Karol Semik (1913-1964)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Karol Semik
Data i miejsce urodzenia 26 września 1913
Flag of Austria-Hungary (1869-1918).svg Hermanice
Imię i nazwisko przy narodzeniu Karol Semik
Data i miejsce śmierci 7 maja 1964
Polska Cieszyn
Miejsce spoczynku Polska Ustroń
Narodowość polska
Wyznanie katolickie
Rodzice Ferdynand Semik, Maria Matuszek
Małżeństwo Maria Palowicz
Dzieci Waleria, Edward, Karol

Karol Semik (ur. 26 września 1913 w Hermanicach, zm. 7 maja 1964 w Cieszynie) – polski działacz spółdzielczy i związkowy na Śląsku Cieszyńskim (Zasłużony Działacz Ruchu Spółdzielczego), członek Robotniczego Stowarzyszenia Kulturalno-Oświatowego "Siła", żołnierz Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie.

Młodość[edytuj | edytuj kod]

Syn Ferdynanda Semika i Marii z domu Matuszek. Uczęszczał do Katolickiej Szkoły Podstawowej w Ustroniu (obecnie PSP nr 1).

Po ukończeniu nauki zawodu kupieckiego w 1932 Karol Semik rozpoczął pracę w Ogólnym Stowarzyszeniu Spółdzielni Spożywców w charakterze ekspedienta. W 1936, na 15-lecie działalności gospodarczej, wybudowano i oddano do użytku sklep w Goleszowie a nad nim mieszkanie dla pracownika. Tym pracownikiem był właśnie Karol Semik.

Działał w Robotniczym Stowarzyszeniu Kulturalno-Oświatowym "Siła". Grał w piłkę nożną, występował jako jeden z grupy najlepszych graczy i przez szereg lat bronił na meczach barw ustrońskiej "Siły".

W czasie okupacji przez pewien czas pracował w sklepie "Auffanggesellschaftu" w Goleszowie.

Służba wojskowa[edytuj | edytuj kod]

Został przymusowo wcielony do Wehrmachtu[1]. Pierwszy raz w niemieckiej armii zameldował się 24 lutego 1942, a ostatni raz – 31 maja 1943. Jego żetonem rozpoznawczym był: 1710- 2./l.A.E.A. 28 (tzn. Batterie leichte Artillerie-Ersatz-Abteilung 28) – 2 bateria 28 Zapasowego Batalionu Artylerii Lekkiej.

7 kwietnia 1942 stacjonował we francuskim St. Avold koło Metz i przeszedł do 370 Dywizji Piechoty, gdzie pełnił funkcję Nachschubfűhrera. Od 10 kwietnia 1942 przynależał do 3 szwadronu 370 kolumny transportowej (3. Schwadron Fahrkolonne 370). Stacjonował w Reims (kwiecień/ maj 1942), w czerwcu 1942 został odtransportowany na Wschód, przebywał nad rzeką Mius (lipiec 1942), w Rostowie nad Donem (sierpień 1942) i na Kaukazie (od września 1942).

27 listopada 1942 zachorował, 12 grudnia 1942 trafił do lazaretu wojennego Kriegslazarett 1/607 w Stalino (obecnie Donieck). 22 grudnia 1942 trafił z punktu zbornego chorych Krankensammelstelle we Lwowie do lazaretu rezerwowego Reservelazarett w Bad Schandau koło Drezna. Przebywał tam do 9 lutego 1943, skąd jako zdolnego do funkcjonowania garnizonowego przydzielono go do szwadronu zdrowiejących 8 Zapasowego Batalionu Transportowego w Wadowicach.

21 kwietnia 1943 został przeniesiony ze szwadronu marszowego 8 Zapasowego Batalionu Transportowego w Bielsku do 8 Rezerwowego Batalionu Artylerii Lekkiej w Chorzowie. 30 maja 1943 odszedł do poczty polowej nr 30634 A przy sztabie 8 Rezerwowego Batalionu Artylerii.

Od 31 maja 1943 należał do 2 baterii 8 Rezerwowego Batalionu Artylerii, utworzonej 1 października 1942 w Metz z 8 Zapasowego Batalionu Artylerii. Po jakimś czasie został przeniesiony do Auch, a następnie w rejon Nicei.

