Karol Górski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Karol Górski
Data i miejsce urodzenia 30 kwietnia 1903
Odessa
Data i miejsce śmierci 11 grudnia 1988
Toruń
Zawód historyk

Karol Górski (ur. 30 kwietnia 1903 roku w Odessie, zm. 11 grudnia 1988 roku w Toruniu) – polski historyk.


Biografia[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo spędził w Odessie. W 1919 roku rodzina Górskich przeprowadziła się do Warszawy, tam Karol kontynuował naukę w prywatnym gimnazjum Kazimierza Kulwiecia.

Po zdaniu matury w 1921 roku podjął studia historyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim. Zainteresowania badawcze rozwijał pod kierunkiem prof. Romana Grodeckiego i prof. Władysława Semkowicza. Studia zakończył w 1925 roku, rozprawa dyplomowa Ród Odrowążów w wiekach średnich obroniona 9 marca 1927 roku stała się podstawą do uzyskania stopnia doktora.

W latach 1927-1928 odbył służbę wojskową w Grudziądzu.

W kolejnych latach Karol Górski odgrywał istotną rolę w życiu edukacyjnym i uniwersyteckim Poznania, nauczając historii oraz poświęcając się badaniom historii zakonu krzyżackiego, wpisanej w losy ziemi pomorskiej. W 1933 roku została zatwierdzona rozprawa habilitacyjna Górskiego Pomorze w dobie wojny 13-letniej. Podróż do Włoch i Szwajcarii, którą odbył w 1938 roku, także przyczyniła się do rozbudzenia zainteresowania kulturą wieków średnich.

Podczas kampanii wrześniowej 1939 roku uczestniczył w walkach i został odznaczony srebrnym Krzyżem Virtuti Militari. Przebywając w obozie jenieckim w Brunszwiku, a potem w Woldenbergu, prowadził wykłady z historii Polski.

Rok akademicki 1945/1946 rozpoczyna długoletni związek Górskiego z toruńskim środowiskiem uniwersyteckim. Jesienią 1956 r. założył Klub Inteligencji Katolickiej w Toruniu. Mianowany profesorem 3 listopada 1957 roku, zostaje kierownikiem Katedry Historii Powszechnej Starożytnej i Średniowiecznej Uniwersytetu Mikołaja Kopernika. W latach 1959-1963 pełnił funkcję dyrektora Instytutu Historii.

Oprócz prowadzonych przez całą karierę naukową badań dotyczących Pomorza, strefy bałtyckiej oraz historii państwa i zakonu krzyżackiego, Górski zajmował się także między innymi - często były to działania prekursorskie - historią życia duchowego (Zarys dziejów katolicyzmu polskiego) i edytorstwem źródeł historycznych. W archiwach watykańskich prowadził badania kopernikańskie. Poprzez udział w spotkaniach polskich i niemieckich historyków przyczynił się do wprowadzenia tematyki krzyżackiej do dyskursu międzynarodowego.

Wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

W 1979 otrzymał doktorat honoris causa Uniwersytetu Mikołaja Kopernika[1], 5 lat później takie samo wyróżnienie nadał mu Uniwersytet Wrocławski.

Badania naukowe profesora zostały docenione także przez zagraniczne środowiska uniwersyteckie. Karol Górski w 1970 roku został członkiem Akademii Mediewistycznej Uniwersytetu Harvarda, w 1979 roku Królewskiej Duńskiej Akademii Nauk. W czasie swojej kariery naukowej wielokrotnie wykładał na zagranicznych uczelniach, m.in. w Bonn, Kopenhadze, Londynie, Oxfordzie, Cambridge, Grenoble, Bolonii i Ferrarze.

Książki[edytuj | edytuj kod]

"[...] przybliżenie sylwetki wybitnego historyka za pośrednictwem napisanej przez niego samego autobiografii przyda zamierzonej publikacji waloru dokumentu, 'źródła'. Książka, wydana w znanej już serii "Homines et historia", przypominając życie i działalność naukową Profesora wszystkim tym, którzy Go znali, darzyli wielkim szacunkiem, a nawet podziwiali, powinna przede wszystkim stać się, zwłaszcza dla młodego pokolenia historyków, inspiracją dla własnych dociekań naukowych i wyborów etycznych". (Od redaktora)

  • K. Górski, A. Bazielich CSsR, Robimy nie dla siebie, ani dla względu ludzkiego, ale dla zasady. Korespondencja 1952-1988, Toruń, Wydawnictwo UMK 2006.
  • K. Górski, Społeczne podstawy kultury, Toruń, Wydawnictwo UMK 2006.
  • K. Górski, Zarys dziejów katolicyzmu polskiego, Toruń, Wydawnictwo Naukowe UMK 2008.

"Studia Profesora nad dziejami Kościoła w Polsce, a zwłaszcza religijności i mistyki, należą obok badań dotyczących zakonu do najważniejszych w jego dorobku naukowym. [...] Tom IX serii "Homines et historia" zawiera dzieło praktycznie dotąd nieznane, gdyż na skutek działań cenzury wstrzymano jego druk. [...] w spuściźnie po Profesorze przechowywanej w Bibliotece Głównej UMK udało się odnaleźć maszynopis powstały krótko po II wojnie światowej i uzupełniony przez autora w latach 50. XX wieku". (ze Słowa wstępnego Redaktora serii "Homines et historia")

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Karol Górski - człowiek i uczony, red. Z. H. Nowak, Toruń, Wydawnictwo UMK 1999.
  • Karol Górski - człowiek i uczony, część II, red. M. Biskup, J. Tandecki, Toruń, Wydawnictwo UMK 2004.
  • Pracownicy nauki i dydaktyki Uniwersytetu Mikołaja Kopernika 1945-2004. Materiały do biografii, Toruń, Wydawnictwo UMK 2006.
  • Wielka Encyklopedia Powszechna PWN (1962-1969)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Doktorzy honoris causa UMK. umk.pl. [dostęp 25 lutego 2011].