cmentarzu Salwatorskim

Karol Frycz (ur. 29 marca 1877 w Cieszkowach; zm. 30 sierpnia 1963 w Krakowie) – polski malarz, scenograf i reżyser teatralny.

Studiował architekturę na Politechnice w Monachium (1896-1898). W 1902 roku ukończył ze złotym medalem wydział malarstwa w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych. Był uczniem m.in. wybitnych artystów polskiego modernizmu Stanisława Wyspiańskiego, Józefa Mehoffera i Leona Wyczółkowskiego. W tym samym czasie studiował historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim. W latach 1902-1904 uczył się w Szkole Przemysłu Artystycznego w Wiedniu. Potem (w latach 1904-1905) naukę kontynuował w Académie Julian w Paryżu i w szkole Williama Morissa w Londynie. Uczestniczył w pracach Towarzystwa Polska Sztuka Stosowana w okresie 1905-1912.

Był jednym z czołowych plastyków teatralnych pierwszej połowy XX wieku w Polsce. Realizując postulaty Wielkiej Reformy Teatralnej, był obok Wincentego Drabika i Andrzeja Pronaszki, współtwórcą nowoczesnej scenografii polskiej. Zaprojektował szereg plakatów, mebli i wnętrz mieszkalnych, m.in. sanatorium Dłuskiego w Zakopanem, wnętrza magistratu w Krakowie, jedną z sal "Jamy Michalika"[1].

Wykonał polichromie w kościele św. Marii Magdaleny w Szczucinie.

Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1929)[2], Orderem Sztandaru Pracy II klasy (1949)[3] i Złotym Wawrzynem Akademickim Polskiej Akademii Literatury (1935)[4].

W 1952 otrzymał nagrodę państwową I stopnia[5].

Przypisy

  1. Guillaume Janneau: Encyklopedia sztuki dekoracyjnej. Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1978, s. 100.
  2. 27 listopada 1929 „za zasługi na polu sztuki” M.P. z 1929 r. Nr 276, poz. 638
  3. 22 lipca 1949 M.P. z 1950 r. Nr 6, poz. 58
  4. „za szerzenie zamiłowania do polskiej literatury dramatycznej” Rocznik Polskiej Akademii Literatury, Warszawa 1937, s. 256.
  5. Dziennik Polski, rok VIII, nr 176, (2639), s. 3.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • M. Wallis, 1974: Secesja. Wydanie II. Wydawnictwo Arkady, Warszawa.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]