Karol Górski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Karol Górski
Data i miejsce urodzenia 30 kwietnia 1903
Odessa
Data i miejsce śmierci 11 grudnia 1988
Toruń
doktor habilitowany nauk historycznych, prof. UMK
Specjalność: historia Polski
Alma Mater Uniwersytet Jagielloński
Doktorat 1927
Uniwersytet Jagielloński
Habilitacja 1932
Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Profesura 1956
Praca naukowa
Uczelnia Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu
Okres zatrudn. 1945-1973

Karol Górski (ur. 30 kwietnia 1903 roku w Odessie, zm. 11 grudnia 1988 roku w Toruniu) – polski profesor historii.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo spędził w Odessie. W 1919 roku rodzina Górskich przeprowadziła się do Warszawy, tam Karol kontynuował naukę w prywatnym gimnazjum Kazimierza Kulwiecia. Od młodzieńczych lat związany z organizacjami katolickimi, m.in. ze Stowarzyszeniem Katolickiej Młodzieży Akademickiej „Odrodzenie” i Akcją Katolicką[1].

W 1920 jako ochotnik wziął udział w wojnie polsko-radzieckiej.

Po zdaniu matury w 1921 roku podjął studia historyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim. Zainteresowania badawcze rozwijał pod kierunkiem prof. Romana Grodeckiego i prof. Władysława Semkowicza. Studia zakończył w 1925 roku, rozprawa dyplomowa Ród Odrowążów w wiekach średnich obroniona 9 marca 1927 roku stała się podstawą do uzyskania stopnia doktora.

W latach 1927-1928 odbył służbę wojskową w Grudziądzu.

W 1932 habilitował się na Uniwersytecie Poznańskim. W kolejnych latach Karol Górski odgrywał istotną rolę w życiu edukacyjnym i uniwersyteckim Poznania, nauczając historii oraz poświęcając się badaniom historii zakonu krzyżackiego, wpisanej w losy ziemi pomorskiej. W 1933 roku została zatwierdzona rozprawa habilitacyjna Górskiego Pomorze w dobie wojny 13-letniej. Podróż do Włoch i Szwajcarii, którą odbył w 1938 roku, także przyczyniła się do rozbudzenia zainteresowania kulturą wieków średnich.

Podczas kampanii wrześniowej 1939 roku jako oficer kawalerii uczestniczył w walkach i został odznaczony srebrnym Krzyżem Virtuti Militari. Przebywając w obozie jenieckim w Brunszwiku, a potem w Woldenbergu, prowadził wykłady z historii Polski.

Rok akademicki 1945/1946 rozpoczyna długoletni związek Górskiego z toruńskim środowiskiem uniwersyteckim. Jesienią 1956 r. założył Klub Inteligencji Katolickiej w Toruniu. Mianowany profesorem 3 listopada 1957 roku, zostaje kierownikiem Katedry Historii Powszechnej Starożytnej i Średniowiecznej Uniwersytetu Mikołaja Kopernika. W latach 1959-1963 pełnił funkcję dyrektora Instytutu Historii.

Oprócz prowadzonych przez całą karierę naukową badań dotyczących Pomorza Wschodniego po 1466 r., strefy bałtyckiej oraz historii państwa i zakonu krzyżackiego. Górski zajmował się także między innymi – często były to działania prekursorskie – historią życia duchowego (Zarys dziejów katolicyzmu polskiego) i edytorstwem źródeł historycznych. W archiwach watykańskich prowadził badania kopernikańskie. Poprzez udział w spotkaniach polskich i niemieckich historyków przyczynił się do wprowadzenia tematyki krzyżackiej do dyskursu międzynarodowego.

Karol Górski należał do tych nielicznych historyków polskich, których można zaliczyć do grona uczonych europejskich.

Wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

W 1979 otrzymał doktorat honoris causa Uniwersytetu Mikołaja Kopernika[2], 5 lat później takie samo wyróżnienie nadał mu Uniwersytet Wrocławski.

W 1980 otrzymał Nagrodę im. Księdza Idziego Radziszewskiego Towarzystwa Naukowego KUL za rok (1979), za całokształt dorobku naukowego w duchu humanizmu chrześcijańskiego.

Badania naukowe profesora zostały docenione także przez zagraniczne środowiska uniwersyteckie. Karol Górski w 1970 roku został członkiem Akademii Mediewistycznej Uniwersytetu Harvarda, w 1979 roku Królewskiej Duńskiej Akademii Nauk. W czasie swojej kariery naukowej wielokrotnie wykładał na zagranicznych uczelniach, m.in. w Bonn, Kopenhadze, Londynie, Oxfordzie, Cambridge, Grenoble, Bolonii i Ferrarze.

Książki[edytuj | edytuj kod]

  • K. Górski, Autobiografia naukowa, Toruń, Wydawnictwo UMK 2003.
  • K. Górski, A. Bazielich CSsR, Robimy nie dla siebie, ani dla względu ludzkiego, ale dla zasady. Korespondencja 1952-1988, Toruń, Wydawnictwo UMK 2006.
  • K. Górski, Społeczne podstawy kultury, Toruń, Wydawnictwo UMK 2006.
  • K. Górski, Zarys dziejów katolicyzmu polskiego, Toruń, Wydawnictwo Naukowe UMK 2008.
  • K.Górski, Mikołaj Kopernik. Środowisko społeczne i samotność, Toruń, Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Mikołaja Kopernika 2012

Przypisy

  1. Karol Górski: Mikołaj Kopernik. Toruń: Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, 2012. ISBN 978-83-231-2777-2.
  2. Doktorzy honoris causa UMK. umk.pl. [dostęp 25 lutego 2011].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Sławomir Kalembka (red.): Pracownicy nauki i dydaktyki Uniwersytetu Mikołaja Kopernika 1945-2004. Materiały do biografii. Toruń: Wydawnictwo Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, 2006, s. 238-240. ISBN 83-231-1988-0.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]