Finalny stopień służbowy Karola Semika nie jest znany, ale według ostatniej wzmianki w zachowanych aktach z 22 grudnia 1942 był on starszym kierowcą (niem. Oberfahrer).

Co jakiś czas przesyłał kartki lub listy z frontu. Zbiegł z armii niemieckiej i dostał się do Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Walczył na froncie zachodnim, m.in. we Francji, gdzie pozostał jeszcze kilkanaście miesięcy po zakończeniu wojny.

Lata powojenne[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu działań wojennych nieskutecznie próbował sprowadzić rodzinę na Zachód, pisał listy pod pseudonimem. Wrócił do kraju, tak jak inni przedwojenni pracownicy spółdzielni: Karol Łukosz, Korneliusz Madzia i Karol Kisza. Wrócił też do pracy w spółdzielni, najpierw w charakterze zaopatrzeniowca a następnie magazyniera. Z powodu przeszłości w Wehrmachcie i Armii Andersa nie mógł szybko awansować.

Działał w Związku Zawodowym Pracowników Spółdzielczych, a przez jedną kadencję był przewodniczącym Rady Zakładowej. Poza tym, był głównym organizatorem wycieczek spółdzielców z regionu na mecze piłkarskie.

W 1956 przeprowadził się z rodziną na do mieszkania służbowego (do tzw. „Pustelnikówki”) przy ul. 22 Lipca (ob. ul. Daszyńskiego) w Ustroniu. Po zlikwidowaniu w spółdzielniach działów transportowych i utworzeniu Spółdzielni Usług Transportowych, Karol Semik został w 1961 przeniesiony służbowo na kierownika filii w Ustroniu. Pracował w Domu Spółdzielczym przy ul. Partyzantów 1, oddanym uroczyście do użytku jeszcze przed wojną 28 czerwca 1931.

Otrzymał odznakę Zasłużonego Działacza Ruchu Spółdzielczego. Przyjaźnił się m.in. z Robertem Grünkrautem[2] i Franciszkiem Zawadą.

Śmierć[edytuj | edytuj kod]

Z powodu słabej krzepliwości krwi dostał skierowanie na VII pawilon Szpitala Śląskiego w Cieszynie. Trafił tam w 7 kwietnia 1964. Zmarł na białaczkę 7 maja 1964. Został pochowany na cmentarzu w Ustroniu, obok mogiły wielkiego społecznika tego miasta, pastora kościoła ewangelicko-augsburskiego Karola Kotschego.

Wywód genealogiczny[edytuj | edytuj kod]

4. Piotr Semik (ur. 1859)      
    2. Ferdynand Semik (1884-1955)
5. Alojzja Tomaszek (ur. 1863)        
      1. Karol Semik (1913-1964)
6. Paweł Józef Matuszek (ur. 1858)    
    3. Maria Matuszek (1885-1964)    
7. Anna Herzyk (ur. 1858)      
 

Przypisy

  1. 8 października 1939 woj. śląskie, Zagłębie Dąbrowskie, cz. Krakowskiego i Żywiecczyzna zostały włączone do III Rzeszy (tzw. Rejencja Katowicka Prowincji Górnośląskiej); wywierając presję większość mieszkańców wpisano na tzw. volkslistę; ponad 40 tys. obywateli polskich z tych obszarów wcielono do Wehrmachtu /Nowa Encyklopedia Powszechna PWN, t. 6, s. 240/.
  2. Robert Grünkraut (1905-1965) zesłany na Syberię, żołnierz Armii Andersa, uczestnik bitwy pod Monte Cassino, po wojnie został kierownikiem masarni Spółdzielni Spożywców w Ustroniu. (więcej w: Pamiętnik Ustroński – rocznik 8, red. J. Pilch, Towarzystwo Miłośników Ustronia, Ustroń 1995, s.13-45).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Akta Deutsche Dienststelle fűr die Benachrichtigung der nächsten Angehőrigen von Gefallenen der ehemaligen deutschen Wehrmacht.
  • Pamiętnik Ustroński – rocznik 8, red. J. Pilch, Towarzystwo Miłośników Ustronia, Ustroń 1995.