Karol Wiktor Emanuel Leclerc d’Ostin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Karol Wiktor Emanuel (Charles Victoire Emmanuel) Leclerc d'Ostin (ur. 17 marca 1772 w Pontoise, zm. 2 grudnia 1802 na Tortudze) – generał francuski z czasów rewolucji i wczesnych wojen napoleońskich.

Urodził się jako potomek starej arystokratycznej rodziny francuskiej, której męscy potomkowie od wielu pokoleń służyli w wojsku. W roku 1792 wstąpił do batalionu ochotniczego w okręgu Seine-et-Oise; wyróżnił się w czasie oblężenia Tulonu i został mianowany kapitanem. W tym czasie zwrócił na niego uwagę Napoleon Bonaparte i powierzył mu ważne funkcje dowódcze w czasie kampanii w Niderlandach i przy sławnym przekroczeniu Alp. W roku 1796 Leclerc był już zastępcą szefa sztabu armii francuskiej w Italii; po bitwach pod San Giorgio i Rivoli został generałem.

W roku 1798 poślubił siostrę Napoleona, Paulinę, i w tym samym roku objął funkcję szefa sztabu armii marszałka Berthiera w czasie walk o Rzym. Leclerc odegrał bardzo ważną rolę przy zamachu stanu Napoleona w dniu kalendarza rewolucyjnego 18 Brumaire (9 listopada 1799) – jego grenadierzy rozpędzili Radę Pięciuset, która nie chciała przekazać Napoleonowi władzy Pierwszego Konsula. Napoleon nagrodził go za to stopniem generała dywizji przy Armii Renu, a pokoju w Lunéville mianował go dowódcą francuskiego korpusu ekspedycyjnego który otrzymał zadanie stłumienia murzyńskiego powstania we francuskiej części wyspy San Domingo. Po trzech miesiącach walk powstanie udało się uśmierzyć, ale po niedługim czasie wybuchło na nowo. Francuscy i polscy żołnierze Leclerca byli dziesiątkowani przez różne choroby, szczególnie przez żółtą febrę, na którą zapadł też generał. Leclerc przekazał dowództwo generałowi Rochambeau i wycofał się na pobliską wyspę Tortugę, gdzie zmarł 2 grudnia 1802.

Z Pauliną Bonaparte generał Leclerc miał syna Dermida, który zmarł 1806 w wieku 8 lat. Również brat Leclerca, Ludwik Mikołaj (Louis Nicolas Marin) hr. des Essarts (1770-1820) był wybitnym oficerem francuskim w czasach wojen napoleońskich. Był u boku brata na San Domingo.

W 1869 wystawiono Karolowi Leclercowi pomnik w rodzinnej miejscowości Pontoise.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Georg von Alten, Handbuch für Heer und Flotte,, Band V, Berlin 1913
  • Nouvelle Biographie Générale, Tome XXX, Paris 1859