Karol Kot (morderca)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Karol Szczepan Kot
Wampir z Krakowa
Data i miejsce urodzenia 18 grudnia 1946
Kraków
Data i miejsce śmierci 16 maja 1968
Mysłowice
Przyczyna śmierci powieszenie

Karol Szczepan Kot, znany również jako Wampir z Krakowa (ur. 18 grudnia 1946 w Krakowie, zm. 16 maja 1968 w Mysłowicach[1]) – polski morderca, oskarżony o zamordowanie 2 osób, 10 prób zabójstwa oraz 4 podpalenia. W rodzimym Krakowie swoimi zbrodniami wywołał psychozę strachu w latach 60. XX wieku.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wywodził się z inteligenckiej rodziny, był uczniem Technikum Energetycznego przy ul. Loretańskiej w Krakowie. Cechowało go zamiłowanie do broni, wojska i strzelectwa.

Karol Kot został oskarżony o zamordowanie 2 osób (77-letniej Marii Plichty oraz 11-letniego Leszka Całka), 10 prób zabójstwa (w tym 6 przez otrucie) oraz 4 podpalenia. Lekarze psychiatrzy badający mordercę orzekli jego poczytalność i działanie z pełną świadomością.

W czasie śledztwa milicja popełniła wiele kuriozalnych błędów. Po ataku nożem na dziewczynkę przy ul. Sobieskiego Karola Kota widział przejeżdżający taksówkarz. Jak później się okazało, trafnie go opisał. Władze MO jednak zabroniły wykorzystywać jego zeznania, ponieważ wedle ówczesnego mniemania "prywatna inicjatywa, jako niewiarygodna, nie mogła zasługiwać na uwagę".

Po ujęciu 14 lipca 1966 r. przyznał się do popełnionych przestępstw, opisując przebieg zbrodni[2]. W trakcie śledztwa bez ogródek opisywał popełniane zbrodnie, nie krył również swoich morderczych planów i zamiarów, chełpił się swoim zamiłowaniem do krwi. Jak sam mówił, pierwszy raz krwi spróbował w rzeźni podczas wakacji w Pcimiu wiele lat wcześniej. Zeznanie z akt milicji:

Quote-alpha.png
Z rodzicami jeździłem na wakacje do Pcimia (to taka dziura pod Myślenicami). Było nudno, chodziłem więc do tamtejszej rzeźni i asystowałem przy zabijaniu cieląt. Lubiłem ten widok i w końcu zasmakowałem w cieplej krwi.

Wyrok ogłoszono 14 lipca 1967 roku. Kot został uznany za winnego i skazany na karę śmierci. W wyniku odwołania 22 listopada 1967 roku Sąd Najwyższy, jako sąd II instancji, zamienił karę śmierci na karę dożywotniego pozbawienia wolności. Z możliwości wniesienia rewizji nadzwyczajnej skorzystał jednak Prokurator Generalny. Skutkiem tej interwencji 17 marca 1968 roku skazano "krakowskiego wampira" na karę śmierci przez powieszenie i bezterminową utratę honorowych praw obywatelskich. Morderca został stracony zgodnie z wyrokiem 16 maja 1968 r. Podczas sekcji jego zwłok stwierdzono rozległego guza mózgu[3].

Odwołania w kulturze masowej[edytuj | edytuj kod]

W nawiązaniu do wydarzeń z udziałem Kota poeta Marcin Świetlicki napisał wiersz Karol Kot. Poza tym sylwetka mordercy przewija się przez powieść Świetlickiego Dwanaście.

W 2008 roku kanał Discovery Historia wyprodukował i wyemitował odcinek serialu dokumentalnego Seryjni mordercy zatytułowany "Był sobie chłopiec" autorstwa Anety Chwalby i Macieja Muzyczuka poświęcony postaci Kota.

W 2011 roku Marcin Koszałka zapowiedział, iż planuje realizację filmu, którego bohaterem będzie "wampir z Krakowa". Ma być to debiutancki długometrażowy obraz fabularny w reżyserii Koszałki[4]. W 2012 produkcja zgłoszona pod tytułem Lolo otrzymała dofinansowanie od Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej w wysokości 2 000 000 złotych[5].

Przypisy

  1. Wampir i psychoza strachu w Krakowie. Ciekawostki o Krakowie, 2012.
  2. Marcin Banasiak: Chłopiec, który zbudził wampira (2). Dziennik Polski, 2011.
  3. Magdalena Mania: Kiedy mózg morduje (3). Gazeta Wyborcza, 2010.
  4. Urszula Wolak: Koszałka zadebiutuje filmem o krakowskim mordercy (pol.). Dziennik Łódzki, 2011-08-09. [dostęp 2012-06-14].
  5. Projekty dofinansowane – Sesja 1/2012 – Filmy fabularne – Priorytet 3 (pol.). Polski Instytut Sztuki Filmowej. [dostęp 2012-06-14].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bogusław Sygit: Kto zabija człowieka – najgłośniejsze procesy w powojennej Polsce. Wydawnictwo Prawnicze, 1989. ISBN 9788321904696.
  • Andrzej Snopkowski: Trzy wyroki. Krajowa Agencja Wydawnicza, 1982. ISBN 8303001701.
  • Maria Osiadacz: Sąd orzekł.... Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1971.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]