Karol Młodszy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Karol Młodszy (ur. ok. 772, zm. 4 grudnia 811) – drugi syn Karola Wielkiego i jego żony Hildegardy. Od 780 roku uznany za głównego dziedzica tronu frankijskiego po wydziedziczeniu Pepina Garbatego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Karol prowadził wieloletnie walki z Bretończykami, którzy często najeżdżali ziemie królestwa Franków. Ojciec wysyłał go również na kampanię przeciwko Sasom. Z synów Karola Wielkiego wykazywał on największy talent wojskowy.

Około 789 roku Karol Wielki planując sojusz z Offą królem Mercji próbował doprowadzić do małżeństwa Karola Młodszego z jego córką Ælflæd. Małżeństwo nie doszło do skutku na skutek odmowy Karola Wielkiego na ślub jego córki Berty z synem Offy - Ecgfrithem.

W 790 roku został mianowany przez ojca gubernatorem Saksonii i Frankonii i otrzymał tytuł księcia Maine.

W dniu 25 grudnia 800 roku w Rzymie został koronowany na króla Franków, w tym samym dniu jego ojciec otrzymał tytuł cesarski.

Karol Wielki dokonał w 806 roku podziału swego królestwa na wypadek swojej śmierci - Karolowi Młodszemu miał przypaść tytuł cesarski, a z ziem miał otrzymać Austrazję, Neustrię, Burgundię, Saksonię i Turyngię.

Karol Młodszy zmarł nagle na skutek ataku apopleksji podczas pobytu w Bawarii.